Η προσευχή, όπλο ισχυρό
«Καὶ παρεβιάσαντο αὐτόν» [1]
— Γέροντα, μένει ψυχρή η καρδιά μου στην προσευχή.
— Είναι γιατί ο νους δεν δίνει τηλεγράφημα στην καρδιά. Ύστερα στην προσευχή χρειάζεται να εργασθή κανείς· δεν μπορεί από τη μία στιγμή στην άλλη να φθάση σε κατάσταση, ώστε να μη φεύγη καθόλου ο νους του.
Θέλει υπομονή. Βλέπεις, ο άλλος χτυπάει την πόρτα, ξαναχτυπάει, περιμένει, και μετά ανοίγει η πόρτα. Εσύ θες να χτυπήσης μία και να μπής μέσα. Δεν γίνεται έτσι.
Όταν ξεκινάς να πής την ευχή, δεν έχεις επιθυμία γι’ αυτό;
— Αισθάνομαι την ανάγκη για βοήθεια, γιατί νιώθω αδύναμη.
— Ε, από ’κεί ξεκινάει κανείς. Στην προσευχή χρειάζεται επιμονή. «Καὶ παρεβιάσαντο αὐτόν», λέει το Ευαγγέλιο για τους δύο Μαθητές που συνάντησαν τον Χριστό στον δρόμο προς Εμμαούς.
Έμεινε ο Χριστός μαζί τους, γιατί είχαν μία συγγένεια με τον Χριστό και το δικαιούνταν. Είχαν ταπείνωση, απλότητα, καλωσύνη, θάρρος με την καλή έννοια, όλες τις προϋποθέσεις· γι’ αυτό και ο Χριστός έμεινε μαζί τους.
Πρέπει να προσευχώμαστε με πίστη για κάθε ζήτημα και να κάνουμε υπομονή, και ο Θεός θα μιλήση. Γιατί, όταν ο άνθρωπος προσεύχεται με πίστη, υποχρεώνει τον Θεό κατά κάποιον τρόπο για την πίστη του αυτή να του εκπλήρωση το αίτημά του.
Γι’ αυτό, όταν ζητούμε κάτι από τον Θεό, να μη «διακρινώμεθα» και θα εισακουσθούμε. «Να έχετε πίστη χωρίς να διακριθήτε» [2], είπε ο Κύριος.
Ο Θεός ξέρει πότε πρέπει να μας δώση αυτό που ζητούμε, ώστε να μη βλαφθούμε πνευματικά. Μερικές φορές ζητούμε κάτι από τον Θεό, αλλά δεν κάνουμε υπομονή και ανησυχούμε.
Αλλά, αφού έχουμε Θεό Παντοδύναμο και έχει πάρα πολλή αγάπη, τόση που μας τρέφει και με το Αίμα Του, δεν δικαιολογούμαστε να ανησυχούμε.
Μερικές φορές δεν αφήνουμε ένα δύσκολο θέμα μας στα χέρια του Θεού, αλλά ενεργούμε ανθρώπινα.
Όταν ζητούμε κάτι από τον Θεό και κλονίζεται η πίστη μας και θέλουμε να ενεργήσουμε ανθρωπίνως στα δυσκολοκατόρθωτα, χωρίς να περιμένουμε την απάντηση στο αίτημά μας από τον Θεό, είναι σαν να κάνουμε αίτηση στον Βασιλέα Θεό και να την παίρνουμε πίσω, την ώρα που Εκείνος απλώνει το χέρι Του για να ενεργήση.
Η αίτηση όμως πρέπει να μείνη, για να παίρνη τη σειρά της.
«Προσευχή με πόνο»
— Γέροντα, πώς κάνετε ευχή για ένα θέμα;
— Όλη η βάση είναι να πονάη ο άνθρωπος.
Αν δεν πονάη, μπορεί να κάθεται ώρες με το κομποσχοίνι και η προσευχή του να μην έχη κανένα αποτέλεσμα.
Αν υπάρχη πόνος για το θέμα για το οποίο προσεύχεται, ακόμη και με έναν αναστεναγμό κάνει καρδιακή προσευχή.
Ένας αναστεναγμός για τον πόνο του άλλου είναι μία καρδιακή προσευχή· ισοδυναμεί δηλαδή με ώρες προσευχής.
Η πραγματική προσευχή ξεκινάει από έναν πόνο· δεν είναι ευχαρίστηση, «νιρβάνα».
Ο πόνος αυτός ανταμείβεται από τον Θεό με θεία αγαλλίαση, όχι ως στόχος, αλλά ως συνέπεια.
Το πληροφορείται κανείς από τη θεία παρηγοριά που νιώθει μέσα του μετά από την πονεμένη καρδιακή προσευχή.
Ο πόνος είναι το παν. Αν πονέσουμε τους άλλους, ξεχνάμε τον εαυτό μας και τα προβλήματά μας.
Υποσημειώσεις:
[1] Λουκ. 24,29.
[2] Ματθ. 21,21.
Απόσπασμα από τις σελίδες 307–310 του βιβλίου:
ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ
ΛΟΓΟΙ Β΄ – ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΦΥΠΝΙΣΗ
ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ
«ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ»
ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου