«τολμήσας εισήλθε προς Πιλάτον και ητήσατο το σώμα του Ιησού»
Στο άκουσμα της χαρμόσυνης αυτής εμπειρίας και της κορύφωσης της πίστης μας έρχεται η ανάγκη της συνειδητοποίησης ότι σε πολλούς ανθρώπους σήμερα η χαρμόσυνη αυτή αγγελία δεν έχει ακουστεί στην
πραγματικότητα και ίσως άλλοι πάλι δεν έχουν ζήση τούτα τα λόγια που αναζωογονούν και προσφέρουν χαρά και ελπίδα γεμίζοντας την καρδιά μας από το φως του Αναστάντος Χριστού.
Η κατανόηση της πράξης και της τόλμης του Ιωσήφ του από Αριμαθαίας είναι δυσκολονόητη. Άραγε σε τι θα μας ωφελούσε η πράξη αυτή του Ιωσήφ;
Τι είναι αυτό που εμείς θα πρέπει να αφομοιώσουμε; Ομολογούμε μεν αλλά πως; Τολμούμε δε αλλά ως προς τι;
Την στιγμή εκείνη που όλοι εγκατέλειψαν τον Χριστό, ο Ιωσήφ ο από Αριμαθαίας πήρε την πρωτοβουλία να ζήτηση το Σώμα του, σε μια στιγμή που μέχρι τότε ο ίδιος ήταν κρυφός μαθητής του για τον φόβο των Ιουδαίων βρίσκει λοιπόν το θάρρος και τη τόλμη να προβάλλει τη σχέση του αυτή.
Την τοποθέτηση του συνήθως την βλέπουμε ως μια πράξη ομολογίας που θα πρέπει να μιμηθούμε αλλά και που την ερμηνεύουμε διαφορετικά.
Βέβαια αυτό συμβαίνει καθότι ο Ιωσήφ βρίσκει την ευκαιρία να εκφράσει αυτό που πίστευε, φανερώνοντας τη σχέση του με τον Χριστό, χωρίς φωνές και κατηγορίες προς όλους που τον οδήγησαν στον σταυρικό θάνατο. Ως κεκρυμμένος μαθητής δεν επιτιμάται από τον χριστό, αναμένοντας την ωρίμαση του.
Η πράξη του αυτή, όπως αναφέρει και το συναξάριον, οι Ιουδαίοι τον έριξαν σε βόθρο δυσωδίας, που εξέρχεται όμως με θαυμαστό τρόπο.
Ο Ιωσήφ τόλμησε να κάνει πράξη αυτό που είχε γεννηθεί από πολύ καιρό μέσα του.
Τόλμησε λοιπόν να παρουσιαστεί στον Πολιτικό Άρχοντα απομακρύνοντας τον εαυτό του από την επιφανειακή απόκρυψη της πραγματικής του θρησκευτικής ταυτότητας, γιατί είναι αλήθεια ότι κανείς δεν αφήνεται σε μια περιπέτεια από την οποία είναι βέβαιο ότι θα βγει χαμένος.
Ο Ιωσήφ δεν αντιδρά και δεν ομολογεί με έναν τρόπο που θα ήταν παράλογος και που σήμερα παρατηρείται σε μεγάλο βαθμό.
Δεν διαμαρτύρεται στους Ιουδαίους, δεν διαπληκτίζεται με τον Πιλάτο για το άδικο της θανατικής καταδίκης του Χριστού, ούτε πολύ περισσότερο ως βουλευτής υπάρχων δεν επινοεί τρόπους αντίδρασης ή αναζήτησης ευθύνης.
Η τόλμη του κινείται πέραν από κάθε είδους υπεράσπισης του ανθρώπινου δικαιώματος, που πολλές φορές ζητείται με κοσμικό τρόπο, γιατί αυτό θα πρόδιδε την άρνηση του.
Έτσι λοιπόν και η Εκκλησία καλεί όλους μας να ξεφύγουμε από την προβληματική του άδικου θανάτου του Χριστού, μας καλεί να το προσπεράσουμε και να βρούμε την ανάπτυξη μιας σχέσης αγάπης ενός ανθρώπου με τον Θεό.
Με το να πιστεύει ο χριστιανός ότι τολμά να ομολογεί με στρατιωτικά ή νομικά μέσα την πίστη του είναι ανώφελο και άκαρπο.
Γιατί ο Ιωσήφ ο από Αριμαθαίας μας δείχνει ότι το να είσαι χριστιανός δεν είναι μια ιδιότητα προτίμησης.
Οι ιδιότητες χαρακτηρίζουν την φύση και τα αντικείμενα και όχι τα πρόσωπα.
Ο Ιωσήφ δεν έδειξε μια τέτοια προτίμηση, δεν έκανε ένα παράπονο για το άδικο θάνατο του Χριστού, έδειξε απλά τη στάση ζωής που είχε και την κραυγή αγωνίας για την ζωή.
Έτσι σε μια δύσκολη στιγμή εκφράζει δημόσια την σχέση του με τον Χριστό, αισθάνεται την ανάγκη να εξωτερικεύσει τον πόθο του, γιατί γνώριζε ο ίδιος, ότι ο Χριστός περιμένει και αποδέχεται κάθε άνθρωπο να κάνει το βήμα, να τολμήσει, όχι για τους άλλους μόνο, αλλά για τον ίδιο τον εαυτό του.
Ο Ιωσήφ ανοίχθηκε σε αυτήν την προσδοκία, βγάζει το κάλυμμα του φόβου, που είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα του του σημερινού ανθρώπου μη έχοντας ελπίδα.
Τόλμησε να ανταποκριθεί, ξεπερνώντας πολλάκις τις δοκιμασίες και επιπλήξεις από το Συνέδριο των Ιουδαίων για την υπεράσπιση του στο πρόσωπο του Χριστού.
Στις δύσκολες στιγμές της ζωής μας, θα χρειαστεί και μείς να ομολογήσουμε, να κάνουμε το βήμα, να τολμήσουμε και που θα δοκιμάσει αυτό, την ποιότητα της εμπιστοσύνης μας, την στιγμή που όλα όσα νομίζουμε ότι εκφράζουν την ομολογία μας οδηγούνται στην ταφή με το πιο επίσημο και τελεσίδικο τρόπο.
Η τόλμη μας οφείλει να είναι εκδήλωση της προσωπικής μας σχέσης, κραυγή για την ζωή μας. Αυτό μας φανερώνει και η τόλμη του Ιωσήφ, που μέσα στην σιωπή, η στάση του Πιλάτου και των Ιουδαίων γίνονται υποφερτές και ευκαιρίες ωρίμανσης, δηλαδή ταπείνωσης.
Το ερώτημα λοιπόν, για την τόλμη δεν πρέπει να βασίζεται στο τι πρέπει και τι δεν πρέπει, γιατί τότε αυτή η τόλμη βρίσκεται στο περιθώριο μιας σχέσης, και καταντά ένα ηθικιστικό δίλλημα.
Το ερώτημα τολμώ ή όχι δεν μπορεί να είναι δικανικής αντίληψης γιατί τότε θα υπηρετούσε τον θάνατο και μόνο τον θάνατο.
Έτσι ο Ιωσήφ ο από Αριμαθαίας δεν αναρωτιέται εάν είναι δίκαιο να πεθαίνει χωρίς διαμαρτυρία ο Αναμάρτητος!
Γι’ αυτό και η τόλμη του συνδέεται άμεσα με την βοήθεια που μπορούσε να προσφέρει εκείνη την στιγμή.
Η Αποκαθήλωση του Σώματος του Χριστού δεν συνιστά βοήθεια στην ανθρώπινη φύση αλλά του ανθρώπινου προσώπου.
Στην πιο οδυνηρή στιγμή στον Σταυρό ο ίδιος ο Χριστός δεν υποχωρεί στο αίτημα των φαρισαίων που ζητούσαν σημείο για να πιστέψουν.
Μήπως αυτό σημαίνει ότι ο Χριστός δεν τους αγαπούσε; Ο Χριστός ομολογεί την καλή ομολογία ενώπιον του Πιλάτου ήσυχα και αθόρυβα.
Ο κεκρυμμένος μαθητής είδε ότι ο Χριστός παραμένει έξω από κάθε επίδειξη θείας δυνάμεως.
Παραμένει ξένος στην πρόκληση να ομολογήσει με φυσικό ή υπερφυσικό τρόπο την θεότητα του. Και το οποίο ακολουθεί και ο ίδιος.
Μέσα στην σχέση με το διδάσκαλο και της απόρριψής της από τα μάτια των ανθρώπων μεταποιείται σε αφορμή ευλογίας και αγιασμού.
Πόση τιμή κρύβει αγαπητοί μου η πράξη του Ιωσήφ στην Αποκαθήλωση; Μια ευλογία που τον απομακρύνει από την δυστυχία και την συμφορά.
Σε πολλούς από μάς, συμβαίνει, σε καιρό δυσκολιών και στιγμών αδυναμίας, ή αντίδρασης να βρισκόμαστε στο καίριο ερώτημα πως θα ομολογήσουμε ή θα τολμήσουμε να κάνουμε κάποια βήματα που βρίσκονται ανάμεσα, στη σχέση και στην απόκρυψη, ανάμεσα στην ζωή και τον θάνατο, ανάμεσα στην αποδοχή και την απόρριψη;
Όσο και αν προσπαθούμε να βγάλουμε αυτό που ζούμε με την ανωνυμία καταντά νεκρό και ανώφελο.
Η εκκλησία δεν γνωρίζει κανέναν ανώνυμο άνθρωπο ή πιστό αλλά μόνο επωνύμους, που τους καλεί να μιμηθούν το παράδειγμα του Ιωσήφ του από Αριμαθαίας.
Κι αυτό δεν γίνεται μαγικά, εγωιστικά και αόριστα. Συνήθως συμβαίνει να καταδικάζουμε ότι δεν συμφωνεί με την πίστη, αλλά το ζητούμενό μας αρμόζει να είναι η σχέση.
Μη λησμονούμαι ότι ο Ιωσήφ κινείται τη στιγμή που ο Χριστός ήταν νεκρός στο σταυρό και όχι την ημέρα της θριαμβευτικής εισόδου του στα Ιεροσόλυμα.
Κάθε προσπάθεια επίδειξης τόλμης και ομολογίας, κάθε τι που κάνουν πολλοί άνθρωποι για να ομολογούν την πίστη τους, και κάνουν ότι περνά από το χέρι τους, για να το δείξουν, στα δύσκολα αρχίζουν να καταρρέουν.
Αν με την Αποκαθήλωση του Σώματος του Χριστού, του ξένου, και γυμνού, ο Ιωσήφ εκφράζει τον πόνο και την θλίψη του για τον χαμό της παρουσίας του πόσο πρέπει εμείς σήμερα να αναπροσαρμόσουμε την στάση μας, την τόλμη μας και την ομολογία μας μπροστά στον Ξένον Εκείνον που έχει πεθάνει μέσα μας, και η τόλμη μας έχει γίνει ένας λίθος που τον σκεπάζει;
Με μια τέτοια απόρριψη που μας προσφέρει ο Ιωσήφ ο από Αριμαθαίας θα μπορέσουμε να συναντήσουμε τον Αναστάντα Κύριο, με θείο έρωτα, για Εκείνον, γιατί αλλιώς η περίοδος της φωτοχυσίας του Πεντηκοσταρίου θα είναι για μας ξερή και ανιαρή.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου