Κάπου στο λιμάνι του Πειραιά έμενε μια γριά χήρα με τον μονάκριβο γιό της. Ο γιός της αγάπησε στα είκοσι δυο του μια εικοσάχρονη και την παντρεύτηκε. Την πρώτη νύχτα του γάμου την βρήκε μη παρθένα. Ήταν το 1946 μετά την κατοχή. Μανιάτης αυτός το πήρε βαριά προσβολή και πρότεινε στη Μάνα του, την χήρα, να χωρίσει την γυναίκα του. Η καλή του η μανούλα του είπε να δει με έλεος την γυναίκα του και να την συγχωρέσει σαν αδελφή του πεπλανημένη. Το παλληκάρι άκουσε τη μητρική γνώμη, ανέχθηκε την γυναίκα του και δεν την πρόσβαλε ή την υποτίμησε δεικτικά ποτέ, ούτε την ρεζίλεψε σε συγγενείς και φίλους. Η μάνα, η χήρα, το 1948 πέθανε και την θάψανε στο νεκροταφείο της Ανάστασης στον Πειραιά.
«Γέροντα, δεν μπορώ, είναι γκρινιάρης!»
Του είπα κάποτε:
- «Γέροντα, δεν μπορώ να συνεργασθώ μ’ αυτόν τον αδελφό… είναι γκρινιάρης».
- «Μωρέ εσύ έχεις εγωισμό. Το ξέρεις; Απ’ αυτόν τα παθαίνεις όλα».
- «Το ξέρω, Γέροντα, τον έχω από μικρός. Εύχεσθε να μου δώσει ο Θεός ταπείνωση στην καρδιά μου».
- «Όταν η καρδιά έχει την αγία ταπείνωση, όλα τα βλέπει καλά και ζει στην επίγεια Άκτιστη Εκκλησία του Θεού από τώρα».
- Γέροντα, πως επικοινωνούν πνευματικά από μακριά οί άνθρωποι?
- Γράφουν κανένα γράμμα ή με ασύρματο ή με σήματα μορς!..
- Δηλαδή , Γέροντα?
- Για να υπάρξει πνευματική επικοινωνία μεταξύ τών ανθρώπων, πρέπει να εργάζονται στην ίδια συχνότητα. Αυτό δεν μπορούν να το πιάσουν οί επιστήμονες. Θυμάσαι εκείνο το περιστατικό πού αναφέρω στούς «Αγιορείτες Πατέρες»? Μιά μέρα ένας μοναχός θα πήγαινε να επισκεφθή έναν Πατέρα στην Καψάλα και σκεφτόταν: «Τι να τού πάω για ευλογία?».
Ο άγιος Πατήρ τιμούσε πολύ τον άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο, του οποίου και επαξίως έφερε το άγιο όνομα!
Κάθε χρόνο τον επισκεπτόμασταν, την ημέρα αυτή, για του πούμε τα χρόνια πολλά και να πάρουμε την ευχή του.
Δεν θα ξεχάσω μία χρονιά που πήγαμε για να του ευχηθούμε για τη γιορτή του και θεράπευσε θαυματουργικά μπροστά στα μάτια μας ένα πολύ δικό μας πρόσωπο, αγγίζοντάς το στην πλάτη, στο σημείο ακριβώς που είχε επί αρκετό χρονικό διάστημα, ισχυρούς πόνους! Αυτό έγινε χωρίς να γνωρίζει το παραμικρό για το πρόβλημά του!
Ο όσιος Γεώργιος Καρσλίδης είχε ιδιαίτερο σεβασμό και παρρησία στον Τίμιο Πρόδρομο, τον προστάτη του μοναχικού τάγματος, τον προφήτη της δικαιοσύνης, τον κήρυκα της αλήθειας.
Κάποτε, επί βουλγαρικής κατοχής, πήγαν οι κατακτητές να φονεύσουν τους κατοίκους της Σίψας. Πήραν και τον όσιο και τον οδήγησαν στο καφενείο του χωριού, μαζί με άλλους άνδρες. Ο επικεφαλής αξιωματικός, απευθυνόμενος προς αυτούς, τους είπε:
Η ευσπλαχνία του Χριστού μας δεν έχει όρια. Η ευσπλαχνία του Θεού είναι άβυσσος και μέσα σε μια άβυσσο δεν συγκρίνεται τίποτε. Όλα χάνονται. Τα αμαρτήματα όλης της ανθρωπότητος δεν είναι τίποτε συγκριτικά με το άπειρον της ευσπλαχνίας του Θεού.
.jpg)
[…] Γι’ αὐτό, ἄνθρωπος ποὺ ἀγαπᾶ τοὺς συνανθρώπους, καὶ μάλιστα τοὺς ἁμαρτωλούς τώρα τὸ νὰ ἐσπλαχνίζεται καὶ τοὺς δαίμονες εἶναι πολυτέλεια, δὲν εἴμαστε ἐμεῖς γι αὐτά λοιπόν, ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς εἶναι ἀρεστός στον Θεό.
Ὅπως οἱ γονεῖς, ἔχουν παιδιά, κι ἂν κάποιος τα φροντίζει, καὶ μάλιστα τὰ παλιόπαιδα, τὰ ἀτίθασα, τὰ φροντίζει περισσότερο, τί κάνουν οἱ γονεῖς; Εἶναι εὐγνώμονες σ’ αὐτὸν τὸν ἄνθρωπο ποὺ φροντίζει τὰ παιδιά τους. Καὶ τὰ ἀτίθασα. Τὰ παραστρατημένα.
Βοήθεια μας ο Άγιος Πορφύριος.
Θυμόμαστε τον π. Γεράσιμο που σαν χθες το βράδυ έκανε μνημόσυνο στο Γέροντα και έλεγε ότι δεν αργεί ο καιρός που θα πάψουν τα τρισάγια και τα κόλλυβα, και θα αρχίσουν τα «Άγιε του Θεού, πρέσβευε υπέρ ημών».
Πράγματι δεν άργησε ο καιρός ...
Τον Άγιο Πορφύριο μάς γνώρισε ο μακαριστός π. Ιερόθεος Σουρβάνος, όταν μετά από θαύμα που του έγινε, άρχισε να μοιράζει βιβλία για τον Γέροντα Πορφύριο στο εκκλησίασμα του Αγίου Νικολάου των Ξένων στο Αργοστόλι.
Ο π. Ιερόθεος είχε χάσει την ωραία φωνή του και δεν μπορούσε να λειτουργεί. Ήταν ένας εκλεκτός λειτουργός του Υψίστου και στενοχωρηθήκαμε όλοι πολύ για ό,τι έπαθε.
Προς τον Ιερόν Κλήρον και τον ευσεβή λαόν
.jpg)
