Οὐδεὶς χριστιανὸς νὰ πάρη σπίτι ἀδελφοῦ ἀπὸ πλειστηριασμόν!

Τό σπίτι πού θά πάρης ἀπό τόν πλειστηριασμόν εἶναι φωτιά διά τά παιδιά σου, διότι εἶναι αἷμα καί δάκρυ κάποιου πονεμένου

Τά ἔργα φιλαδελφίας τῶν Χριστιανῶν Οἱ ἀληθεῖς καί γνήσιοι Χριστιανοί ἔχουν βαθειά πίστι ἀλλά καί ἔργα, πού εἶναι ἀποτελέσµατααὐτῆς τῆς πίστεως.

Τήν ἀποδεικνύουν καί τήν ἐνδυναµώνουν. ∆έν νοεῖται πίστις ἄνευ ἔργων ἀγάπης καί φιλαλληλίας. Καί συνάµα, «οὐ πάντων Θεός ὁ Θεός, ἀλλά τῶν ὁµοιοθέντων αὐτῶν διά τῆς ἀγάπης» (Μ. Βασίλειος).

Ἡ ἀγάπη ὅµως πρέπει νά εἶναι ἐφευρετική καί γενναία. Νά ἀνευρίσκη τρόπους ἐφαρµογῆς της. Ἡ ἀγάπη εἶναι µιὰ τέχνη καὶ µάλιστα ἡ µεγαλύτερη ἀπ’ ὅλες τὶς καλὲς τέχνες. 

Μέ βάσι λοιπόν αὐτές τίς βασικές ἀρχές σέ κάθε ἐποχή οἱ πύρινοι Χριστιανοί εὕρισκαν τρόπους νά βγάλουν τήν φωτιά τῆς καρδιᾶς τους, ἐφαρµόζοντας τήν ἀγάπη πρός τούς ἀνθρώπους ὑπό ἀντίξοες πολλές φορές συνθῆκες. 

Τά περιστατικά εἶναι πάµπολλα καί φανερώνουν τήν ἔµπρακτο καί ἔµπονο ἀγάπη τῶν παιδιῶν τοῦ Χριστοῦ. Ὅταν, κατά τήν περίοδο τῶν διωγµῶν, ἔπεφταν λοιµώδη νοσήµατα, οἱ ἄνθρωποι τῆς Ἐκκλησίας ἦσαν οἱ µόνοι πού ἐφρόντιζαν µέ αὐτοθυσία τούς ἀσθενεῖς, πού ἔπασχαν ἀπό µεταδοτικές ἀσθένειες. 

Ἔτσι ἐγράφη ἀπόεἰδωλολάτρε ςσυγγραφεῖς αὐτῶν τῶν ἐποχῶν ὅτι οἱ «εἰδωλολάτρες ἐδόξαζαν τόν Θεό τῶν Χριστιανῶν». Οἱ Χριστιανοί τῆς περιοχῆς τῶν παραλίων τοῦ Ἰσραήλ, πού εἶναι χωρίς λιµάνια γιά καράβια, ἐφρόντιζαν νά περιµαζεύουν καί νά περιθάλπουν τούς ναυαγούς, πού συχνά ἐξεβράζοντο ἀπό τήν θάλασσα. Ἄλλο παράδειγµα θυσιαστικῆς ἀγάπης τῶν πρώτων Χριστιανῶν ἐκδηλώνεται στήν τότε Πρωτεύουσα τοῦ κόσµου, τήν Ρώµη. 

Παρακολουθοῦσαν τά µέρη, ὅπου οἱ διεφθαρµένοι Ρωµαῖοι ἄφηναν ἔκθετα τά ἀνεπιθύµητα παιδιά τους, γιά νά ἀποθάνουν ἀπό τό κρύο ἤ νά κατασπαραχθοῦν ἀπό τούς λύκους, τά περιµάζευαν καί τά ἔσωζαν υἱοθετῶντάς τα σάν δικά τους παιδιά! Στά προηγούµενα περιστατικά διαπιστώνει κανείς ἕνα ἐξαίσιο µεγαλεῖο τῶν πραγµατικῶν τέκνων τοῦ γλυκυτάτου Ἰησοῦ µας. Ἡ Π. ∆ιαθήκη διέγραφε κάθε ἑπτά ἔτη τά χρέη.

Σήµερα στήν Πατρίδα µας ἐπικρατεῖ µία φοβερή «Οἰκονοµική Κρίσις», ὅπου ἡ ἀνεργία ἔχει φθάσει στό κατακόρυφο, οἱ ἄνθρωποι ἔγιναν πτωχοί καί πολλοί πού ἔχουν χρέη κινδυνεύουν νά χάσουν τά σπίτια τους καί τίς περιουσίες τους, ἀπό ἕνα ἀνάλγητο τερατῶδες Τραπεζοκλεπτικό καί Τοκογλυφικό σύστηµα, πού ἀποµυζᾶ καί καταληστεύει κάθε ἰκµάδα τῆς κοινωνίας.

Βέβαια, ἡ πραγµατική αἰτία τῆς «Οἰκονοµικῆς Κρίσεως» εἶναι ἡ πνευµατική χαλάρωσις καί ἡ θρησκευτική κατάπτωσις τοῦ λαοῦ µας, ἀλλά αὐτό δέν ἀπαλλάσσει τῆς εὐθύνης τούς Πολιτικοοικονοµικούς ἀπατεῶνες, πού ἐπέπεσαν ἐναντίον τῆς Ἑλλάδος. ∆υστυχῶς, ἡ ἐπίσηµος Πολιτεία δέν λαµβάνει τά ἀπαραίτητα µέτρα, ὥστε νά θεραπεύση τήν κατάστασι. 

Στό διάβα χιλιετιῶν τῆς Παγκοσµίου Ἱστορίας ἔχουµε περιπτώσεις µερί- µνης γιά τά χρέη τῶν πτωχῶν ἀνθρώπων, ἀπό σοφούς Ἡγέτες, Θρησκευτικούς καί Πολιτικούς Πιό χαρακτηριστικό παράδειγµα ἀποτελεῖ ὁ Μωσαϊκός Νόµος στήν Παλαιά ∆ιαθήκη, πού ἐπέβαλε τήν διαγραφήτῶν χρεῶν κάθε ἑπτά ἔτη καί τήν ἐπιστροφή τῶν κτηµάτων στούς ἰδιοκτῆτες τους. 

Ἐπιπροσθέτως, κάθε ἑπτά Σαββατικά ἔτη, δηλα- δή κάθε σαράντα ἐννέα ἔτη, πού ἦτο τό «Ἰωβηλαῖο Ἔτος», διεγράφοντο ὅλα τά χρέη, ἐπεστρέφοντο τά κτήµατα στούς ἀρχικούς ἰδιοκτῆτες τους καί συνάµα ἀπελευθερώνοντο οἱ σκλάβοι. Ὁ Μωσαϊκός Νόµος ἐπέτασσε στούς Ἰσραηλίτες νά βοηθοῦν τούς ἀδελφούς τους καί νά τούς δανείζουν, χωρίς νά σκέπτωνται, ἐάν πλησιάζη τό ἕβδοµο ἔτος τῆςἀφέσεως. Ὀφειλέτης τους δέν ἦτο ὁ πτωχός, ἀλλά ὁ ἴδιος ὁ Θεός, πού θά ἐξεπλήρωνε τά χρέη. Κάθε ἑπτά ἔτη λοιπόν διαγραφή τῶν χρεῶν καί ἐπιστροφή τῶν ἀγρῶν στούς κυρίους των.

Ἡ «Σεισάχθεια» τοῦ Σόλωνος 

Ὑπῆρξαν ὅµως καί ἐλάχιστοι Μεγάλοι Ἡγέτες πού πῆραν φιλολαϊκές ἀποφάσεις, διέγραψαν τά χρέη τῶν πτωχῶν καί ἐπέστρεψαν τά κτήµατα σέ ἐκείνους πού πραγµατικά ἀνῆκαν. Ἔτσι κατά τήν ἀρχαιότητα ὁ Χαµουραµπί (βασιλιᾶς τῆς Βαβυλῶνος ἀπό τό 1792 ἕως τό 1750 π.Χ.) ἔκανε στό λαό του τῆς ἀνατολῆς αὐτή τήν δικαία εὐεργεσία, πρᾶγµα πού ἔδω- σε ὤθησι στήν πρόοδο τοῦ βασιλείου του.

Στά ἱστορικά χρόνια, ὁ περίφηµος Σοφός Σόλων τῶν Ἀθηνῶν ἐπέστρεψε τίς περιουσίες, πού εἶχαν καταπατήσει οἱ πλούσιοι µέσω χρεῶν καί τόκων, πρός τούς πραγµατικούς ἰδιοκτῆτες. Ποιό ὅµως ἦτο τό ἀποτέλεσµα αὐτῆς τῆς θαυµαστῆς πολιτικοοικονοµικῆς πράξεως; Ἡ Ἀθήνα ἔφθασε σέ µεγίστη ἀκµή καί κατέστη τό κέντρο τοῦ τότε γνωστοῦ κόσµου. Ἐδηµιούργησε τήν Χρυσή Κλασσική Ἐποχή τοῦ Περικλέους, τοῦ Σωκράτους καί τοῦ Παρθενῶνος. Ἡ Ἀθήνα ἔφθασε στό ἀπόγειο τῆς δόξης της καί ὁλόκληρος ἡ Ἀρχαία Ἑλλάς προσέφερε στόν κόσµο τήν βάσι τῆς Ἐπιστήµης, τό µέγιστο τῆς Φιλοσοφίας καί τό ἀνεπανάληπτο τῆς Τέχνης, µαζί µέ τίς ἀρχές τίς ∆ηµοκρατικῆς

Συνέχεια εις την 6ην σελ. του ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΤΥΠΟΥ