Κύριε Ιησού Χριστέ, Ελέησόν με ...

Σάββατο, 5 Αυγούστου 2017

Τὰ Δύο Μεγάλα Μυστήρια τῆς Πίστεώς μας

Μέσα στὸν μῆνα Αὔγουστο ἑορτάζει ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία τὶς δύο γνωστὲς μεγάλες ῾Εορτές, τὰ δύο Μεγάλα Μυστήρια τῆς Πίστεώς μας: τὴν Δεσποτικὴ τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος μας καὶ τὴν Θεομητορικὴ τῆς Κοιμήσεως τῆς Παναγίας μας. 
Εἶναι δύο ῾Εορτές, οἱ ὁποῖες ἐκφράζουν ἄριστα καὶ μὲ μοναδικὸ τρόπο τὸ Ὀρθόδοξο Ἦθος καὶ Δόγμα καὶ τονίζουν ἐμφαντικὰ τὴν διαφορά μας ἀπὸ τὴν ἑτερόδοξη Δύσι. ῾Η θεανθρωποκεντρικὴ Ὀρθοδοξία μας ἐβίωνε ἀνέκαθεν, μὲ τρόπο πράγματι συγκλονιστικό, ἰδίως στὸ πρόσωπο τῶν ῾Ιερῶν ῾Ησυχαστῶν, τὴν ἐπικοινωνία καὶ Τὰ Δύο Μεγάλα Μυστήρια τῆς Πίστεώς μας: Ἡ Μεταμόρφωσις τοῦ Σωτῆρος καὶ ἡ Ἄχραντος Θεοτόκος «Λάμψον καὶ ἡμῖν τοῖς ἁμαρτωλοῖς τὸ Φῶς Σου τὸ ἀΐδιον, πρεσβείαις τῆς Θεοτόκου, Φωτοδότα, δόξα Σοι!» ἕνωσι τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὸν Πλάστη του. Ὁ Θεὸς εἶναι ἀπρόσιτος καὶ ἀμέθεκτος κατὰ τὴν Οὐσία Του, ἀλλὰ δυνάμεθα νὰ ἑνωθοῦμε μαζί Του καὶ νὰ θεωθοῦμε διὰ μέσου τῶν ἀκτίστων Ἐνεργειῶν Του. Αὐτὸ φαίνεται καθαρὰ τόσο στὴν Θεία Μεταμόρφωσι τοῦ Σωτῆρος μας, ὅσο καὶ στὸ Μυστήριο τῆς Θεοτόκου, ὅπου ἀποκαλύπτοναι πλήρως καὶ ἐνεργείᾳ οἱ ἔσχατες δυνατότητες τῆς φύσεώς μας, ἡ ὁμοίωσίς μας μὲ τὸν Θεό: ὁ ἄνθρωπος μὲ τὴν Χάρι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μετα- μορφώνεται ἐν Χριστῷ καὶ γίνεται κατὰ χάριν ἄκτιστος, κατὰ χάριν θεός, ὅλος θεὸς «πλὴν τῆς κατ᾿ οὐσίαν ταυτότητος». Ἡ πανύμνητος Μητέρα τοῦ Θεοῦ, «ἡ τεκοῦσα τῶν πάντων ἁγίων ἁγιώτατον Λόγον», γίνεται δοχεῖο τῆς Θεότητος, μεταμορφώνεται καὶ στὸ ἑξῆς, κατέχουσα τὰ «δευτερεῖα τῆς Τριάδος», μὲ τὶς πανίσχυρες πρεσβεῖες Της εἶναι ἡ «πιστοὺς Κυρίῳ ἁρμόζουσα»!
Μέσα στὴν Ἁγία μας Ὀρθοδοξία, ὅπου εὑρίσκεται ὅλος ὁ Θεάνθρωπος Σωτήρας μας ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ, ἡ ψυχὴ καὶ τὸ σῶμα τοῦ ἀνθρώπου, ὅλος ὁ ἄνθρωπος, μεταμορφώνονται καὶ εἶναι ἄξια τιμῆς καὶ εὐλαβείας. Ἐν τῇ ᾿Εκκλησίᾳ καὶ διὰ τῆς Ἐκκλησίας γινόμεθα ναοὶ Θεοῦ! Τὸ ὑπερφυὲς αὐτὸ καὶ σωτήριο γεγονὸς ὑ- πογραμμίζεται ἰδιαίτερα στὶς δύο μεγάλες Μνῆμες, στὰ δύο Μεγάλα Μυστήρια τοῦ Αὐγούστου καὶ γι᾿ αὐτὸ ἡ εὐλάβειά μας σὲ αὐτὲς εἶναι θερμοτάτη. ῾Η ἑτερόδοξος Δύσις δυστυχῶς ἀγνοεῖ πεισματικὰ τὶς ἀνωτέρω ἀλήθειες· τοιουτοτρόπως, πίπτει σὲ πελάγη πλάνης καὶ διαστροφῆς ἀπεριγράπτου, ἐφ᾿ ὅσον ἔχει υἱοθετήσει θεολογικὲς καὶ ἀνθρω- πολογικὲς δοξασίες ξένες πρὸς τὴν ἐμπειρία τῆς ᾿Εκκλησίας. Ἀφ᾿ ἑνός, ἡ θέωσις τοῦ ἀνθρώπου ὑποτιμᾶται ἢ παρερμηνεύεται ἢ παραγνωρίζεται, ἐφ᾿ ὅσον πιστεύεται ὅτι δῆθεν ὁ Θεὸς εἶναι μόνο καθαρὰ Οὐσία καὶ δὲν ἔχει ἄκτιστες ᾿Ενέργειες· τοιουτοτρόπως, ὁ ἄνθρωπος ἀδυνατεῖ νὰ κοινωνήση μὲ τὸν Πλάστη του, νὰ θεραπευθῆ, νὰ φωτισθῆ καὶ νὰ μεταμορφωθῆ ἐν Χριστῷ, ἡ δὲ ὅλη χριστιανικὴ ζωὴ καταντᾶ ἕνας νοσηρὸς ἠθικισμὸς καὶ μία ἄπελπις λογοκρατία. Ἀφ᾿ ἑτέρου, ἀσεβεῖ πρὸς τὴν Παναγία μας, ὥστε ἢ ἀπὸ ὑπερευλάβεια τὴν κηρύσσει ἰσόθεο(Παπισμὸς) ἢ —ἀπὸ ἀντίδρασι— τὴν καταβιβάζει στὰ ἐπίπεδα μιᾶς ἀσήμου γυναικός, ἡ ὁποία δῆθεν δὲν ἐβίωσε ποτὲ τὴν ἄνοδό Της στὸ ὄρος τῆς Μεταμορφώσεως, διὰ τῆς Σαρκώσεως τοῦ Λόγου, ἀλλ᾿ ἐτράπη στὴν πεζότητα τῶν συζυγικῶν καὶ οἰκογενειακῶν τέρψεων! (Προτεσταντισμός).

Ἂν ὅμως ἡ Θεοτόκος δὲν ἐθεώθη, δηλαδὴ δὲν ἔγινε διαρκὲς σκήνωμα τοῦ ᾿Ενυποστάτου Φωτισμοῦ, τότε δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ εἶναι ἡ Μήτηρ τῆς ᾿Εκκλησίας, οὔτε ἡ Πρώτη μετὰ τὸν ῞Ενα καὶ ὡς ἐκ τούτου ἀδυνατεῖ νὰ εἶναι ἡ ῾Οδηγήτριά μας πρὸς τὴν θέωσι. Οἱ Ἅγιοι Πατέρες μᾶς ἐδίδαξαν ἀπλανῶς τὸν τρό- πο, μὲ τὸν ὁποῖο ὀφείλουμε νὰ βιώνουμε ἡσυχαστικὰ καὶ εὐχαριστιακὰ τὰ μεγάλα Μυστήρια τῆς Πίστεώς μας καὶ νὰ ψάλλουμε μὲ ἀπαθῆ ζῆλο: «Ἄλαλα τὰ χείλη τῶν ἀσεβῶν...». Εἴθε ὁ Χριστός μας, μὲ τὶς πρεσβεῖες τῆς γλυκυτάτης μας Μητέρας Παναγίας, νὰ μεταμορφώση τὴν ὕπαρξί μας καὶ νὰ μᾶς ἀξιώση τῆς ὁράσεως τοῦ ᾿Ακτίστου Φωτὸς καὶ ἐν τῷ νῦν αἰῶνι καὶ ἐν τῷ μέλλοντι!
Μ.Κ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου