Συζητώντας με τον Γέροντα Αβρόσιο Λάζαρη ...

Η συζήτηση αυτή είναι και η τελευταία του Γέροντα, είκοσι μέρες πριν την κοίμησή του.

Διαπιστώνουμε τη δυσκολία πού είχε να μιλήσει, όμως παρατηρούμε επίσης την πλήρη διαύγεια του και το εύστοχο των Λόχων του.

- Γέροντα, που ασκήθηκες πιο πολύ, στο Δαδί ή στο Άγιον Όρος;

- Στον κόσμο μέσα.

- Γιατί, Γέροντά μου; "Ήταν μεγαλύτεροι οι πειρασμοί;

- Ναι, οι πειρασμοί.

- Είχες βοήθεια από ανθρώπους;

- Με βοήθησε ό Πορφύριος στα πνευματικά, αλλά και στα του κόσμου. Με αγαπούσε και τον αγαπούσα. Αγάπη κατά Θεόν.

- Κάνατε ό ένας στον άλλο υπακοή;

- Ναι. Είναι μεγάλο πράγμα ή υπακοή.

- Και ποιό είναι το μεγαλύτερο δώρο πού δίνει ο Θεός σε έναν μοναχό, η υπακοή, η υπομονή ή κάτι άλλο;

- Από την υπακοή ξεκινάνε όλα.

- Σε ποιόν υπακοή;

-Στον Προηγούμενο.

-Ο μοναχός πρέπει να κάνει παντού υπακοή;

- Παντού. Σε όλους.

-Όταν κάνω υπακοή σε κάποιον προς δόξαν τού Θεού, ο Κύριος θα με προστατέψει, ακόμη και αν κάνω λάθος υπακοή;

- Ναι, θα σε προστατέψει.

- Πώς να βάζουμε πάντοτε το θέλημά μας πιο κάτω; Είναι δύσκολο. Εσύ πώς τα κατάφερες, Γέροντά μου, στην πράξη; Δεν ζοριζόσουν;

- Ναι. Αλλά υπέμενα. ’Έκανα υπακοή. Πολλή δουλειά, πολλή άσκηση.

- Τί σε βοήθησε πιο πολύ στον αγώνα σου, η προσευχή, οι νηστείες ή οι μετάνοιες;

- Τα πάντα αυτά.

- Και ποιό αγαπούσες πιο πολύ, ποιό έκανες πιο ευχάριστα;

- Τη νηστεία. Ήταν ωραία, χαιρόμουν. Δεν ήταν δύσκολο.

- Από μικρός νήστευες ή όταν πήγες στο Αγιον ’Όρος;

-Απ’ το σπίτι.

-Η μητέρα σου ήταν πιστή γυναίκα.

-Έπίστευε πραγματικά. Κι εγώ την αγαπούσα και την ακολουθούσα.

-Ο πατέρας σου πίστευε;

-Όχι και τόσο πολύ.

- Σε ταπεινώνανε στο Αγιον ’Όρος;

- Ναι, πολύ. Και ο ηγούμενος μου, Θεός σχωρέσ’ τον.

-Η Γερόντισσα Παρθενία σε βοήθησε;

- Και στα πνευματικά και στη ζωή. Είχε εμπειρία κατά Θεόν. -Ό ένας συμπλήρωνε τον άλλον, Γέροντά μου.

- Αλληλοβοηθιόμαστε. Μεγάλο πράγμα!

-Εσύ και ή Παρθενία συκοφαντηθήκατε σ’ αυτή τη ζωή.

- Ναι. Πέρασα δύσκολα. Όμως ή Χάρις του Θεού βοήθησε.

- Γέροντα, πες μου, κλονίστηκε ποτέ η πίστη σου όλα αυτά τα χρόνια, έστω για ένα δευτερόλεπτο;

-Όχι! Καμία στιγμή!

-Ένιωσες ποτέ να σε εγκαταλείπει ή Χάρις του Θεού;

- Κάποτε το ένιωσα.

- Και φοβήθηκες; Πόνεσες; Πώς είναι;

- Είναι λίγο οδυνηρό.

- ’Απελπίστηκες;

-Όχι απελπισία!

-Επέτρεψε ο Θεός για πολύ διάστημα ή για λίγο;

- Μήνες. Έκανα υπομονή και αγώνα.

- Και όταν ήρθε πάλι η Χάρις, πώς ένιωθες;

-'Ωραία ήταν. Αυτό είναι σημαντικό στον άνθρωπο, η αγάπη και η υπομονή.

- Την αγάπη την είχες πάντοτε ή την απέκτησες σιγά-σιγά;

- Είχα και πριν, αλλά με τα χρόνια μεγάλωνε.

- Κι ένα τελευταίο. Όταν έχω ένα πρόβλημα και λέω στον Θεό «Ας γίνει το θέλημά Σου» και το εννοώ, μετά πώς να Του ζητήσω τί θέλω εγώ; Είναι σωστό;

- Θα λες μόνο: «Να γίνει το θέλημά Σου!»

Πηγή