Κάπου στο λιμάνι του Πειραιά έμενε μια γριά χήρα με τον μονάκριβο γιό της. Ο γιός της αγάπησε στα είκοσι δυο του μια εικοσάχρονη και την παντρεύτηκε. Την πρώτη νύχτα του γάμου την βρήκε μη παρθένα. Ήταν το 1946 μετά την κατοχή. Μανιάτης αυτός το πήρε βαριά προσβολή και πρότεινε στη Μάνα του, την χήρα, να χωρίσει την γυναίκα του. Η καλή του η μανούλα του είπε να δει με έλεος την γυναίκα του και να την συγχωρέσει σαν αδελφή του πεπλανημένη. Το παλληκάρι άκουσε τη μητρική γνώμη, ανέχθηκε την γυναίκα του και δεν την πρόσβαλε ή την υποτίμησε δεικτικά ποτέ, ούτε την ρεζίλεψε σε συγγενείς και φίλους. Η μάνα, η χήρα, το 1948 πέθανε και την θάψανε στο νεκροταφείο της Ανάστασης στον Πειραιά.
Τότε παρατηρήθηκε το θαύμα στο καντηλάκι της, να είναι πάντοτε αναμμένο και τίγκα στο λάδι και με ανάλλακτο φυτιλάκι τρία χρόνια, μέχρι την εκταφή της.
Οι συγγενείς πληρώσανε κανά-δυο φύλακες να παραφυλάξουνε μέρα-νύχτα μήπως κάποιος ανάβει και λαδώνει το καντήλι. Τίποτα, κανείς. Το αποδώσανε σε θαύμα. Κάποιος φωτίσθηκε, σίγουρα από τον Χριστό μας, και το απέδωσε στην καλοσύνη της να ‘’σκεπάσει’’ τη νύφη της και να σώσει τον γάμο της με τον γιό της. Ολοφάνερα είχε αγιάσει.
Ο δαίμονας έριξε ‘’δίχτυ’’ και πιάστηκε σ’ αυτό
Ιταλό-Γερμανική κατοχή, 1943. Στο Χατζηκυριάκειο, στην παραλία, στον Σταυρό, κάποιος πατέρας, κάθε βράδυ ‘’λαδώνει’’ τον Ιταλό σκοπό και έχει μια ψαροταβερνούλα και πιάνει κάθε βράδυ, πλην μεγάλης φουρτούνας, 10-15 κιλά ψάρια. ‘’Λαδώνει’’ τον Ιταλό σκοπό με 5-6 ψαράκια και με τα πόδια πρωί-πρωί πάει τα υπόλοιπα ψάρια στην φτωχογειτονιά του και τα μοιράζει σε πεινασμένους συγγενείς και φίλους και κυρίως στα παιδιά.
Ένα βράδυ, γυαλί η θάλασσα, φεγγαράδα, την ώρα που πάει να μπει στο βαρκάκι του βλέπει εκεί στην παραλία κάποιο ξάδελφό του, τον Τάκη. Ο Τάκης του προτείνει να ψαρέψουνε μαζί. Παραξενεύτηκε ο άνθρωπος για το ξαφνικό του Τάκη και οι δυο άνδρες μπαίνουνε στη βάρκα και αλαργεύουν στη θάλασσα. Ρίχνει δίκτυα ο άνθρωπός μας, έχει φεγγαράδα και νύχτα ακόμη, τα μαζεύει με είκοσι περίπου κιλά ψάρια. Σκορπάει τα ψάρια μέσα σε μεγάλο μεταλλικό κουβά και αρχίζει να διπλώνει τα δίκτυά του. Τότε βλέπει και φρικιά: Ο ‘’Τάκης’’ ο ‘’ξαδελφός’’ του με άγριο δαιμονικό βλέμμα και κατακόκκινα μάτια παίρνει ωμά ψάρια και τα τρώει μπροστά στα μάτια του. Τότε αγριεύεται, σκιάζεται και υποψιάζεται: ο ‘’Τάκης’’ είναι διάβολος που πήρε την μορφή του ξαδέλφου του και θέλει να του κάνει κακό. Τον φωτίζει αστραπιαία ο Χριστός μας και ρίχνει το δίκτυο πάνω στον ‘’Τάκη’’. Ο δαίμονας κάνει ‘’μπάμ’’, σκάει και ο αέρας γύρω καταβρώμισε απαίσια. Η επιβεβαίωση ήλθε αργότερα, όταν ξημέρωσε και πήγε στην γειτονιά του με τα υπόλοιπα ψάρια παγωμένος και κατατρομαγμένος.
Ο πραγματικός ‘’Τάκης’’ το βράδυ κοιμότανε του καλού καιρού και πρωί-πρωί πήγε στους Γερμανούς να δουλέψει μεροκάματο στο Λιμάνι του Πειραιά.
Ο άνθρωπός μας εξομολογήθηκε το γεγονός στον παπά-Δημήτρη, στην ενορία του. Ο παππούλης φωτισμένος τον διαβεβαίωσε ό,τι ο Χριστός τον φώτισε να ρίξει στον διάβολο το δίκτυο -γιατί αυτό είναι πλεγμένο σταυρωτά- και έτσι σώθηκε από μεγάλο κακό.
Οι αμετανόητοι ενώπιον Θεού και ανθρώπων
Το χωριουδάκι κοντά στους Μολάους, στη Μάνη. Κόσμος καλός, φτωχός, μεροκαματιάρης, πιστός, φιλόξενος.
Δυο εξαιρέσεις μέσα στο χωριό ο Δημάς και η Ανθή. Ο Δημάς γέρος, παράξενος, όλους τους καταριότανε, τους πείραζε, τους πίκραινε, τσιγγούνης δεν έδινε του αγγέλου του νερό. Μια νύχτα πέθανε με φοβερά σημεία. Φανήκανε στο χωριό μαυροφορεμένοι καβαλαραίοι πάνω σε μαύρα άλογα, πίσω τους, από τις ουρές των αλόγων, κρεμόντουσαν και σερνόντουσαν αλυσίδες. Τον βρήκανε ξεψυχισμένο, κατάμαυρο, οι συγγενείς και οι συγχωριανοί του τον θάψανε. Τα δαιμονικά σημεία συνεχίστηκαν για δέκα ημέρες περίπου.
Απέναντι από το χωριό μια αγιασμένη γριούλα ασκήτρια-κοσμοκαλόγρια φωτίστηκε από τον Χριστό μας και συμβούλεψε τον παπά και τον πρόεδρο του χωριού. ‘’Ο μπαρμπά-Δημάς δυστυχώς κολάσθηκε και για τα κακά που ‘ κανε τόσα χρόνια οι δαίμονες είχαν εξουσία να κάνουν πολλά κακά στο χωριό τουλάχιστον για ένα μήνα. Γκαστρωμένες, λεχώνες και μωρουδέλια στείλτε τα σε κοντοχωριανούς και συγγενείς στα γύρω χωριά. Όλοι σαράντα ημέρες νηστεία-προσευχή και εξομολόγηση και μεταλαβιά να σβήσει σιγά-σιγά το κακό’’. Υπάκουσαν οι χριστιανοί απόλυτα γιατί φοβήθηκαν. Έτσι σταδιακά ηρέμησαν όλα.
Το ίδιο αμετανόητη δυστυχώς ήτανε και η γριά η Ανθή. Καταρούσα, κακιά και μάγισσα. Όταν πέθανε και την θάψανε, τις νύχτες έβγαινε και βρικολάκιαζε και σκαρφάλωνε σαν κατσούλα-γάτα τις στέγες των καλυβιών του χωριού και στα δέντρα. Τρείς φορές την θάψανε σε διαφορετικά μέρη και η γη την ξέρναγε την καημένη. Στο τέλος αποκάμνανε οι χωριάτες και την σκεπάσανε με βαριές πέτρες και έτσι δεν ξαναφάνηκε. Ένας μορφωμένος παπάς έδωσε την εξήγηση: ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, δεν θυμόταν που ο παππούλης, γράφει ότι ο διάβολος σε πολύ αμαρτωλές ψυχές, και πολύ σπάνια, παίρνει άδεια από τον Χριστό να μπαίνει μέσα στο σώμα του κολασμένου και να το κάνει για να κάνει κακό. Κάτι σαν ζόμπι δηλαδή. Αυτά είναι οι βρικόλακες ή βουρβούλακες. Άλλες φορές ο διάβολος παίρνει την μορφή του κολασμένου και παρουσιάζεται σαν το φάντασμά του για να πανικοβάλλει τον κόσμο. Τέτοια σημάδια έχουν οι πύργοι, και τα κάστρα και οι ερημιές μερικές φορές σ’ όλο τον κόσμο.
Ο αγιασμός διώκει τα ταγκαλάκια
Ο Γέροντας Σωφρόνιος ο Σαχάρωφ του Έσσεξ της Αγγλίας, όταν τους δωρήθηκε ένα παλιό κτιριακό συγκρότημα με μεγάλο κτήμα στο Έσσεξ και το μετέβαλαν σε ορθόδοξο Μοναστήρι, τους παρουζιαζόντουσαν φαντάσματα, δαιμονικοί κρότοι κλπ. Τότε ο π. Σωφρόνιος καθαγίασε με αγιασμό όλο τον χώρο και τα ταγκαλάκια, οι δαίμονες, εξαφανίστηκαν.
Η ελεήμων πόρνη…
Μια πόρνη είχε ‘’σπίτι’’ κοντά στον Άγιο Διονύσιο στο λιμάνι του Πειραιά. Είχε και μια κόρη 5 ζωγραφιά.
Η πόρνη ήταν πολύ ελεήμων και λυπησιάρα και στα χρόνια της κατοχής 1940-1944 έζησε με την δουλειά της πολλά φτωχά πεινασμένα παιδάκια από βέβαιο θάνατο. Γύρω στο 1980 παραγερασμένη και ετοιμοθάνατη ξέπεσε στα χέρια της κόρης της, που την περιποιόταν με στοργή και υπομονή.
Η κόρη της εξομολογήθηκε όλη την ζωή της μάνας της σε κάποιο παπά-Γιώργη στον Άγιο Διονύσιο. Τότε ο άγιος αυτός παππούλης βεβαίωσε την κόρη της ετοιμοθάνατης πόρνης ό,τι καμία ελεημοσύνη και καλό δεν πάει στράφι. Η ζωή τον επιβεβαίωσε. Ο Χριστός φώτισε την γριά πόρνη να ζητήσει από την κόρη της να φέρει τον παπά-Γιώργη, ο οποίος την εξομολόγησε και την κοινώνησε. Έτσι η πόρνη έφυγε μετανοημένη και σώθηκε.
‘’…η γαρ δύναμις Μου εν ασθενεία τελειούται…’’
Στα Κάτω Πετράλωνα ζει σήμερα μια θεότυφλη κοπέλα η Φανούλα 36 ετών, γεννημένη το 1981. Η ιστορία της εξηγεί και διδάσκει πολλά:
Μοναχοκόρη και μοναχοπαίδι, μοσχοαναθρεμμένη και πανέξυπνη και υγιέστατη. Σπούδασε μαθηματικά και αγάπησε και παντρεύτηκε κάποιον συμφοιτητή της, εξαίρετο και καλότατο παλληκάρι. Στα είκοσι τρία της, ξαφνικά τυφλώθηκε. Τα πεθερικά της πιέζανε τον γιό τους να χωρίσει την ‘’στραβή’’. Εκείνος αρνήθηκε κάτι τέτοιο σαν μεγάλη αμαρτία. Παιδάκια δεν κάνανε και αυτή θεότυφλη αλλά ευλαβέστατη και ορθοδοξότατη. Ο Χριστός μας της έδωσε χαρίσματα με την σέσουλα. Μια-δυο φορές έπιασε με την αφή το κουτί του Nes-café να φτιάξει frappe και άκουσε δίπλα της φωνή γαλήνια που της είπε: ‘’είμαι ο Χριστός, για να σου αποδείξω σου ανοίγω για δευτερόλεπτα τα μάτια και να… διάβασε τα ψιλά γραμματάκια της συσκευασίας τους Nes-café. Αυτό το θαύμα στο κάνω για να δεις πόσο εύκολο μου είναι να σε κάνω, όποτε το θελήσω, καλά. Όμως θα σε αφήσω σ’ όλη σου την ζωή τυφλή γιατί έτσι θα σε χαριτώσω να ωφελείς, να διδάσκεις πολλά παιδιά και μεγάλους στην ορθόδοξη ευσέβεια, στην αγάπη και στην υπομονή. Μέχρι σήμερα αυτό γίνεται. Και έτσι επαληθεύεται ό,τι είπε ο Χριστός μας στον Απόστολο Παύλο ‘’αρκεί σου η χάρις μου, η γαρ δύναμις μου εν ασθενεία τελειούται’’! Αμήν.
Ο Αιώνιος θριαμβευτής
Μια γριούλα, η κυρά-Στάσα λίγο πριν πεθάνει αποκάλυψε τα εξής: Όταν ήμουνα κοριτσάκι, προπολεμικά είδα ένα φοβερό όραμα. Πέρασαν από μπροστά μου –λέει η κυρά Στάσα- πολλοί και διαφορετικοί άνθρωποι με παράξενες και διαφορετικές φορεσιές, με πολλές άγνωστές μου και γνωστές, που ο καθένας χώρια μίλαγε και ‘γω σαν αγράμματη δεν καταλάβαινα λέξη. Στο τέλος φάνηκε και ο Σταυρωμένος Χριστός ζωντανός πάνω στον Σταυρό Του μέσα στα αίματα αλλά σαν θαλερός και θριαμβευτής και μου είπε: (λέει η κυρά-Στάσα) ‘’Όλα θα περάσουνε, όλα θα γίνουνε, αλλά στο τέλος θα κάνω κράτος εγώ και το βασίλειο μου’’. Αυτά ο Χριστός μου τα είπε στα Ελληνικά, μας είπε η κυρά-Στάσα. Θεός χωρέστηνε.
Ο νέος που ‘’βάσταξε΄΄ το παιδί του
Πριν από λίγα χρόνια σ’ ένα ορθόδοξο αντρικό μοναστήρι έξω από την Θεσσαλονίκη έγινε το εξής: Κάποιος άγνωστος άντρας ζήτησε να εξομολογηθεί στον πνευματικό της Μονής. Ο άντρας ήταν νέος και υπερμοντέρνος με σκουλαρίκια, χαϊμαλιά και τέτοια, κάτι μεταξύ χίππυ και αναρχικού. Ακούστε εξομολόγηση: ‘’Παπά μου πριν από έξι χρόνια τα ‘’έφτιαξα’’ με μια κοπέλα. Είχαμε ελεύθερες σχέσεις και την γκάστρωσα. Αυτή ήταν καλόψυχη και δίκαιη αλλά ανώριμη και ανέτοιμη για μάνα. Πανικοβλήθηκε μπροστά στην ευθύνη της μητρότητας της και μου ξεκαθάρισε ορθά-κοφτά ό,τι, αν συμφωνήσω κι εγώ, το ρίχνει το παιδί στο άψε-σβήσε. Αν όμως θέλω το παιδί, να το γεννήσει αυτή, να μου το παραδώσει και να εξαφανιστεί, αρνούμενη κάθε δέσμευση γάμου, συμβίωσης και μητρότητας’’.
Εγώ μέσα μου, πες το συνείδηση, πες το φωνή Θεού, αρνιόμουν τον άδικο χαμό του άφταιγου αθώου παιδιού μας. Της είπα: ‘’να ρωτήσω πρώτα τους γονείς μου και τους γονείς σου, σαν μεγάλους και έμπειρους στην ζωή’’.
Και από τις δυο μεριές κοφτή, επίμονη, κοινή απάντηση. ‘’Ρίχτο να ξεμπερδεύουμε’’. Τ’’ αρνήθηκα έντρομος, κατηγορηματικά.
Στους εννιά μήνες, η κοπέλα μου γέννησε το παιδί μας, ένα υγιέστατο αγοράκι. Ούτε τόλμησε να το βαστάξει, για να μη το πονέσει και δεθεί μαζί του. Πανικόβλητη μου το έβαλε στην αγκαλιά μου και κλαίγοντας εξαφανίστηκε.
Το παιδάκι το μεγάλωσα μόνος μου, κατάμονος και αβοήθητος και να το μαζί μου, τώρα κλείνει τα πέντε. Σε λίγο θα πάει πρώτη δημοτικού.
Κόκκαλο ο πνευματικός. Κάτι πήγε να πει στο παλληκάρι για την άτακτη αλλοπρόσαλλη εξωτερική του εμφάνιση. Δαγκώθηκε όμως, κρατήθηκε γιατί υποκλίθηκε μπρος στο μεγαλείο της ψυχής του! Φίλησε ο παππούλης το χέρι του παιδιού, του διάβασε συγχωρητική ευχή, χωρίς να τον ελέγξει στο παραμικρό!
Περάσανε άλλα τρία χρόνια και το παλληκάρι ξανάρθε με μια μορφονιά λαμπερή από καλοσύνη. Δεύτερη εξομολόγηση: ‘’Άκου παπά μου θαύμα. Ο Χριστός μου μ’ έστειλε αυτό τον Άγγελό του, την γυναίκα μου. Ερωτευτήκαμε παράφορα. Παντρευτήκαμε και δέχθηκε με πολύ χαρά τον γιό μου σαν δικό της γεννητούρι. Έτσι μεγαλώνει με πολύ αγάπη και υπομονή και μένα τον άντρα της και τον γιόκα μου. Ο Χριστός μας παππούλη προνόησε και μου έστειλε καλή σύζυγο και μάνα.
Ο Κύριος εισακούει την προσευχή του παιδιού
Ανδρόγυνο με τρία παιδάκια. Μια κόρη 15 χρονών και δυο αγόρια 11 και 8 χρονών. Η μάνα καθηγήτρια γαλλικών κάνει ιδιαίτερα για να βοηθά τα οικονομικά του σπιτιού. Ο πατέρας ηλεκτρονικός ζει την κρίση, μετά το 2008 όλο και λιγοστεύει η δουλειά του. Γενικό το κακό, γνωστό τοις πάσι.
Κάποιος φίλος τον ενημερώνει. ‘’Ρε Στάθη προκηρύσσει το κράτος μια θέση ηλεκτρονικού σε μια κρατική επιχείρηση στην Κρήτη, με καλό μισθό αλλά θέλει και βαρβάτο μέσο. Μέχρι τα τώρα έχουν υποβάλλει ηλεκτρονική αίτηση 25 υποψήφιοι με αντίστοιχη μοριοδότηση προσόντων. Δεν χάνεις τίποτε να δοκιμάσεις’’.
Τα παιδάκια τα τρία ακούγανε καθηλωμένα την συζήτηση των μεγάλων και ο μικρότερος γιός, ο οκτάχρονος Παρασκευάς λέει αυθόρμητα(;) στον μπαμπά του, τον Στάθη: ‘’δοκίμασε μπαμπά μου και θα προσευχηθώ στον Χριστούλη μας να γίνει το θαύμα. Εμάς τα παιδάκια μας ακούει ο Χριστούλης’’.
Λες; Αναρωτιέται ο Στάθης και επιτόπου μέσω internet υποβάλλει την αίτησή. Σε ένα μήνα να και η απάντηση.
Ανάμεσα σε 32, τελικά, υποψηφίους που συμπλήρωναν τα απαιτούμενα προσόντα ήταν ο μοναδικός επιτυχών. Τώρα μετακομίσανε και ζούνε στην Κρήτη μονιασμένοι και αγαπημένοι με την οικογένειά του. Ακόμη ένα θαύμα του Χριστού μας.
Ο Χριστός ‘’φρενάρει΄΄ τον άσωτο υιό
Ένας ΕλληνοΑυστραλός μου διηγήθηκε περιεκτικά την μικρή του ιστορία. Μοναχογιός, μοναχοπαίδι με παραξενιές, ανομολόγητα σαρκικά πάθη, πλεονεξία, κακία, πονηρία, κόμπλεξ, αλκοολίκι και δεν συμμαζεύεται. Συγγενείς, φίλοι, πνευματικός τον συμβουλεύανε με αγάπη: ‘’Βρε Κωστάκη, μαζέψου, νοικοκυρέψου, παντρέψου’’. Τίποτε αυτός. Αναισθησία και κραιπάλη χωρίς όρια. Αχαΐρευτος, ξόδευε τα κέρδη της δουλειάς του –έμπορος- σε φοβερές ασωτίες. Θα κολαζότανε οπωσδήποτε αλλά είχε αγίους συγγενείς και γονείς που και πεθαμένοι και ζωντανοί προσευχόντουσαν γι’ αυτόν. Ο Χριστός, που όλους μας αγαπά και μας κυνηγάει να μας σώσει τον οικονόμησε τον Κωστάκη μας.
Στα σαράντα πέντε του, του έστειλε ένα βαρύ εγκεφαλικό και τον φρέναρε να μην κατρακυλήσει άλλο στο γκρεμό της απωλείας. Τον καθήλωσε άφραγκο και ανάπηρο σε αναπηρικό κρεββάτι. Οι ζώντες συγγενείς του ανήμποροι και γέροι, μόνοι στην Ελλάδα. Του έστειλε όμως ο Χριστός μας σύγχρονους αγίους και τον διακονούν μέχρι σήμερα στην Μελβούρνη. Και ο Κώστας μας ευγνωμονεί τον Χριστό που δεν κολάζεται αλλά αγιάζεται. Αμήν για όλους μας.
Παρηγοριά… εκ του ασφαλούς
Το 1995 ένας δικηγόρος, ευλαβής, υγιέστατος, νέος, ωραίος και μοιραίος επισκέφτηκε με χριστιανική αγάπη, μαζί με δυο ακόμη χριστιανούς ορθοδόξους ένα άσυλο ανιάτων κάπου στην Αθήνα. Σε ένα θάλαμο άνοιξε καλοπροαίρετο διάλογο παρηγοριάς με έναν κατάκοιτο ανίατο νεαρό, τελείως και για πάντα ανάπειρο-τετραπληγικό. Υπομονή αδελφέ μου, του είπε ο δικηγόρος, με την αθέλητη και κρυφουπερήφανη σιγουριά της υγείας μπροστά στον κατάκοιτο.
Η απάντηση του τετραπληγικού αναπάντεχη, άμεση, συγκλονιστική: ‘’Αδελφέ μου’’, του ανταπάντησε με ετοιμότητα, ‘’σου προτείνω να ανταλλάξουμε θέσεις. Να μου δώσεις την υγεία σου, την βολή σου, την δουλειά σου, τα λεφτά σου και να πάρεις με την υπομονή που μου προτείνεις την θέση μου στο αναπηρικό τούτο κρεβάτι! Θέλεις;’’!
Κάγκελο ο δικηγόρος. Αργότερα, ψυχίατρος του εξήγησε ότι η λέξη ‘’υπομονή’’ λέγεται εύκολα από τον οποιοδήποτε γερό, υγιή και βολεμένο στον οποιοδήποτε ανάπηρο, αδύνατο, και εμπερίστατο, χωρίς ο πρώτος να βιώνει τον πόνο και την αγωνία του δεύτερου. Για τούτο το σωστό είναι να αγαπάμε τον εμπερίστατο, να τον διακονούμε με προσευχή χωρίς βαρύγδουπες κουβέντες εκ του ασφαλούς.
Ο Κύριος υποδέχεται τον αδίκως καταδικασθέντα νέγρο.
Στην Αμερική εκτός από τους ορθοδόξους μετανάστες Ελληνοαμερικανούς, Ρώσους και λοιπούς ορθοδόξους υπάρχουν περίπου και 1.000.000 ντόπιοι Αμερικανοί, Λατινοαμερικάνοι, Εβραίοι, Ινδιάνοι, Εσκιμώοι και λοιποί από Αλάσκα, μέχρι την Γη του πυρός –το τελευταίο άκρο της Λατινικής Αμερικής- κοντά στο Νότιο Πόλο. Όλοι αυτοί έχουν βαπτιστεί ορθόδοξοι τα τελευταία 30 χρόνια και αγωνίζονται ορθόδοξα με φιλότιμο, εξομολόγηση, υπακοή, ορθόδοξη ασκητικότητα, θεία κοινωνία κλπ. Ειδικό διορθόδοξο ποιμαντορικό έργο γίνεται σε όλες τις ΗΠΑ και μάλιστα σε πολλές ιδιωτικές και κρατικές φυλακές ακόμη και σε πτέρυγες μελλοθανάτων.
Κάποιος δυστυχής νέγρος –πρώην προτεστάντης- είχε άδικα συλληφθεί και κατηγορηθεί για τρείς φόνους και είχε καταδικασθεί να εκτελεσθεί μέσα σε θάλαμο αερίων. Ο ορθόδοξος ιερέας της φυλακής τον κατήχησε και τον βάπτισε ορθόδοξο και τον εξομολόγησε και κοινώνησε πριν την άδικη εκτέλεσή του. Όταν ζητήθηκε από τον κατάδικο να δηλώσει ό,τι ήθελε προθανάτια επιβεβαίωσε τους μάρτυρες της εκτέλεσης του, ό,τι βλέπει μέσα σε λάμψη τον Χριστό να τον περιμένει να τον στεφανώσει με πολλή αγάπη σαν μάρτυρα και για την άδικη καταδίκη του αλλά κυρίως για την μεγάλη ορθόδοξη μετάνοιά του! Επίσης ο νέγρος ζήτησε από όλους συγγνώμη και υποσχέθηκε ότι συγχωρεί όσους τον αδίκησαν και τους εκτελεστές του και τους συναδέλφους του στη φυλακή και ότι θα ζητήσει από τον Χριστό να προσεύχεται με αγάπη για πάντα για όλους. Σε λίγα λεπτά έγινε η εκτέλεση με δηλητηριώδη αέρια.
Το εντυπωσιακό ήταν ό,τι το πρόσωπο της σωρού του εκτελεσθέντος ήταν ιλαρό και γαληνότατο, απόδειξη ότι ο Χριστός τον δέχθηκε, τον συγχώρεσε και τον ελέησε. Τότε ο πνευματικός του, ορθόδοξος ιερέας π. Δημήτριος Χ. που ήτανε μάρτυρας στην εκτέλεση βεβαίωσε ότι σπάνια στα 25 χρόνια που εξομολογεί είδε τέτοια μετάνοια και ταπείνωση και σιγουριά ό,τι -όπως του είπε ο νέγρος- οι άνθρωποι δίκαια ή άδικα καταδικάζουν αλλά ο Χριστός πάνω από κάθε δικαιοσύνη αγαπά και συγχωρεί. Αμήν για όλους μας.
Ο Κύριος μας εξαφανίζεται από το Άγιο Δισκοπότηρο
Σ΄ένα μικρό χωριουδάκι της Λέρου, πριν από 30 περίπου χρόνια έγινε το εξής θαυμαστό, που μας διέσωσε αφηγηματικά ένας Άγιος συγχωρεμένος από το 2010 ιερέας, ο παπά-Χρήστος. Διαβάστε διήγηση και φρίξτε με την απέραντη αγάπη που μας έχει ο Χριστός μας:
‘’Ήτανε πρωί Σαββούτου. Έκανα θεία λειτουργία και ήμουνα έτοιμος να καταλύσω την Θεία Κοινωνία από το Άγιο Δισκοπότηρο. Ξαφνικά μπήκε μέσα στο ιερό ένας νεαρός, γειτονόπουλο ο Κωστάκης, λαχανιασμένος, ιδρωμένος όλος αγωνία και μου είπε: «Παπά-Χρήστο μου σώσε μας. Ο πατέρας μου νιώθει ότι πεθαίνει και θέλει να τον εξομολογήσεις, να τον κοινωνήσεις».
Με έλουσε κρύος ιδρώτας. Ο πατέρας του παλληκαριού ήταν ο πιο δύσκολος, στριφνός, παράξενος άνθρωπος στο χωριό. Μ΄ όλους μαλωμένος. Σ’ εκκλησιά δεν πάταγε, ούτε σε κηδείες ή γάμους ή βαφτίσεις. Έκανα τον Σταυρό μου και θεώρησα κλήση Θεού να πάω αμέσως κοντά του με την Θεία Κοινωνία. Το σπίτι του ήτανε 40 μέτρα, δίπλα στην εκκλησία σχεδόν. Όταν μπήκαμε με το παλληκάρι στο σπίτι του ετοιμοθανάτου –κυρ. Γιάννη τον λέγανε- τοποθέτησα το Άγιο Δισκοπότηρο, που είχε κανά πόντο Θεία Κοινωνία πάνω στο κομοδίνο, δίπλα στο κλινάρι του κυρ-Γιάννη. Του είπα αμέσως: ‘’Μπαρμπα-Γιάννη για να σε κοινωνήσω πρέπει πρώτα να σε εξομολογήσω και να σου διαβάσω συγχώριο (συγχωρητική ευχή).
-Θέλεις;
-Θέλω!
‘’Βάζω πετραχήλι, μου ‘πε ό,τι τον βάραινε, του διάβασα συγχώριο και ετοιμάστηκα να τον κοινωνήσω. Πάω να πιάσω το Άγιο Δισκοπότηρο, τι να δώ; Παντελώς άδειο, σταγόνα Θεία Κοινωνία. Μου λύθηκαν τα γόνατα. Λέω στον κυρ-Γιάννη: «πετάγομαι στο Ναό να πάρω από το Αρτοφόριο της Αγίας Τράπεζας Θεία Κοινωνία γιατί το Δισκοπότηρο δεν ξέρω πως είναι άδειο».
Αρχίζει να κλαίει με λυγμούς ο κυρ-Γιάννης και να λέει: ‘’Για μένα το κάνει ο Χριστός παπά μου. Ό,τι σου ξομολογήθηκα πριν ήσανε όλα ψέματα γιατί ντρεπόμουνα να πω τα αληθινά μου αμαρτήματα που’ ναι πολύ βαρύτερα. Όμως, αν θέλεις, κάτσε να σου κάνω πραγματική, ειλικρινή εξομολόγηση’’.
Έτσι κι έγινε. Του διάβασα δεύτερη συγχωρητική ευχή και τον παρακάλεσα να περιμένει να πάω πίσω στο Ναό να φέρω Θεία Κοινωνία. ‘’Πήγαινε’’, μου απαντά ο κυρ-Γιάννης, ‘’σε προσμένω’’. Πάω να σηκώσω το Άγιο Δισκοπότηρο και, ακούστε θαύμα. Ένας πόντος Θεία Κοινωνία μέσα. Έκαμα τον Σταυρό μου. Κοινώνησα αμέσως τον ετοιμοθάνατο. Έλαμψε, γαλήνεψε το προσωπάκι του, πέθανε εκεί μπροστά μου, ολοφάνερα μετανοημένος. Δόξασα τον Χριστό μας και σκέφτηκα πόσο πάνσοφα, διακριτικά, αγαπητικά, συγχώρεσε και οικονόμησε τη σωτηρία του κυρ-Γιάννη.
Θεός συγχωρέσει τον. Αιωνία του η μνήμη. Να μην απελπιζόμαστε για την σωτηρία μας κι ας είμαστε οι αμαρτωλότεροι άνθρωποι του κόσμου. Καλή μετάνοια, καλό παράδεισο σε όλους μας με ειλικρινή και ταπεινή εξομολόγηση. ΑΜΗΝ!.
Η εξόδιος πορεία του ιεροδιακόνου Νικολάου
Αθήνα, Μάϊος 1996 μ.Χ. Νοσοκομείο Ευαγγελισμός, 10ος όροφος, πτέρυγα καρκινοπαθών, θάλαμος με 8 ετοιμοθανάτους νεαρούς καρκινοπαθείς με λευχαιμία σε προχωρημένο τελικό στάδιο. Ένας από αυτούς ο π. Νικόλαος-ιεροδιάκονος, άγαμος, μοναχός. Από ευλαβέστατη, ορθοδοξότατη, πολύτεκνη οικογένεια με ιερατική κλήση από 3 ετών παιδάκι.
Παρασκευή, 10 Μαΐου 1996. Η οικογένεια έχει ειδοποιηθεί από τους θεράποντες ιατρούς ότι σήμερα-αύριο ο π. Νικόλαος, θα πεθάνει.
Γονείς, συγγενείς, φίλοι μαζεμένοι γύρω-τριγύρω στην επιθανάτιο κλίνη του ιεροδιακόνου Νικολάου. Δακρύοντες, προσευχόμενοι, ελπίζοντες σε ένα θαύμα.
Στα πόδια του κρεβατιού του ιεροδιακόνου, μεταξύ των άλλων, στέκεται ένας παιδικός φίλος της οικογενείας του διακόνου ο Δημήτριος, χαϊδευτικά Τάκης. Ο Τάκης ρωτάει τον π. Νικόλαο:
-Τάκης: Νικόλαε, ποιος είμαι με γνωρίζεις;
-π. Νικόλαος: Πως, αμέ, είσαι ο φίλος ο Τάκης αλλά κάνε λίγο πιο αριστερά γιατί πίσω σου βρίσκονται ο Άγιος Νεκτάριος και ο Μέγας Βασίλειος! (Μεταξύ ουρανού και γης ο ετοιμοθάνατος π. Νικόλαος έβλεπε ήδη δυο από τους πολυαγαπημένους του Αγίους που οι υπόλοιποι δεν βλέπανε).
Και συνέχισε ο ετοιμοθάνατος π. Νικόλαος: ‘’Αύριο Σάββατο, θα πεθάνω. Από αύριο για μένα αρχίζει καθαρά Δευτέρα και Μεγάλη Σαρακοστή!’’
Τι παράξενα λόγια! Ήταν διακαινήσιμος, αναστάσιμη περίοδος για ποια αρχή Σαρακοστής μιλούσε ο π. Νικόλαος; Άραγε τι να εννοούσε;
Οι παραδοξολογίες είχαν και συνέχεια:
-π. Νικόλαος: Έρχεται ο Αντώνιος. Όλοι σκεφθήκανε ότι σαν μοναχός και διάκονος μάλλον εννοούσε τον Μέγα Αντώνιο (251-356 μ.Χ.) τον και καθηγητή της Αιγυπτιακής ερήμου.
Την άλλη μέρα, Σαββάτο 11 Μαΐου 1996 πέθανε ο π. Νικόλαος.
Δευτέρα 13 Μαΐου 1996 κηδεύθηκε στο Γ’ Νεκροταφείο στη Νίκαια.
Τετάρτη 15 Μαΐου 1996 κάποιος άγιος, πνευματικός και ιεροκήρυκας μάς έλυσε όλα τα μυστήρια των λεγομένων από τον ετοιμοθάνατο παππούλη με τα εξής λόγια:
‘’Ο ψυχοραγών ευλαβέστατος π. Νικόλαος φωτίσθηκε από τον Χριστό να μας αποκαλύψει ότι μόλις θα πέθαινε –την άλλη μέρα, το Σαββάτο, θα άρχιζε γι’ αυτόν ο πλήρης καθαρισμός, εξαγνισμός του- δηλαδή το καθαρτήριο πυρ αλλά με την ορθόδοξη έννοια και ποιότητα και αίσθηση-. Αίσθηση θεραπευτική, αγιαστική όχι κολαστική’’. (βλέπε Μητροπολίτου Ιεροθέου Βλάχου: ‘’Η Ζωή μετά Θάνατον’’.)
Ο π. Αντώνιος -που έβλεπε να έρχεται- αργότερα καταλάβαμε όλοι ότι ήταν κάποιος ιερομόναχος από γειτονική ορθόδοξη μονή που ήλθε και τον νεκροέντυσε με την εκκλησιαστική τάξη που αρμόζει για ιερομονάχους. Το όνομα του ιερομονάχου: π. Αντώνιος. Νυν τιτουλάριος Επίσκοπος κάπου στην Ελλάδα!
Να έχουμε την ευχή του π. Νικολάου.
Καλή μας μετάνοια, καλό Παράδεισο! Τέλος και τω Θεώ Δόξα!
--------------
Επίλογος μοναχού Ι.
Αυτά τα λίγα θυμάμαι. Συγχωρέστε με για την πολυλογία. Ήμαρτον. Τα λάθη και τα ορνιθοσκαλίσματα δικά μου. Το έλεος του Χριστού και το δικό σας.
Τέλος και τω Θεώ Δόξα.
Ιανουάριος 2017.
μοναχός Ι. ό» υπό μοναχού Ι. Αθήναι, 2017.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου