Ο Ιερός Ναός του Αγίου Ανδρέου στα Πατήσια αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους ιστορικούς και πνευματικούς τόπους της Αθήνας. Πρόκειται για έναν ναό με ρίζες που φθάνουν έως τα χρόνια της Τουρκοκρατίας, πιθανότατα από τον 16ο αιώνα, όταν λειτουργούσε ως καθολικό μικρού μονυδρίου.
Ο ναός βρίσκεται στην περιοχή των Πατησίων, κοντά στην πλατεία Αμερικής, και αποτελεί σημείο αναφοράς όχι μόνο για τους κατοίκους της περιοχής, αλλά και για όσους γνωρίζουν την ιστορική του σημασία.
Στις 11 Φεβρουαρίου 2026, το Οικουμενικό Πατριαρχείο υπό την προεδρία του Πατριάρχη Βαρθολομαίου αγιοκατέταξε τον Όσιο Χατζηγιώργη τον Αγιορείτη, μία από τις πιο επιβλητικές μορφές του αγιορειτικού μοναχισμού του 19ου αιώνα.
Καταγωγή και Νεανικά Χρόνια
Ο Άγιος Γεώργιος γεννήθηκε το 1809 στην Κερμήρα της Καισάρειας της Καππαδοκίας. Σε ηλικία μόλις 18 ετών, με θαυματουργική επέμβαση της Παναγίας, γλίτωσε από το παλάτι του Σουλτάνου. Η ίδια η Θεοτόκος τον οδήγησε να συναντήσει μοναχό που τον κατηύθυνε στο Άγιο Όρος, όπου θα αφοσιωνόταν στην ασκητική ζωή.
Προσκύνημα και Άσκηση
Προσκύνησε τους Αγίους Τόπους, και σύμφωνα με την ορθόδοξη παράδοση έλαβε το τιμητικό προσωνύμιο "Χατζής", καθιερωθείς ως Χατζηγιώργης. Άσκησε στα Καυσοκαλύβια του Αγίου Όρους, συνδεόμενος με το ρεύμα των Ρώσων και σλαβόφωνων ασκητών της εποχής.
.jpg)
Ἡ Ἁγία καί Ἱερά Σύνοδος συνέχισε καί σήμερον, 11ην Φεβρουαρίου 2026, τάς ἐργασίας αὐτῆς, ὑπό τήν προεδρίαν τῆς Α. Θ. Παναγιότητος, πρός ἐξέτασιν τῶν ἐν τῇ ἡμερησίᾳ διατάξει ἀναγεγραμμένων θεμάτων.
Τό Ἱερόν Σῶμα ἀπεφάσισεν ὁμοφώνως τήν κατάταξιν εἰς τό ἁγιολόγιον τῆς Ἐκκλησίας τῶν ὁσιακῆς βιοτῆς Ἁγιορειτῶν Ἱερομονάχου Τύχωνος, τοῦ ἐν τῷ ἐν τῇ Σκήτῃ Καψάλας Ἱερῷ Σταυρονικητιανῷ Κελλίῳ τοῦ Τιμίου Σταυροῦ ἀσκήσαντος, καί μοναχοῦ Γεωργίου, τοὐπίκλην Χατζη-Γεώργη, τοῦ ἐκ Καππαδοκίας καταγομένου καί ἐν Κωνσταντινουπόλει κοιμηθέντος.
Η Ιερά Μονή Αγίου Βλασίου βρίσκεται σε υψόμετρο περίπου 1.000 μέτρων, στα Άνω Τρίκαλα Κορινθίας, σε περιοχή ιδιαίτερου φυσικού κάλλους με πανοραμική θέα προς τον Κορινθιακό κόλπο. Το μοναστήρι αποτελεί σημαντικό πνευματικό και ιστορικό κέντρο της περιοχής.
Στη Μονή φυλάσσεται η παλαιά και θαυματουργική εικόνα του Αγίου Βλασίου, η οποία κατά την παράδοση ανάγεται στον 8ο αιώνα, περίοδο της Εικονομαχίας.
Σύμφωνα με την τοπική εκκλησιαστική παράδοση, η εικόνα διασώθηκε από διωγμούς των εικονομάχων, πιθανώς από ασκητή που κατέφυγε σε σπηλιά βράχου κοντά στη σημερινή μονή. Εκεί ασκήτεψε και φύλαξε το ιερό κειμήλιο.
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
Όταν η Αγία Γραφή λέει «γενηθήτω», δεν εξηγεί πώς έγινε ο κόσμος. Δεν μιλά για στάδια, μηχανισμούς ή φυσικούς νόμους.
Λέει κάτι πολύ απλό:
Από εκεί και πέρα, το πώς λειτουργεί ο κόσμος είναι αντικείμενο της επιστήμης.
Η επιστήμη παρατηρεί, μετρά, περιγράφει και προσπαθεί να καταλάβει τη λειτουργία της φύσης.
Το ότι όμως υπάρχει κόσμος, δεν είναι επιστημονικό συμπέρασμα. Είναι το σημείο εκκίνησης.
Ο Χριστιανισμός δεν αρνείται την επιστήμη και δεν προσπαθεί να την αντικαταστήσει.Απλώς βάζει ένα όριο: άλλο το πώς λειτουργεί ο κόσμος και άλλο το ότι υπάρχει.
Το πρόβλημα αρχίζει όταν κάποιοι λένε ότι, αφού εξηγούμε πώς λειτουργεί ο κόσμος, δεν χρειάζεται να μιλάμε για τον Θεό.
Άλλο να εξηγείς πώς λειτουργεί κάτι και άλλο να λες ότι δημιουργήθηκε μόνο του.
Το «γενηθήτω» δεν είναι θεωρία και δεν ανταγωνίζεται καμία επιστημονική εξήγηση. Είναι η αρχή ότι η ύπαρξη δεν είναι αυτονόητη.
Και αυτό είναι κάτι που καμία εξίσωση και καμία θεωρία δεν μπορεί να ακυρώσει.
Πηγή: eisatopon
%20(1).jpg)
Οι άλλοι μοναχοί, όταν ενημερώθηκαν σχετικά, τον κάλεσαν σε μία θεία λειτουργία, στη διάρκεια της όποίας προσεύχονταν όλοι θερμά νά του δείξει ο Θεός με θαύμα την αλήθεια, για νά διώξει τούς λογισμούς της απιστίας.
Μετά την απόλυση, ο αδελφός Αυτός διηγήθηκε στους άλλους τα έξης:«Όταν ο διάκονος ανέβηκε στον άμβωνα για νά διαβάσει το Ευαγγέλιο, είδα ν' ανοίγει ή στέγη της εκκλησίας.
Μετά την ευχή της προσκομιδής, είδα να σχίζονται οι ουρανοί και νά κατεβαίνει φωτιά πάνω στα τίμια Δώρα.
'Ύστερα παρουσιάστηκε πλήθος αγγέλων κι ανάμεσά τους ένα Παιδί.
Η προσευχή είναι ένα τηλέφωνον, ένας ασύρματος που επικοινωνείς κατ’ ευθείαν με τον Θεόν. Παίρνεις το νούμερο δια να πιάσης με το τηλέφωνο της προσευχής τον Θεόν και Εκείνος απαντά. Τον ακούς καθαρά, πολύ κοντά τον αισθάνεσαι. Όταν έχης κάτι, να παίρνης το τηλέφωνο και να μιλάς στον Θεόν. Εκείνος σαν πονετικός Πατέρας θα σου ακούση και θα γεμίση την καρδιά σου από χαρά, ειρήνη, αγάπη.
Όταν θέλης να προσευχηθής, να σηκώνεσαι την νύκτα, με άδειο το στομάχι. Τότε, μα τότε δεν υπάρχει καλύτερο και ωραιότερο πράγμα. Όταν κοιμάται ο λαός σε ακούει ο Θεός… Να κράζης στον Θεό, μ’ όλη τη δύναμή σου, από το βάθος της καρδιάς. Ιδιαίτερα να προσεύχεσαι την νύκτα, τότε που ο εχθρός καιροφυλακτεί. Μετά από τις 12 την νύκτα, μέχρι στις 3:30, τότε βρίσκει ευκαιρία να δράση ο διάβολος, όταν κοιμούνται οι άνθρωποι. Δι’ αυτό ο ποιμήν πρέπει να αγρυπνά δια το ποίμνιον.
Πρόκειται για μια σύντομη αλλά συγκλονιστική προσευχή, που μας καλεί σε αυτογνωσία, ταπείνωση και αγάπη, απομακρύνοντάς μας από την κατάκριση και την κενοδοξία.
📌 Μια ευχή που δεν ζητά να αλλάξει τον κόσμο, αλλά πρώτα την καρδιά μας.
«Καὶ παρεβιάσαντο αὐτόν» [1]
— Γέροντα, μένει ψυχρή η καρδιά μου στην προσευχή.
— Είναι γιατί ο νους δεν δίνει τηλεγράφημα στην καρδιά. Ύστερα στην προσευχή χρειάζεται να εργασθή κανείς· δεν μπορεί από τη μία στιγμή στην άλλη να φθάση σε κατάσταση, ώστε να μη φεύγη καθόλου ο νους του.
Θέλει υπομονή. Βλέπεις, ο άλλος χτυπάει την πόρτα, ξαναχτυπάει, περιμένει, και μετά ανοίγει η πόρτα. Εσύ θες να χτυπήσης μία και να μπής μέσα. Δεν γίνεται έτσι.
Όταν ξεκινάς να πής την ευχή, δεν έχεις επιθυμία γι’ αυτό;
— Αισθάνομαι την ανάγκη για βοήθεια, γιατί νιώθω αδύναμη.
— Ε, από ’κεί ξεκινάει κανείς. Στην προσευχή χρειάζεται επιμονή. «Καὶ παρεβιάσαντο αὐτόν», λέει το Ευαγγέλιο για τους δύο Μαθητές που συνάντησαν τον Χριστό στον δρόμο προς Εμμαούς.
Ακόμη προσκυνούμε σχετικώς την αγία εικόνα του περιγραφέντος Υιού του Θεού, επειδή ενανθρώπησε για μας, αναφέροντας την προσκύνησι με ευσέβεια προς το πρωτότυπο, καθώς επίσης το Τίμιο Ξύλο του Σταυρού και όλα τα σύμβολα των παθημάτων Του, επειδή είναι θεία τρόπαια κατά του κοινού πολεμίου του γένους μας.
Ακόμη και τον τύπο του Τιμίου Σταυρού ως όπλο σωτήριο και τους θείους ναούς και τόπους και τα ιερά σκεύη και θεοπαράδοτα λόγια, εξ αιτίας του Θεού που ενοικεί σε αυτά.
Παρομοίως προσκυνούμε και τις εικόνες όλων των αγίων για την αγάπη προς αυτούς και τον Θεό, τον οποίον αυτοί αγάπησαν και υπηρέτησαν με αλήθεια και τελειότητα, αναφέροντες τη διάνοια προς τις μορφές εκείνων κατά την προσκύνηση.
1. Ὁ ἀββᾶς Ἀντώνιος βυθίζοντας κάποια φορὰ βαθιὰ τὴ σκέψη του στοῦ Θεοῦ τὴν κρίση ζήτησε νὰ μάθει:
«Κύριε, εἶπε, πῶς μερικοὶ ζοῦν λίγα χρόνια καὶ πεθαίνουν, ἐνῷ ἄλλοι φτάνουν στὰ βαθιὰ γεράματα; Γιατὶ κάποιοι ζοῦν μέσα στὴ φτώχεια καὶ ἄλλοι πλουτίζουν; Καὶ πῶς συμβαίνει ἄδικοι νὰ πλουτίζουν καὶ δίκαιοι ἄνθρωποι νά᾿ναι φτωχοί;»
Ἄκουσε τότε μιὰ φωνὴ νὰ τοῦ λέει:
«Ἀντώνιε, τὸν ἑαυτό σου πρόσεχε. Αὐτὰ εἶναι κρίματα Θεοῦ καὶ δὲν σοῦ συμφέρει νὰ τὰ μάθεις».
Ο Άγιος Ευθύμιος ο Μέγας είναι από τις πιο φωτεινές μορφές της Ορθοδοξίας και ένας από τους μεγάλους στύλους της ασκητικής ζωής. Η ίδια η γέννησή του, σύμφωνα με την αγιολογική παράδοση, προαναγγέλθηκε με ένα θαυμαστό όραμα, γεμάτο παρηγοριά και ελπίδα.
Ο Ευθύμιος, ο «ουράνιος πολίτης», ήταν γιος γονέων που ονομάζονταν Παύλος και Διονυσία, άνθρωποι ευγενικής καταγωγής και στολισμένοι με κάθε θεάρεστη αρετή. Πατρίδα και κατοικία τους ήταν η Μελιτηνή, η ξακουστή μητρόπολη των Αρμενίων.
Χ.Μ.Π.: Κάποια φορὰ εἶχα πάρει μὲ τὸ αὐτοκίνητό μου στὸ Γέροντα Πορφύριο ἕνα Ἁγιορείτη μοναχό, πολὺ πνευματικὸ ἀσκητή. Ἡ συνομιλία τους, στὴν ὁποία ἤμουν κι ἐγὼ παρών, περιεστράφη γύρω ἀπὸ τὸ θέμα τῆς προσευχῆς.
Ὁ μοναχὸς ρώτησε τὸ Γέροντα Πορφύριο πῶς πρέπει νὰ προσευχόμαστε.
Ὁ Γέροντας ρώτησε μὲ τὴ σειρά του τὸ μοναχὸ πῶς προσεύχεται ἐκεῖνος. Ὁ μοναχὸς τοῦ ἀπάντησε: «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, Υἱὲ τοῦ Θεοῦ, ἐλέησόν με τὸν ἁμαρτωλό».
Ρώτησε κι ἐμένα πῶς προσεύχομαι.
«Τὸ ἴδιο κι ἐγώ», τοῦ ἀπάντησα.
