Πρόκειται για την τοιχογραφημένη εικόνα της Παναγίας Βρεφοκρατούσας που βρίσκεται σε στοά -mina- των τειχών της πόλης κάτω από τα μουράγια στο Φαληράκι - Κέρκυρα.
Είναι μια απίστευτα συγκινητική στιγμή όταν βλέπεις μέσα στη γη σκαμμένο ένα τόσο μικρό μικρό εκκλησάκι με εικόνες ταπεινές από ανθρώπους που την αγαπούν . Από κεντήματα σε κορνίζα μέχρι και απλές ζωγραφιές σε χαρτί. Και τα κεράκια .... αχ αυτά τα κεράκια.
Μέσα σε ένα ειδικό δοχείο που στο τέλος του έχει νερό.Κανείς δεν τα πειράζει κανείς δεν τα σβήνει κανείς δεν τα ενοχλεί. Ανάβεις ένα κερί και ακούς τον ήχο από το κύμα έξω από το μικρό της καταφύγιο.
Εκεί στέκει η Παναγιά μας η ΜΕΓΑΛΟΜΑΤΑ εκεί μόνη στην σιωπή στην ησυχία της και ακούει όποιον πάει και της παραπονεθεί της ανοίξει τη καρδιά του την παρακαλέσει την ευχαριστήσει. Κανείς δεν γνωρίζει ποιός την ζωγράφισε στη πέτρα. Είναι όμως το καταφύγιο όλων.
Οι παλαιότεροι την ήξεραν ως Παναγιοπούλα και οι πιο παλιοί σαν Παναγία η Φανερωμένη γιατί κανείς δεν γνώριζε τον δημιουργό της και έλεγαν πως παρουσιάστηκε μόνη της.
Μάλιστα σχετικός θρύλος έλεγε πως σώθηκε καϊκι που από μια ακτίνα του φεγγαριού που αντανακλούσε στο ασημένιο στέμμα της δεν έπεσε στα βράχια, επίσης έλεγαν πως αν προσευχόσουν κι άφηνες ένα νόμισμα και ήσουν πιστός και καλός άνθρωπος την άλλη μέρα θα το έβρισκες κολλημένο επάνω στην εικόνα.
Η τοιχογραφία δέχτηκε πριν λίγα χρόνια την ιερόσυλη επέμβαση ενός άσχετου ''καλλιτέχνη''που την κατέστρεψε ζωγραφίζοντας δυο τεράστια μάτια που σε φόβιζαν και μόνο που τα αντίκρυζες.Την βλέπουμε μετά από την αποκατάσταση που έγινε,τα ασημένια στέμματα όμως και το ασημένιο χέρι έχουν χαθεί.
Η Παναγιά η Μεγαλομάτα του Μιχαήλ Μητσάκη (1868-1916)
«Χωμένη μέσα στα παλιά βενετσάνικα μουράγια, χάμου εις τη θάλασσα, ένα μέτρο αποπάν΄ απ΄ το νερό, εις το βάθος της μικρής κρυψώνας της, η Παναγία η Μεγαλομάτα βλέπει προς τ΄ αντικρινό νησί.
Τέλεια γυναίκα ως τη μέση, με το θείο παιδί της στην αγκάλη, γραμμένη επάνω εις τον τοίχο, ποιος ξέρει από ποιο ευσεβές χέρι, ποιον μακρινόν αιώνα, κάθεται, αποκάτ΄ απ΄ το μικροσκοπικό της το βολτάκι, απομέσ΄ απ΄ τα μικροσκοπικά της καγκελάκια, ολομόναχη και ήσυχη, ασυντρόφευτη και έρημη. Άλλος κανένας δίπλα, και κανένας γύρω της, μέσα στη σπηλίτσα της. Μπροστά της, μόνο, τρία καντηλάκια κρεμασμέν΄ από ψηλά, τριγωνικά, ακινητούν ανάερα, ρίχνουν το γλυκό φως τους στο γλυκό της πρόσωπο, τις νύχτες του χειμώνα, μέσ΄ στη σκοτεινιά, της κρατούνε συντροφιά, ενώ απόξω βράζει τ΄ άγριο πέλαγο. Δεξιά, στο πλάι, καρφωμένο το κουτάκι της, ξύλινο, μικρούλι και τετράγωνο, καρτερεί κανένα όβολο, από κανέναν ανεπόλπιστον πιστό, σ΄ αυτόν τον άπιστον καιρόν.....»
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου