Κυριακή ΙΑ΄ Λουκά: Είναι ο Χριστός Θρησκεία ή Ζωή; Η Θεία Κοινωνία και το Δείπνο του Θεού

Κυριακή ΙΑ΄ Λουκά – Εκπομπή «Καρδιακός Λόγος»

Είναι ο Χριστός μια θρησκεία;
Είναι η Ορθοδοξία μια θρησκεία, με επίπλαστα εξωτερικά πράγματα;

Αυτοί που κλήθηκαν στο τραπέζι και δεν το γεύθηκαν, δεν θα το γευθούν ποτέ, είπε ο Χριστός.

Εδώ μας ανοίγεται μπροστά μας ένα βασικό ερώτημα:

Πώς εγώ θα ξέρω ότι μετέχω του δείπνου;
Πώς θα είμαι σίγουρος ότι μετέχω στη Βασιλεία του Θεού, στη Ζωή του Θεού;

Αν δεν βρω λύση στο θέμα της ψυχής, όλα τα άλλα είναι μάταια, γιατί ανακαλύπτω ότι η χαρά δεν είναι επιτυχία, όπως πίστεψαν οι πρώτοι καλεσμένοι.

Οι Πατέρες μας λένε ότι όποιος καλοπερνάει σε αυτή τη ζωή, δεν έχει καταλάβει τι είναι ο Χριστός. Γιατί το να καλοπερνάμε, να μην έχουμε την αίσθηση της στέρησης και της πείνας, μας απωθεί από το να καταλάβουμε τι είναι ο Χριστός.

Και ειδικά η εποχή μας, σε γενικές γραμμές, δεν είναι μια εποχή που κακοπερνάει ο άνθρωπος. Μας αρέσει η καλοπέραση.

Και το ότι καλοπερνάει ο άνθρωπος δεν είναι κάτι που το επιτρέπει ο Θεός;

Υπάρχουν όμως και άνθρωποι που η ψυχή τους δεν μπορεί να ησυχάσει, δεν μπορεί να κοιμηθεί, δεν μπορεί να πει ότι με τις εξωτερικές επιτυχίες είναι ικανοποιημένοι. Μερικοί από αυτούς τα αρνούνται, φεύγουν, τα γκριζάρουν. Παράξενοι άνθρωποι πραγματικά.

Παρόλα αυτά, και αυτοί οι «παράξενοι» άνθρωποι πολεμούνται εξωτερικά από οδύνες, φόβους κ.λπ.

Όλοι οι Άγιοι έζησαν την πίεση του κόσμου:
με δυσκολίες, διωγμούς, αρρώστιες, προβλήματα, αγωνίες.

Γιατί το επιτρέπει αυτό ο Θεός, γέροντα;
Αφού τον βρήκαν τον Θεό, γεύονται τη Ζωή Του ως την πραγματική πραγματικότητα της ζωής τους. Γιατί να μαρτυρήσουν;

Ο Θεός ήρθε στη γη για να συμμαχήσει με τον άνθρωπο και να του δώσει δύναμη από τη δύναμη του Σταυρού. Αυτοί είναι οι εκλεκτοί της παραβολής του δείπνου του Θεού.

Μας λέει ο Θεός:
να μην έχεις πονηρία,
να μην έχεις επιθυμία,
να προσέχεις το βλέμμα σου,
να συγχωρείς.

Πώς ο άνθρωπος μπορεί να γίνει υπέρτερος των λογισμών του, υπέρτερος των συναισθημάτων του και των επιθυμιών του;
Πώς μπορούμε να αγαπήσουμε τον Σταυρό;

Λέμε: «άνθρωποι είμαστε…».
Γιατί λένε οι Πατέρες: βρείτε τη δικαίωση στον Θεό για να είστε οι εκλεκτοί;
Πώς θα βρούμε τη δικαίωσή μας στον Θεό;

Διανύουμε τις μέρες προς τα Άγια Χριστούγεννα, που όλοι οι Χριστιανοί πρέπει να κοινωνήσουμε.

Γιορτάζουμε τα Χριστούγεννα γιατί αισθανόμαστε τι σημαίνει η κλήση σε αυτό το δείπνο, λένε οι Πατέρες.

Γιατί επέμενε τόσο πολύ ο Χριστός να έρθουν οι άνθρωποι στο δείπνο, παρότι οι περισσότεροι αγνόησαν το κάλεσμά Του;

Θα μπορούσε να πει:
«Δεν θέλετε; Εσείς χάνετε. Με γεια σας και χαρά σας».

Αλλά αντίθετα, οργίσθηκε με τις δικαιολογίες που του έδωσαν και επέμενε να γεμίσει το δείπνο με άλλους.

«Δεν πάω να κοινωνήσω, γιατί είμαι αμαρτωλός».
Αυτή είναι η σατανική ευλάβεια, λένε οι Πατέρες.

Μιλήστε μας για τη Θεία Κοινωνία.
Γιατί μεταλαμβάνει ο Χριστιανός;

Καταλαβαίνουμε τι κάνουμε;
Έχουμε αίσθηση αυτού του μεγαλειώδους δώρου ή είναι απλώς μια καλή συνήθεια;

Πώς συνδέεται ο Εκκλησιασμός με τη Θεία Μετάληψη;
Πρέπει να πηγαίνουμε στην Εκκλησία με βασικό σκοπό τη Θεία Κοινωνία;

Πολλές φορές δεν έχουμε ως προτεραιότητα το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας.
Οι Πατέρες λένε ότι πρέπει να ανταποκριθούμε στο κάλεσμα, αλλά να είμαστε άξιοι του καλέσματος.

Όλη την εβδομάδα, λένε οι Πατέρες, να προσέχουμε και να προετοιμαζόμαστε.
Είναι εφικτό αυτό σύμφωνα με τον σύγχρονο τρόπο ζωής;

Πώς πρέπει να προετοιμαζόμαστε για τη Θεία Κοινωνία και πόσο συχνά να κοινωνάμε;

Με τη νηστεία υπάρχει και μια μεγάλη παρανόηση.
Π.χ. το Σάββατο το βράδυ.

Πήγε κάποια φορά ο γέρων Ιωσήφ στην Αθήνα, σε ένα σπίτι, και το Σάββατο μεσημέρι έφαγαν αυγά και τυρί. Το Σάββατο βράδυ τού έβγαλαν χόρτα με λάδι και τους είπε:
«Καλά, δεν έχετε από το μεσημεριανό;»

Του είπαν:
«Μα γέροντα, θα κοινωνήσουμε αύριο».

Ο γέροντας τους είπε:
«Άλλο Ευαγγέλιο έχουν οι παπάδες και άλλο οι λαϊκοί;»

Γιατί είναι θέμα πνευματικού, όπως μας λένε πολλές φορές, ενώ πουθενά δεν συνδέεται η Θεία Μετάληψη με τη νηστεία; Ή κάνω λάθος;

Υπάρχουν γυναίκες που δεν πάνε να κοινωνήσουν λόγω των ζητημάτων της γυναικείας φύσεως. Πολλές φορές ούτε εκκλησιάζονται. Μαμάδες έτσι μαθαίνουν και τις κόρες τους.

Είναι κι αυτό σατανική ευλάβεια ή είναι σεβασμός προς το μυστήριο και σωστά πράττουν;

Άλλος πάει στην Εκκλησία από την αρχή, άλλος στη μέση, άλλος μόνο για να κοινωνήσει, άλλος για δέκα λεπτά στο τέλος.
Έχει σημασία τι ώρα πρέπει να πάμε στην Εκκλησία;

Τι γίνεται στην περίπτωση που οι γονείς προσπαθούν να κάνουν πνευματική ζωή, αλλά τα παιδιά – κυρίως στην εφηβεία – αποκόπτονται, δεν ακολουθούν, αντιδρούν, δεν εκκλησιάζονται, δεν κοινωνούν;

Φταίμε εμείς οι γονείς;
Πρέπει να τα εξαναγκάσουμε ή να τα αφήσουμε ελεύθερα;

Οι Ιεροί Κανόνες λένε καθαρά ότι όποιος χωρίς λόγο λείψει τρεις Κυριακές από την Εκκλησία, αποκόπτεται.
Ισχύει πραγματικά αυτό;