Αποσπάσματα από τον Ευεργετινό

 

Περιοδικό «Παρέμβαση Εκκλησιαστική» – Εκκλησία της Κύπρου τ. 45ο, Ιανουάριος – Απρίλιος 2020

«- Τί νὰ κάνω, ἀββᾶ, ποὺ ἔπεσα;»

Ἕνας ἀδελφὸς ρώτησε τὸν ἀββᾶ Σισώη:

- Τί νὰ κάνω, ἀββᾶ, ποὺ ἔπεσα;

Τοῦ λέει ὁ γέροντας:

- Νὰ σηκωθεῖς.

- Σηκώθηκα καὶ ξανάπεσα.

- Νὰ σηκωθεῖς πάλι καὶ πάλι.

- Μέχρι πότε;

- Μέχρι ποὺ νὰ σὲ βρεῖ ὁ θάνατος εἴτε στὸ καλὸ εἴτε στὴν πτώση. Γιατὶ σ᾿ ὅποια κατάσταση βρεθεῖ τότε ὁ ἄνθρωπος, σ᾿ αὐτὴ καὶ φεύγει.

Μικρὸς Εὐεργετινός

Από τον βίο του αγίου Σπυρίδωνος

Από τον Ευεργετινό

Πήγε κάποτε ένας στον άγιο Σπυρίδωνα για να αγοράσει εκατό κατσίκες από το κοπάδι του. Ο όσιος του ζήτησε πρώτα τα χρήματα, και αυτός του έδωσε μόνο για τις ενενήντα εννιά και κράτησε το αντίτιμο της μίας, νομίζοντας ότι θα διαφύγει τούτο από εκείνον τον απλοϊκό και φιλήσυχο.

Όταν μπήκαν και οι δυο στο μαντρί, ο άγιος του είπε να πάρει τόσες κατσίκες, όσες πλήρωσε· αυτός όμως ούτε έτσι κατάλαβε, αλλά έβγαλε εκατό από το μαντρί. Μια λοιπόν από τις κατσίκες, σαν καλή υπηρέτρια, καταλαβαίνοντας ότι δεν την πούλησε ο κύριός της, στράφηκε γρήγορα και ξαναμπήκε στο μαντρί.

Ο αββάς Μακάριος και η διόρθωση του αμελούς αδελφού

Διηγούνταν για τον αββά Μακάριο ότι κάποτε, που πήγαινε στην εκκλησία για την ακολουθία, είδε έξω από το κελλί ενός αδελφού πλήθος δαίμονες. Άλλοι από αυτούς είχαν πάρει τη μορφή γυναικών που έλεγαν λόγια άπρεπα, άλλοι είχαν τη μορφή νεαρών και έλεγαν

επίσης διάφορα αισχρά, άλλοι χόρευαν και άλλοι έπαιρναν άλλες μορφές. Ο γέροντας, όντας διορατικός, κατάλαβε την αιτία, στέναξε και είπε μέσα του: «Σίγουρα ο αδελφός αυτός ζει με αμέλεια, και γι’ αυτό τα πονηρά πνεύματα κυκλώνουν έτσι το κελλί του».

Άγιος Μάξιμος Ομολογητής - Η αγάπη προς τον Θεό

Εκείνος που πιστεύει στον Κύριο φοβάται την κόλαση· όποιος φοβάται την κόλαση εγκρατεύεται από τα πάθη· αυτός που εγκρατεύεται από τα πάθη υπομένει τις θλίψεις· αυτός που υπομένει τις θλίψεις θα 

αποκτήσει την ελπίδα στον Θεό· η ελπίδα στον Θεό χωρίζει τον νου από κάθε εμπαθή προσκόλληση στα γήινα· και όταν χωριστεί από αυτήν ο νους, θα αποκτήσει την αγάπη προς τον Θεό.

Από τον βίο του αγίου Σάββα

Όταν ο άγιος Σάββας αγωνιζόταν να χτίσει στο Καστέλλιον (*) πολλά οικοδομήματα, ώστε να μετατρέψει τον τόπο σε κοινόβιο, και οι υποτακτικοί του εργάζονταν σκληρά γι’ αυτό, δεν υπήρχε κανείς να φροντίζει για την προμήθεια των αναγκαίων εφοδίων. 

Ο Θεός όμως, για χάρη του οποίου χτιζόταν ο τόπος, και ο οποίος μας έδωσε εντολή να μη μεριμνούμε τι θα φάμε και τι θα πιούμε, και που είναι για εμάς πιο φιλόστοργος και από τη μητέρα και μας φροντίζει πιο πολύ και από τον πατέρα, αυτός έδειξε μια οπτασία σχετική με αυτό το

ΜΙΚΡΟΣ ΕΥΕΡΓΕΤΙΝΟΣ: Για τη φιλαυτία, τη μητέρα όλων των κακών

ΜΙΚΡΟΣ ΕΥΕΡΓΕΤΙΝΟΣ

Για τη φιλαυτία, τη μητέρα όλων των κακών

Του αγίου Μαξίμου

Πρόσεχε τον εαυτό σου από τη μητέρα των κακών, τη φιλαυτία, που είναι η παράλογη αγάπη του σώματος. Απ΄ αυτή γεννιούνται, μοιάζοντας εύλογοι, οι πρώτοι και εμπαθείς και γενικότατοι λογισμοί, δηλαδή της γαστριμαργίας, της φιλαργυρίας και της κενοδοξίας, που σχηματίζονται παίρνοντας αφορμή από τήν αναπόφευκτη τάχα ανάγκη του σώματος· κι απ΄ αυτούς πάλι γεννιέται όλος ο κατάλογος των κακών. Είναι ανάγκη λοιπόν να προσέχουμε και να τήν πολεμούμε με μεγάλη νήψη. Και όταν αφανιστεί η φιλαυτία, αφανίζονται μαζί της όλα όσα γεννιούνται απ΄ αυτή.

Η αγάπη και η διάκριση τον έφεραν σε κατάνυξη και μετάνοια!

Ο αββάς Ποιμήν ήρθε κάποτε να κατοικήσει στα μέρη της Αιγύπτου. Κοντά του έμενε ένας αδελφός που είχε γυναίκα, και ποτέ δεν τον ήλεγξε.

Ο αββάς Ποιμήν.

Αυτή λοιπόν (η γυναίκα) έτυχε να γεννήσει νύχτα. Το πήρε είδηση ο γέροντας και κάλεσε τον μικρότερο αδελφό (της συνοδείας) του.

Η ωφέλεια από τους αγίους γέροντες είναι μεγάλη

Από τον Ευεργετινό

Ένας αδελφός ρώτησε κάποιον γέροντα: «Μου ψιθυρίζει ο λογισμός να μη ρωτώ τους αγίους πατέρες, μήπως, ενώ μάθω, δείξω καταφρόνηση εξαιτίας της αδυναμίας μου και έτσι αμαρτήσω».

Ο γέροντας αποκρίθηκε: «Αυτός ο λογισμός είναι πάρα πολύ κακός και ολέθριος· μην τον ανεχτείς λοιπόν. Γιατί αν κάποιος αμαρτήσει αφού μάθει, οπωσδήποτε καταδικάζει τον εαυτό του.

Όσιος Εφραίμ ο Σύρος - «Δώρισε, Δέσποινα, σε όλους τα αιτήματά τους»

Παρθένε Δέσποινα Θεοτόκε, εσύ που γέννησες με τρόπο υπερφυσικό και υπέρλογο τον μονογενή Λόγο του Θεού, τον Δημιουργό και Δεσπότη όλης της ορατής και της νοητής δημιουργίας, τον ένα Θεό της Τριάδας, 

Θεό και άνθρωπο· εσύ που είσαι το σκήνωμα της θεότητας, το δοχείο κάθε αγιασμού και χάρης, στο οποίο κατοίκησε σωματικά όλη η Θεότητα με την ευδοκία του Θεού και Πατέρα, και με τη συνέργεια του Αγίου

Η οσία Θεοδώρα Αλεξανδρείας

(Η Θεοδώρα ήταν μία ευλαβής έγγαμη χριστιανή τής Αλεξάνδρειας. Κάποιος πλούσιος την ερωτεύτηκε λόγω της ομορφιάς της και κατάφερε να την παρασύρει. Μετά το αμάρτημα της μοιχείας η Θεοδώρα, για να εξιλεωθεί, έκανε όσα ιστορούνται στη συνέχεια.)

Η ευλογημένη Θεοδώρα αποφάσισε να απαρνηθεί τον κόσμο και τα πράγματα του κόσμου και με πολύ σοφή επινόηση να χτυπήσει τον διάβολο που τη γέλασε. Ντύθηκε λοιπόν αντρικά, για να μην τη βρει ο άντρας της, όταν θα τη ζητούσε με επιμονή, και πήγε σε ένα αντρικό

Πώς η ταπείνωση γίνεται ισχυρότερη από κάθε δύναμη!

Ένας γέροντας είπε, πως η ταπείνωση είναι ισχυρότερη από κάθε δύναμη. Διηγήθηκε μάλιστα και τούτο:

Δύο επίσκοποι γειτονικών επαρχιών είχαν κάποτε μεταξύ τους κάποια παρεξήγηση. 

Κι ήταν ο ένας πλούσιος και αυταρχικός, ενώ ο άλλος ταπεινός. Ο αυταρχικός ζητούσε να κάνει κακό στον ταπεινό. Το άκουσε αυτός κι έλεγε στους κληρικούς του:

– Θα νικήσουμε, με τη χάρη του Θεού.

Όλα προέρχονται από τη δικαιοσύνη και την πρόνοια του Θεού

ΜΙΚΡΟΣ ΕΥΕΡΓΕΤΙΝΟΣ

Όλα προέρχονται από τη δικαιοσύνη και την πρόνοια του Θεού, γι΄αυτό ο πιστός να μην επιδιώκει την εκπλήρωση του δικού του, αλλά του θείου θελήματος.

Του αββά Ησαΐα

Αδελφέ, αν συναντήσεις κάποια δυσκολία είτε στα έργα σου είτε στα λόγια σου είτε (ακόμα και) στις σκέψεις σου, να μη ζητάς καθόλου το θέλημά σου ούτε την ευκολία σου, αλλά φρόντιζε ν΄ανακαλύπτεις (ποιο είναι) ακριβώς το θέλημα του Θεού, και αυτό να κάνεις στην εντέλεια, έστω κι αν φαίνεται πώς θέλει κόπο, πιστεύοντας με όλη σου την καρδιά, ότι αυτό σε συμφέρει περισσότερο από κάθε ανθρώπινη σύνεση. Γιατί η (κάθε) εντολή του Θεού είναι (δοσμένη για να μας εξασφαλίσει την) αιώνια ζωή, και όσοι την επιζητούν δεν θα στερηθούν κανένα αγαθό.

Πού πηγαίνει η ψυχή του ανθρώπου μετά το θάνατό του; Η εξέταση που δέχεται από τα πονηρά πνεύματα

ΜΙΚΡΟΣ ΕΥΕΡΓΕΤΙΝΟΣ

Πού πηγαίνει η ψυχή του ανθρώπου μετά το θάνατό του. Η εξέταση που δέχεται από τα πονηρά πνεύματα.

Από το Γεροντικό

Διηγήθηκε ο αββάς Μακάριος ότι, περπατώντας κάποτε στην έρημο, βρήκε πεσμένο στο χώμα το κρανίο ενός νεκρού. Και καθώς το σκούντησε με το φοινικένιο ραβδί του, άκουσε φωνή απ΄ αυτό. Το ρώτησε:

- Ποιος είσαι σύ;

- Εγώ, αποκρίθηκε το κρανίο, ήμουν αρχιερέας των ειδώλων και των ειδωλολατρών που έμεναν σ΄ αυτόν τον τόπο. Κι εσύ είσαι ο πνευματοφόρος Μακάριος. Μάθε λοιπόν ότι οποιαδήποτε ώρα σπλαχνιστείς όσους βρίσκονται στην κόλαση και προσευχηθείς γι΄ αυτούς, παρηγορούνται λίγο.

ΜΙΚΡΟΣ ΕΥΕΡΓΕΤΙΝΟΣ: Οι δαίμονες πολεμούν τους σθεναρούς αγωνιστές, ενώ αδιαφορούν για τους αμελείς

ΜΙΚΡΟΣ ΕΥΕΡΓΕΤΙΝΟΣ

- Οι δαίμονες πολεμούν τους σθεναρούς αγωνιστές, ενώ αδιαφορούν για τους αμελείς.
- Όσοι αγωνίζονται, βρίσκουν συνεργό το Θεό στους πολέμους πού παραχωρούνται για το πνευματικό τους συμφέρον.

Του αββά Ισαάκ

Όταν θελήσεις να κάνεις αρχή καλού έργου, πρώτα να ετοιμάσεις τον εαυτό σου για την αντιμετώπιση των πειρασμών, πού πρόκειται να έρθουν εναντίον σου. Γιατί ο εχθρός, όταν δει κάποιον ν΄αρχίζει με θερμή πίστη μια θεάρεστη ζωή, συνηθίζει να του επιτίθεται με διάφορους και φοβερούς πειρασμούς, ώστε να δειλιάσει απ΄αυτούς ο άνθρωπος και να εγκαταλείψει την καλή του πρόθεση. Και παραχωρεί ο Θεός να πέσει σε

Άγιος Μάξιμος Ομολογητής - Οι πειρασμοί

Τα λυπηρά που μας συμβαίνουν γίνονται ή για παιδαγώγησή μας, ή για την εξάλειψη παλιών αμαρτιών, ή για διόρθωση της τωρινής αμέλειάς μας, ή για αποτροπή μελλοντικών αμαρτιών. 

Εκείνος λοιπόν που συλλογίζεται ότι ο πειρασμός τού συνέβη για κάποιον από αυτούς τους λόγους, δεν αγανακτεί, όταν τον χτυπούν ή τον αδικούν ή του κάνουν κάποιο άλλο κακό.

Νὰ μὴν κατακρίνουμε καὶ νὰ μὴν ἐξευτελίζουμε κανένα …

Ἁγίου Ἀναστασίου τοῦ Σιναΐτου

Γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ μὴν κατακρίνουμε ἐκεῖνον ποὺ ἁμαρτάνει φανερά, πρέπει νὰ ἔχουμε στὸ νοῦ μας τὸ λόγο τοῦ Κυρίου: «Μὴ κρίνετε, καὶ οὐ μὴ κριθεῖτε˙ μὴ καταδικάζετε, καὶ οὐ μὴ καταδικαστεῖτε” (Λουκ. 6:37). Καὶ τοῦ ἀποστόλου, ποὺ λέει παραινετικά: «Ὁ δοκῶν ἔσταναι βλέπεται μὴ πέση” (Α’ Κόρ. 10:12). 

Καὶ ἄλλου: «Ἐν ὢ κρίνεις τὸν ἕτερον, σεαυτὸν κατακρίνεις” (Ρωμ. 2:1). Γιατί κανεὶς δὲν γνωρίζει τὰ ἰδιαίτερα τοῦ κάθε ἀνθρώπου, παρὰ μόνο ἡ ἴδια του ἡ ψυχῆ, ποὺ εἶναι μέσα του, ὅπως εἶπε (μὲ τὸ στόμα τοῦ ἀποστόλου) ὁ Κύριος (Α’ Κόρ. 2:11).

ΜΙΚΡΟΣ ΕΥΕΡΓΕΤΙΝΟΣ: Όποιος θέλει να σωθεί, πρέπει να επιδιώκει τις συναναστροφές με εναρέτους ανθρώπους

ΜΙΚΡΟΣ ΕΥΕΡΓΕΤΙΝΟΣ

Όποιος θέλει να σωθεί, πρέπει να επιδιώκει τις συναναστροφές με εναρέτους ανθρώπους.

Από το Γεροντικό

Ο αββάς Παλλάδιος είπε: «Η ψυχή που αγωνίζεται σύμφωνα με το θέλημα του Θεού, πρέπει ή να μαθαίνει σωστά όσα δεν ξέρει ή να διδάσκει με σαφήνεια όσα έμαθε. Αν δεν θέλει να κάνει τίποτε από τα δύο, τότε δεν είναι καλά. Γιατί η αρχή της αποστασίας βρίσκεται στην έλλειψη της διδαχής και στην ανορεξία του θείου λόγου, πού τον πεινάει πάντα η φιλόθεη ψυχή».

* * *

Είπε πάλι ο αββάς Παλλάδιος: «Περισσότερο κι από παράθυρο φωτεινό, πρέπει να κυνηγάει κανείς τις συναναστροφές εναρέτων ανθρώπων, γιατί με τη βοήθειά τους θα μπορέσει να δει την καρδιά του

ΜΙΚΡΟΣ ΕΥΕΡΓΕΤΙΝΟΣ: Η ταπεινοφροσύνη είναι εντελώς ακατανίκητη από τους δαίμονες

ΜΙΚΡΟΣ ΕΥΕΡΓΕΤΙΝΟΣ

Η ταπεινοφροσύνη είναι εντελώς ακατανίκητη από τους δαίμονες. Πώς γεννιέται και ποια είναι η δύναμή της.

Από το Γεροντικό

Ρώτησαν τον αββά Λογγίνο:

- Ποια αρετή είναι η μεγαλύτερη απ΄όλες;

Και απάντησε:

- Σκέφτομαι, ότι, όπως η υπερηφάνεια είναι το μεγαλύτερο απ΄όλα τα πάθη, αφού και από τον ουρανό μπόρεσε να ρίξει κάποιους (δηλαδή τον Εωσφόρο και το τάγμα του), έτσι και η ταπεινοφροσύνη είναι η μεγαλύτερη απ΄όλες τις αρετές, γιατί κι απ΄αυτά τα τάρταρα μπορεί ν΄ανεβάσει ένα άνθρωπο, ακόμα κι αν είναι αμαρτωλός σαν δαίμονας.

Να γιατί ο Κύριος πρίν απ΄όλους μακαρίζει τους «πτωχούς τώ πνεύματι», (δηλαδή τους ταπεινούς) (Ματθ. 5:3).

Δεν σε αφήσω να φύγεις αν δεν αναστήσεις τον γιο μου!

Ο Λιβερτίνος, ο μαθητής του οσίου Ονωράτου πήγαινε κάποτε σε κάποια δουλειά του μοναστηριού με εντολή του ηγουμένου, του διαδόχου του Ονωράτου.

Όσιος Ονωράτος.

Ο Λιβερτίνος, από την αγάπη που είχε στον άγιο Ονωράτο, συνήθιζε να έχει στον κόρφο του το σανδάλι του δασκάλου του, οπουδήποτε και να πήγαινε.