Ὁμιλία τοῦ Σέβ. Μητροπολίτου Φιλαδελφείας κ. Μελίτωνος, κατὰ τὴν πρώτη Θεία Λειτουργία πρὸς τιμὴν τῆς μνήμης τοῦ νεοφανοὺς ὁσίου, στὸ Ἡσυχαστήριο τοῦ Γέροντος στὴν Μαλακάσα Ἀττικῆς (2 Δεκεμβρίου 2013)
Ἡ Μητέρα Ἁγία του Χριστοῦ Μεγάλη Ἐκκλησία, τὸ Οἰκουμενικό μας Πατριαρχεῖο, μὲ ἀπόφαση τοῦ Οἰκουμενικοῦ μας Πατριάρχου Βαρθολομαίου καὶ τῆς Ἁγίας καὶ Ἱερᾶς Συνόδου, συμπεριέλαβε ἐπίσημα, μεταξύ των εὐαρεστησάντων καὶ ἐχόντων παρρησία πρεσβείας πρὸς τὸν Κύριο, εἰς τὸ Ἁγιολόγιο τῆς παγκοσμίου Ὀρθοδοξίας, τὸν γνωστὸ Γέροντα Πορφύριο, τὸν θαυματουργό, προορατικὸ καὶ διορατικό, τοῦ ὁποίου τὴν ζωὴ ἐθαυμάστωσε ἀληθῶς ὁ Θεός. Τὸν ἄνθρωπο, ὁ ὁποῖος «ψυχὴ καθαρὰ καὶ ἀρρυπώτοις χείλεσι», ὡς μεμυημένος τῆς Χάριτος, «ἔψαυσε» καὶ ἐκήρυξε τὸ μυστήριο τῆς Θεότητος.
Ἔτι φορῶν «τὸ σκῆνος τῆς σαρκὸς» εἶδε «θεάματα καινά», ἤκουσε ρήματα ἄῤῥητα καὶ ἔζησε βιώματα ἀνθρώποις ἀπρόσιτα: ἀπὸ τὸ τιτίβισμα τοῦ ἀηδονιοῦ, μέχρι καὶ τὴν ἁγιότητα τοῦ Ὁσίου Ἰωσὴφ τοῦ Γεροντογιάννη· ἀπὸ τὴν προφητικὴ διάγνωση τῆς ἀνθρωπίνης ἀσθενείας, ψυχικῆς καὶ σωματικῆς, μέχρι τὴν ὁλοσχερῆ θεραπεία της· ἀπὸ τὸ μοναχικὸ κελλὶ καὶ τὴν ἀφοσιωμένη ὑπακοὴ στοὺς Γεροντάδες καὶ τὴν ἐν συνεχεία διακονία τοῦ κόσμου ἐν τῷ κόσμω μέχρι καὶ τὴν μετάστασή του, τὴν ταφή του καὶ τὸν σκορπισμὸ τῶν λειψάνων του ἀπὸ πιστὰ πνευματικά του παιδιὰ στὸ δάσος τοῦ Ἁγίου Ὅρους. Ἦλθε, εἶδε, μαρτύρησε τὴν ἀλήθεια καὶ ἀπῆλθε. Διὰ νὰ μείνει πάντοτε μαζί μας, κοντά μας, ἅγιος, ἀδελφός, φίλος μας, μεσίτης, πρέσβης, ἄγγελος καλῶν καὶ εὐοιώνων εἰδήσεων...
Ὁ Γέροντας Πορφύριος ὑπῆρξε ἀληθῶς «ἄνθρωπος ἀπεσταλμένος ἀπὸ Θεοῦ», «πλήρης χάριτος καὶ ἀληθείας». Ἦλθε στὸν κόσμο μας ἀπὸ τὴν ἀφάνεια καὶ τὴν προσευχητικὴ μοναξιὰ τοῦ Ἁγίου Ὅρους τοῦ Ἄθω γιὰ νὰ κατακτήσει τὸν κόσμο καὶ νὰ θεραπεύσει τὸν κλεισμένο στὸν ἑαυτό του καὶ στὴν ἀνασφάλεια τοῦ συνάνθρωπο.
Ὁ Γέροντας Πορφύριος ὑπῆρξε ὁ ἄνθρωπος τῆς ἀληθείας. Ἐδείχθη κατὰ τοὺς ἐσχάτους αὐτοὺς καιροὺς «ρόδον εὐωδέστατον τῆς χάριτος» καὶ ἐσκόρπισε εἰς τοὺς πιστοὺς «ἀρώματα τῶν οὐρανῶν», τὴν πραότητα, τὴν ἀνεξικακία, τὴν ἀγάπη, τὴν ἁπλότητα. Στὸν Ὅσιο Πορφύριο ἀπεκαλύφθη καὶ ἐπεγνώσθη ὁ Θεός.
Κάποιος κληρικός, εὑρισκόμενος στὶς 28 Αὐγούστου 1998, στὸ Μοναστήρι τοῦ Ὁσίου Πορφυρίου στὸ Μήλεσι καὶ ἐπιστρέφοντας τὶς μεταμεσονύκτιες ὧρες μὲ τὸν κατὰ σάρκα ἀδελφό του στὴν Ἀθήνα, μετὰ ἀπὸ πολύωρη κοπιώδη ἐργασία, ἔζησαν ἁπτὰ καὶ ψηλαφητά το θαῦμα του, τὴν σωτηρία των ἀπὸ βέβαιο θάνατο, μετὰ ἀπὸ ἕνα φοβερὸ τροχαῖο ἀτύχημα, λίγο πρὶν τὰ διόδια τῶν Ἀφιδνῶν. Τὸ αὐτοκίνητο μετετράπη «ἐν μιᾷ ροπῇ» σὲ συντρίμια. Ἐκεῖνοι ἐπέζησαν.
Ὁ Γέροντας ἦλθε στὸν κόσμο μας σὰν «ἀστραπὴ» καὶ τὸν κατηύγασε. Ἦλθε στὸν κόσμο τῆς Ὁμονοίας. Γιὰ 33 χρόνια ἦταν ἄσημα καὶ ἀθόρυβα κοντὰ στὸν ἄνθρωπο. Θεράπευσε στὸν Ἅγιο Νικόλαο τῶν Καλισσίων καὶ στὸ Μήλεσι στὴν συνέχεια, μὲ κάθε τρόπο τὶς ἀνάγκες τοῦ κόσμου, τοῦ πάσχοντος συνανθρώπου. Ἔγινε κτήτωρ Ναοῦ καὶ Μοναστηρίου. Διεῖδε, προφήτευσε, συνομιλοῦσε μὲ Ἁγίους, συμβούλευε ἐν πνεύματι ἰσχυροὺς τῆς γῆς, ἀνώνυμα, ἄδηλα, κρύφια καὶ ἀνεγίνωσκε καὶ ἐπεγίνωσκε τὶς καρδιές.
Ὑπῆρξε φαινόμενο προφητικῆς κλήσεως καὶ ζωῆς. «Κυκλοφόρησε μεταξύ μας ὡς ἄμεμπτος καὶ πολιτεύθηκε ἐλεύθερα ὡς ἅγιος. Φανέρωσε τὴν ἐλευθερία τοῦ μέλλοντος αἰῶνος. Ὡς σίφουνας ἀθόρυβης ἀγάπης θωπεύει (χθὲς καὶ σήμερα καὶ εἰς τὸν αἰώνα) τὴν ἀνθρώπινη ὕπαρξη», ὅπως γράφει σεβαστὸς πολιὸς σύγχρονος Γέροντας τοῦ Ἁγίου Ὅρους.
Ἀληθῶς ἔγινε ἄνθρωπος ἀπεσταλμένος ἀπὸ Θεοῦ ὁ Γέροντας Πορφύριος. Μᾶς τὸν ἔστειλε ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Καὶ ἐμεῖς ἐθεασάμεθα ἐμπειρικὰ τὴν χάρη του. Μᾶς καλεῖ ὁ ἐν ὀσίοις Πορφύριος, ὁ Καυσοκαλυβίτης, νὰ ἀνοίξουμε τὰ παράθυρα τῆς καρδιᾶς, νὰ μπεῖ φῶς, νὰ μπεῖ καθαρὸς ἀέρας, νὰ μᾶς γλυτώσει ἀπὸ τὴν καταχνιὰ τοῦ μίσους καὶ τῆς ἀδικίας καὶ τῆς ἀνασφάλειας. Νὰ μπεῖ μέσα μας ἡ ἀγάπη μας πρὸς τὸν Θεὸ καὶ μέσα μας νὰ φωλιάσει ἡ τοῦ Θεοῦ ἀγάπη, ἡ ὁποία «πάντα στέγει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει». Ἡ ἀγάπη ποὺ ὡς ἀλήθεια πάντοτε νικᾶ, κυβερνᾶ, φωτίζει, ἁγιάζει, σώζει.
Ὁ Ὅσιος Πορφύριος ὁ Καυσοκαλυβίτης ὑπῆρξε προφήτης καὶ περισσὸν προφήτου. Ὑπῆρξε ἄνθρωπος καὶ συγχρόνως «θεάνθρωπος». Σήκωσε τὸν σταυρὸ τῆς ἀσθενείας καὶ τῆς ἀδυναμίας μας. Μᾶς ἔφερε τὴν Χάρι καὶ μᾶς καλεῖ μὲ τὴν ἀγάπη πρὸς τὸν Θεὸ καὶ πρὸς τὸ δημιούργημά Του, τὸν συνάνθρωπο, νὰ βλέπουμε τὰ ἀόρατα, διὰ νὰ μᾶς «χαρισθοῦν τὰ ἀνείπωτα, ὡς πλησμονὴ ἀϊδίου ζωῆς». Ὅσιε Πορφύριε, πρέσβευε ὑπὲρ τοῦ σύμπαντος κόσμου καὶ ἔσω μεθ᾿ ἡμῶν μεσίτης ὑπὲρ ἠμῶν, ὅτι «πρὸς ἑσπέραν ἐστι καὶ κέκλικεν ἡ ἡμέρα». Ἀμήν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου