Θα γράψω για ένα θαυμαστό γεγονός που ο θεράπων ιατρός δεν τόλμησε να αμφισβητήσει, γιατί το είχε ενώπιων του.
Πρόκειται για δύο νέα παιδιά, που από τη νηπιακή τους ηλικία έπεφταν κάτω, έβγαζαν αφρούς από το στόμα και θύμιζαν στους θεατές αυτού του γεγονότος το σεληνιαζόμενο νέο του Ευαγγελίου.
Το ζεύγος δείνα κουβαλάει το βαρύ Σταυρό της ασθενείας των τέκνων του. Δέκα και οκτώ ολόκληρα χρόνια οι άνθρωποι δε γέλασαν. Πέπλος θλίψεως κατέκλυζε την ψυχή τους. Κουράστηκαν, στεναχωρήθηκαν, πόνεσαν, αλλά ήξεραν να λέγουν Κύριε να ναι δοξασμένο το Όνομα
σου. Συνειδητοποίησαν ότι έτσι θα κυλούσε η ζωή τους με τη μεγάλη δοκιμασία τους γι' αυτό και δεν αγανάκτησαν ποτέ.
Ο σύζυγος, εκλεκτός άνθρωπος, συνδέεται φιλικά με κάποιον ιερέα. Χρόνια πολλά κρατά η φιλία τους, αλλά ποτέ στον ιερέα δεν είπε τον πόνο του. Κάποτε πήρε την απόφαση και γνωστοποίησε το γεγονός στο φίλο του ιερέα ζητώντας συγχρόνως τη συμβουλή του.
Ο καλός Λευίτης του είπε ότι η αγάπη του Θεού είναι μεγάλη γι' αυτόν και την οικογένεια του. Πρέπει να χαίρεται γι' αυτό. του υπενθύμισε το ουκ εάσει υμάς πειρασθήναι υπέρ ο δύνασθε (Α' Κορ. 10,13) και ακόμη Εκεί που δίδει τον πειρασμό δίδει και την καλή έκβαση. του είπε ακόμη ότι πρέπει να προσεύχεται με πίστη για να λαμβάνει από τον ουρανό τη δύναμη που του χρειάζεται προκειμένου να σηκώνει το Σταυρό του.
Μετά από Αυτή τη συζήτηση, ο δυστυχής πατέρας πήρε δύναμη. Μέσα του άρχισε να φουντώνει κάποια αισιοδοξία. Έλεγε: Πατέρας είναι ο Θεός. Ξέρει τί κάνει. Ας είναι τρισευλογημένο το Όνομα Του.
Περνώντας ο καιρός ένοιωθε πώς ο Θεός δεν θα τον εγκατέλειπε. Έτσι η προσευχή του φούντωνε όλο και περισσότερο.
Κάποια ημέρα τηλεφώνησε στο φίλο του ιερέα και του είπε: Πάτερ, ήθελα να έλθεις στο σπίτι να διαβάσουμε ένα Ευχέλαιο. Άκουσα ότι το μυστήριο του Ευχελαίου θεραπεύει τους ασθενείς.
Το μυστήριο του Ευχελαίου ήταν η αρχή του τέλους. Ήταν η λύση του Γόρδιου δεσμού. Έμελλε η οικογένεια να αναπνεύσει τον αέρα της υγείας, της θεραπείας των τέκνων.
Το γεγονός έχει ως έξης: Ο φίλος ιερεύς τέλεσε το μυστήριο του Ευχελαίου. Εκεί μετά το μυστήριο δόθηκε η ευκαιρία στον ιερέα να διδάξει τη σημασία του μυστηρίου, αλλά συγχρόνως να προτρέψει την οικογένεια, ώστε να οδηγηθούν στο μυστήριο της ιεράς Εξομολογήσεως. Ο ιερέας τους είπε: Όλοι είστε καλοί άνθρωποι, αγαπάτε το Χριστό και την Εκκλησία Του. Τί σάς εμποδίζει να ζήσετε πιο κοντά στο Χριστό, πιο ζεστά στην πνευματική και μυστηριακή ζωή; Εξομολογηθείτε και ο πνευματικός θα σας πει πόσο συχνά να κοινωνείτε. μη μένετε μακριά από τη Θ. Κοινωνία. μη κοιτάτε τί κά¬νουν οι πολλοί. Όχι δύο φορές το χρόνο στο Ποτήριο της ζωής. Τακτικά, πολύ τακτικά. Ο πνευματικός θα σας βάλλει σε κάποιο κανόνα. Αυτόν να ακούτε.
Από την ημέρα εκείνη όλα άλλαξαν στην οικογένεια. Οι άνθρωποι ζούσαν πιο ειρηνικά. Η αγάπη βασίλευε μέσα στην οικογένεια τους και την ασθένεια τώρα την αντιμετωπίζουν με περισσότερο θάρ¬ρος. Δοξάζουν το Θεό και ευχαριστούν τον καλό Λευίτη, που τους έβαλε σ' αυτό το δρόμο.
Ο φίλος ιερέας βλέποντας την πρόοδο των ανθρώπων έχαιρε. Πίστευε ακράδαντα πώς ο Θεός θα κάνει το θαύμα του και θα θεραπεύσει τα παιδιά.
Τα παιδιά, βέβαια, παρακολουθούνταν από το θεράποντα ιατρό, αλλά ουδεμία βελτίωση στην υγεία τους. Μάλλον η κατάσταση χειροτέρευε.
Κάποια ημέρα ο πατέρας των παιδιών συναντά και πάλι τον ιερέα. Του εξομολογείται τον πόνο του και πάλι λέγοντας ότι η κατάσταση των παιδιών γίνεται πιο επικίνδυνη. Φοβάται για τη ζωή τους.
Ο ιερέας συμπόνεσε το δυστυχή πατέρα λέγοντάς του συγχρόνως. Ξέρω ότι στο Προκόπι της Εύβοιας υπάρχει ένας άγιος ολόσωμος, ο Άγιος Ιωάννης ο Ρώσος. Ο Άγιος αυτός απ' ό,τι έχω διαβάσει και ακούσει έχει ιδιαίτερη αδυναμία στα παιδιά. Πάρετε λοιπόν, τα παιδιά και πηγαίνετε να προσκυνήσε¬τε τον Άγιο παρακαλώντας τον συγχρόνως για τη θεραπεία της ασθενείας των. Είναι βέβαιος πώς θα σάς ακούσει.
Με ενδιαφέρον άκουσε την πρόταση ο ταλαίπωρος πατέρας. Και ο ιερέας συνεχίζει:
Αν αποφασίσετε να επισκεφθείτε τον Άγιο να εξομολογηθείτε όλοι, να νηστέψετε τρεις η μέρες και να κοινωνήσετε εκεί στο ιερό προσκύνημα του Άγιου Ιωάννου του Ρώσου. αυτό είναι το δικό σας καθήκον. Τα υπόλοιπα αφήστε τα στον Άγιο. Και ο ιερέας συνεχίζει. Πρόσεξε Μην απελπιστείς. Ο διάβολος θα σου φέρει εμπόδια σ' αυτό το προσκύνη¬μα. Μην αναβάλλεις.
Περιχαρής έρχεται στο σπίτι και μεταφέρει στην οικογένεια τη συζήτηση που είχε με τον ιερέα. Όλοι χάρηκαν και έμειναν σύμφωνοι, αφού αποφάσισαν και την ημέρα της μεταβάσεώς τους με τις προϋποθέσεις που ο ιερέας τους είπε.
Την παραμονή της μεταβάσεως ετοιμάζονται για το ταξίδι. Το παιδί μπαίνει στο μπάνιο για να πλυθεί. Καθ' ον χρόνον το παιδί πλένεται ακούγεται ένας γδούπος. Τρέχουν και βλέπουν το παιδί στο μπάνιο πεσμένο από τη γνωστή ασθένεια. Δεν χά¬νουν καιρό. Κατ' ευθείαν στο Νοσοκομείο με βαρειά διάσειση. Πονοκέφαλος και ζάλη για ένα δεκαήμε¬ρο περίπου ταλαιπωρεί το παιδί.
Τις η μέρες που βρίσκεται το παιδί εν αναρρώσει στο Νοσοκομείο, ο πατέρας θυμάται κάτι. Θυμάται και χαίρεται. Μονολογεί. Έτσι είναι. μου το είπε εμένα ο πατήρ ...
Τί σου συμβαίνει πατέρα; Παραμιλάς; Τί λες; Ναι παιδί μου παραμιλώ. Πιστεύω πώς βρισκόμαστε πολύ κοντά στη θεραπεία σας. Τί λες πατέρα; Βγήκε κάποιο καινούργιο φάρμακο και δεν το πήραμε είδηση; Όχι παιδί μου, ο π. ... μου προανήγγειλε ότι ο διάβολος θα φέρει εμπόδιο στο ταξίδι μας στον Άγιο. Και να. Αντί για τον Άγιο, είμαστε στο Νοσοκομείο. Δεν πειράζει όμως. Ας έχει δόξα ο Θεός. Έχεις δίκαιο πατέρα. Να ναι δοξασμένο το Όνομα του Θεού.
Πέρασαν οι δύσκολες η μέρες του Νοσοκομείου και η οικογένεια είναι έτοιμη για το προσκύνημα. Κατ' ευθείαν από το Νοσοκομείο μεταβαίνουν στο ιερό προσκύνημα του Αγίου Ιωάννου του Ρώσου.
Μόλις έφθασαν συνάντησαν τον προϊστάμενο του Ιερού προσκυνήματος και του ανήγγειλαν ότι έρχονται να προσκυνήσουν τον Άγιο. Ο αγιασμένος εκείνος άνθρωπος, που και σήμερα υπηρετεί Εκεί τον Άγιο, τους δέχτηκε με πολλή αγάπη. τους συμπόνεσε και τους είπε ότι τα μάτια του έχουν δει πολλά. Ο Άγιος δεν αφήνει κανένα απαρηγόρητο. Μόνο έχετε πίστη.
Την άλλη ημέρα λειτουργήθηκαν, κοινώνησαν των αχράντων μυστηρίων, προσευχήθηκαν στον άγιο και αφού ευχαρίστησαν τον π. Ιωάννη για την αγάπη του επέστρεψαν στο σπίτι τους.
Πέρασε μια εβδομάδα, δεύτερη εβδομάδα, πέρασε μήνας και τα παιδιά υγιέστατα. Επισκέπτονται στην Αθήνα το θεράποντα ιατρό και του λέγουν την ιστορία με κάθε λεπτομέρεια. Ο ιατρός, σοβαρός άνθρωπος, πίστεψε στο θαύμα και έκανε το σταυρό του. τους είπε, ότι από τώρα και πέρα εμένα δεν με χρειάζεσθε. Επιστρέψτε στο σπίτι σας και να ακούτε τον πνευματικό σας.
Πέρασαν περισσότερα από δώδεκα χρόνια από τότε. Τα παιδιά απολαμβάνουν την υγεία τους και συνεχώς ευχαριστούν τον άγιο που με τις πρεσβείες του θεραπεύτηκαν.
Πηγή: Απο το βιβλίο του Πρωτοπρεσβυτέρου π. Βασιλείου Ακριβόπουλου "Αυτόπτης Αυτήκοος" (on line το βιβλίο στο pigizois)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου