Ὅποιος, ἀγαπητοί μου, ὅποιος μελετᾷ ἢ ἀκούει τὴν ὡραιότατη παραβολὴ τοῦ Ἀσώτου, τὴν παρακολουθεῖ μὲ ἐνδιαφέρον καὶ τὴ δέχεται εὐχαρίστως· νιώθει ὅτι ἐκφράζει ἄριστα μία μεγάλη ἀλήθεια.
Παρ᾽ ὅλα ὅμως αὐτά, ἴσως νὰ νομίζῃ, ὅτι ἐκεῖνοι ποὺ σήμερα μοιάζουν μὲ τὸν Ἄσωτο,τὸ νεώτερο υἱὸ τῆς παραβολῆς, οἱ σύγχρονοι ἄσωτοι δηλαδή, εἶνε λίγοι. Τέτοιο κατάντημα,σὰν ἐκεῖ νο στὸ ὁποῖο ἔφτασε τότε τὸ ἀρχοντόπουλο αὐτό, νὰ μὴν ἔχῃ –αὐτὸ τὸ πλουσιόπαιδο– ψωμὶ νὰ φάῃ, νὰ γίνεται χοιροβοσκὸς καὶ γιὰ νὰ χορτάσῃ τὴν πεῖνα του νὰτρώῃ ἀπὸ τὴν τροφὴ τῶν χοίρων, στοὺς πολλοὺς φαίνεται ὡς μία ἀκραία κατάστασι, κάτι ἔκτακτο, ἕνα σπάνιο φαινόμενο· νομίζουν, ὅτι τέτοιοι περιθωρι ακοὶ τύποι δὲν συναντῶνται εὔκολα, ὅ τι μετριῶν ται στὰ δάχτυλα.
.jpg)








