Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς - Ψάλλει η Χορωδία της Ορμύλιας

Ψάλλει η Χορωδία της Ορμύλιας από την Ιερά Κοινοβιακή Μονή Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στην Ορμύλια Χαλκιδικής.

Ωδή δ΄. όρος σε τη χάριτι

Όρος τε προείδε, Δανιήλ αλατόμητον κατάσκιον ο Αββακούμ, τετυρωμένον ο Δαβίδ

Όρος άλλος άγιον, και εμφανές και πίον όρος Πανύμνητε ω ο Θεός κατοικήσαι ηυδόκησεν.

Θείον σε παλάτιον, του λόγου γινώσκομεν, εν ω οικήσας σαρκικώς, εκαινοποίησεν ημάς, φθαρέντας τοις πάθεσιν όθεν αγνή Θεού μητέρα σε σέβομεν, και τον εκ σου γεννηθέντα δοξάζομεν.

Θείον σε νοούμεν, ακηλίδωτον έσοπτρον, ως δεξαμένην την αυτήν, της θεϊκκής μαρμαρυγής, και ταύτην αστράψασαν, σωματικώς παντί τω κόσμω Πανύμνητε, προς σωτηρίαν των υμνούντων σε.

Ναόν σε γινώσκομεν, Θεού καθαρώτατον, του ποιητού των ουρανών, και πάσης κτίσεως αγνή,. Όθεν σοι κραυγάζομεν, ναούς ημάς του θείου Πνέυματος ποίησον, τους την θερμήν σου πρεσβείαν πλουτήσαντας.

Ωδή, ε΄. Ο φωτίσας τη ελλάμψει.

Ιασαί μου της ψυχής τα αλγήματα πάναγνε, η τεκούσα τον τας νόσους ημών ιασάμενον, τοις αυτού παθήμασι, τοις σωτηρίοις και πανσέπτους ίνα πιστώς μεγαλύνω σε.

Ρυπωθείσαν την αθλίαν ψυχήν μου τοις πάθεσι, τω υσσώπω της ενθέου πρεσβείας σου κάθαρον, Θεοτόκε άχραντε, παρεχομένη σωτηρίας, ταύτη φαιδρότατον ένδυμα.

Σε ετοίμην προς το σώζειν βοήθειαν κέκτημαι διά τούτο σοι προσπίπτω, και κράζω σύν δάκρυσι, Θεοτόκε ρύσαι με, εκ των βελών του αλλοτρίου, και της μελλούσης κολάσεως.

Σύ ισχύς μου σύ και καύχημα και αγαλλίαμα, και φρουρός μου και αντίληψις και καταφύγιον, και προστάτις άμαχος, υπεραγία Θεοτόκε. Διό με σώζε τον δούλον σου.

Ωδή ς΄. Εκύκλωσεν ημάς

Ανάκτορον Θεού παναγιώτατον, πρεσβείαις σου καθάρισον, την ψυχήν μου και τό σώμα και τον νούν, εκ βεβήλων έργων, και αισχρών εννοιών, και του εκ σου αποτεχθέντος ναόν με ποίησον.

Γαλήνη νοητή σύ με πρσόρμισον, την ζάλην και τον τάραχον, των παθών μου κατευνάζουσα σεμνή, και την τρικυμίαν εκδιώκουσα. των ηδονών, η την γαλήνην την θείαν τέξασα.

Ναμάτων μυστικών των σων δεήσεων, την των πταισμάτων καύσωνι, εκτακεισάν μου καρδίαν αγαθή, έμπλησον και δείξον καρποφόρον αυτήν, θεοφιλών και θεαρέστων λόγων και πράξεων.

Ως ούσα καθαρά και πανακήρατος, τον λόγον τον ακήρατον, υπεδέξω εν νηδύϊ σου σεμνή και τούτον εγέννησας εις λύτρωσιν, των γηγενών των Προπατόρων της αποφάσεως.

Ωδή, ζ’. Σε νοητήν.

Ο φωτεινός του Δεσπότου θάλαμος, Χαίρε πανθαύμαστε αγνή Χαίρε τείχος το των πιστών Χαίρε κλίμαξ άγουσα, προς θείαν κατάπαυσιν, τους μελωδούντας τω τόκω σου ο αινετός των Πατέρων Θεός και υπερένδοξος.

Ον ου χωρεί, ουρανός εχώρησας, ως πλατυτέρα ουρανών, Θεοτόκε ο λογικός, ουρανός και έμψυχος, του κατασκευάσαντος, τους ουρανούς τω βουλήματι, μόνου Θεού ουρανού και της γής το εγκαλλώπισμα.

Ίνα Θεός γένηται ο άνθρωπος, εκ σου σεσάρκωται Θεός ον ικέτευε εκτενώς, άχραντε πανάμωμε, σώζεσθαι τους δούλους σου, επηρειών του αλάστορος, και χαλεπής εκ γεέννης φλογός και πάσης θλίψεως.

Την εν εμοί ραθυμίαν Δέσποινα, και νυσταγμόν τον χαλεπόν, ταις αγρύπνοις σου προς Θεόν, δέομαι δεήσεσιν, άχραντε απέλασον, και μελωδούντα με οίκτειρον ο αινετός των Πατέρων Θεός και υπερένδοξος.

Ωδή η’. Εν καμίνω παίδες

Ως εκ ρίζης της του Ιεσσαί, βλαστήσασα προφέρεις, το άνθος Θεοκυήτορ, το αμάραντον Χριστόν. Όθεν ικετεύω σε, των παθών μου πάσας προρρίζους, ανάσπασον ακάνθας, και τον θείον φόβον, εμφύτευσον μοι Κόρη.

Ως ωραίαν ως περικαλλή, ως άμωμον σε Κόρην, ως νύμφην εκλελεγμένην, ως νεάνιν καθαράν Παρθένον ως άσπιλον και αγίαν, σε ανυμνούμεν και πόθω προσκυνούμεν την ευλογημένην εις πάντας τους αιώνας.

Σε και τείχος και καταφυγήν, και κλίμακα προς ύψος, μετάγουσαν το ανθρώπινον Παρθένε Μαριάμ, ειδότες κραυγάζομεν- ευλογείτε πάντα τα έργα.

Η αγία γη και εκλεκτή, εν η κεκαλυμμένοι, καλύμματι απιστίας, αμφιβόλων λογισμών, πόδες ούκ επάτησαν των γηϊνων δείξον φροντίδων ανώτερον τον νουν μου, και της των πραέων γης καταξίωσον με.