Απόσπασμα από το βιβλίο:
"Οι γκουρού ο νέος και ο Γέροντας Παΐσιος".
… Θυμάμαι, ότι πήρα με ενθουσιασμό και λαχτάρα να διαβάσω το βίο του π. Αρσενίου του Καππαδόκου, όταν έμαθα ότι το βιβλίο το έγραψε ο γέροντας Παΐσιος. Έτσι, κλείστηκα μόνος μου σε ένα κελλί της Ι. Μονής Κουτλουμουσίου του Αγίου Όρους, που είναι και το πλησιέστερο μοναστήρι στο κελλί του γέροντα, και ρουφήχθηκα μέσα στο βιβλίο.
Διάβαζα και εντυπωσιαζόμουν."Ρέ παιδί μου, δέν έχουν μόνο οι γιόγκι δυνάμεις. Και τούτος εδώ ο παπάς πρέπει να ήταν μεγάλος γιόγκι" σκεφτόμουν. Ενώ είχα προηγουμένως διαβάσει διάφορα ινδουιστικά βιβλία για τη ζωή κάποιον μεγάλων γιόγκι, πρώτη φορά διάβαζα για κάποιον Χριστιανό Άγιο. Απορούσα!
"Ώστε υπάρχουν και στην Ελλάδα και στο Χριστιανισμό τόσο πολύ εξελιγμένοι πνευματικά άνθρωποι!!".
Τότε δεν ήμουν σε θέση να ξεχωρίσω την μεγάλη διαφορά που υπάρχει ανάμεσα σε έναν ορθόδοξο Άγιο και έναν ινδουιστή γκουρού. Μου φαινόταν το ίδιο.
"Ώστε υπάρχουν και στην Ελλάδα και στο Χριστιανισμό τόσο πολύ εξελιγμένοι πνευματικά άνθρωποι!!".
Τότε δεν ήμουν σε θέση να ξεχωρίσω την μεγάλη διαφορά που υπάρχει ανάμεσα σε έναν ορθόδοξο Άγιο και έναν ινδουιστή γκουρού. Μου φαινόταν το ίδιο.
Συνέχιζα το διάβασμα και εντυπωσιαζόμουν όλο και περισσότερο από την αγία ζωή του π. Αρσενίου! Ξαφνικά άρχισα να ακούω κρότους μέσα στο δωμάτιό μου. Σαν να έσκαγαν μικρά δυναμιτάκια στον αέρα του δωματίου. Πετάχθηκα έκπληκτος και κοίταζα με ανησυχία και απορία γύρω μου. Δέν μπορούσα να εντοπίσω τίποτα. Συνέχισαν να σκάνε,να δημιουργούνται κρότοι στον αέρα απο το τίποτα μπροστά στο πρόσωπο μου, δίπλα στο αυτί μου,πάνω,κάτω,δεξιά,αριστερά. Μέρα μεσημέρι. Κοιτούσα σαν χαζός γύρω μου.Ανήσυχος.Φοβισμένος. Έφυγα από το δωμάτιο και πήρα το μονοπάτι για το κελλί του γέροντα Παϊσίου.
-Γέροντα, τό και τό μου συνέβη του είπα ανήσυχος. Γέλασε!
-Μή φοβάσε μου είπε, το ταγκαλάκι (=ο δαίμονας), σε πειράζει! Είδε την ωφέλεια που είχε η ψυχή σου όταν διάβαζες το βιβλίο και προσπάθησε να σε σταματήσει.
Μή φοβάσαι, δεν είναι τίποτα. Με στην αγκαλιά του με σταύρωσε και με έδιωξε ησυχασμένο.
Λές να υπάρχει διάβολος στα αλήθεια!! όπως μου λέει ο γέροντας; Αναρωτιόμουν στο δρόμο.Φυσικά δέν είχα δεχθεί την εξήγηση του γέροντα.Διάβολος;!! Στον εικοστό αιώνα!!; Δεν το χωρούσε το μυαλό μου, η κουλτούρα μου, η μόρφωσή μου, η κοσμοθεωρία μου, η ιδεολογία μου. Μου φαινόταν πολύ τραβηγμένο. Από την άλλη μεριά, τί ήταν αυτό που έγινε; Αμηχανία...Απορία... Άσε να δούμε παρακάτω, θέλει ψάξιμο το πράγμα, σκέφτηκα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου