ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ: Ἑβρ. στ´ 13-20
ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ: Μᾶρκ. θ´ 17 – 31
Ἦχος πλ. δ´.– Ἑωθινόν: Η´
Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥ ΣΕΛΗΝΙΑΖΟΜΕΝΟΥ ΝΕΟΥ
Ὅταν ὁ Κύριος Ἰησοῦς, μετὰ τὴ Μεταμόρφωσή Του, κατέβηκε ἀπὸ τὸ ὄρος Θαβώρ, ἔτρεξαν πολλοὶ νὰ Τὸν συναντήσουν.
Τὸν πλησίασε τότε κι ἕνας πονεμένος πατέρας καὶ Τοῦ εἶπε: Διδάσκαλε, Σοῦ ἔφερα τὸν γιό μου, ποὺ ἔχει καταληφθεῖ ἀπὸ πονηρὸ πνεῦμα καὶ τὸν ἔχει ἀφήσει ἄλαλο.
Τὸν πλησίασε τότε κι ἕνας πονεμένος πατέρας καὶ Τοῦ εἶπε: Διδάσκαλε, Σοῦ ἔφερα τὸν γιό μου, ποὺ ἔχει καταληφθεῖ ἀπὸ πονηρὸ πνεῦμα καὶ τὸν ἔχει ἀφήσει ἄλαλο.
Μάλιστα ὅταν τὸν κυριεύει, τὸν ρίχνει κάτω, τὸν κάνει νὰ βγάζει ἀφροὺς ἀπὸ τὸ στόμα καὶ νὰ τρίζει τὰ δόντια του, καὶ τὸν ἀφήνει ἀναίσθητο! Εἶπα πρὶν στοὺς μαθητές Σου νὰ βγάλουν τὸ δαιμόνιο αὐτό, ἀλλὰ δὲν μπόρεσαν.
Γυρίζει τότε ὁ Κύριος καὶ μὲ τόνο ἐπιτιμητικὸ λέγει: «ὦ γενεὰ ἄπιστος, ἕως πότε πρὸς ὑμᾶς ἔσομαι; ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν;»· ὦ ἄνθρωποι, εἴδατε τόσα θαύματα καὶ παραμένετε ἄπιστοι! Ἕως πότε θὰ εἶμαι μαζί σας; Ἕως πότε θὰ σᾶς ἀνέχομαι;... Φέρτε μου ἐδῶ τὸ παιδί.

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου