Α) ὁ Ὅσιος Παρθένιος
Κάποτε ὁ ἅγιος καθόταν μὲ κάποιο λαϊκὸ καὶ συζητοῦσαν γιὰ πνευματικὰ θέματα στὸ σπήλαιο ποὺ βρίσκεται στὴν παραλία τῆς μονῆς. Ὁ λαϊκὸς τότε διψασμένος εἶπε στὸν ὅσιο Παρθένιο, τί καλὰ ποὺ θὰ ἦταν ἂν τὸ Μοναστήρι εἶχε πολὺ καὶ καλὸ νερό.
Τότε ὁ ὅσιος του εἶπε: «Τί ζήτησες εὐλογημένε ἄνθρωπε ἀπὸ τὸ Θεὸ μὲ πίστη καὶ δὲν σοῦ τὸ ἔδωσε;». Ἔσκυψε, πῆρε μὲ τὴν κούπα ποὺ εἶχε θαλασσινὸ νερὸ καὶ τὸ ἔδωσε στὸν προσκυνητὴ ὁ ὁποῖος τὸ ἤπιε καὶ ἦταν πόσιμο καὶ ὄχι θαλασσινὸ.
Τὸ ἴδιο θαῦμα μὲ τὸ νερὸ τὸ εἶχε ἐπαναλάβει ὁ ὅσιος, ὅταν ἐργάτες ξυλοκόποι ἔκοβαν δέντρα στὸ βουνὸ γιὰ νὰ κάνουν τὰ μεσοδόκια ποὺ θὰ στέγαζαν τὰ κελιά. Τότε θὰ ἀναγκάζονταν νὰ σταματήσουν τὴν ἐργασία τοὺς γιατί δὲν ὑπῆρχε νερό. Ὁ γέροντας ὅμως φρόντισε νὰ βγάλει θαυματουργικὰ νερὸ χωρὶς νὰ τὸν δοῦν οἱ ξυλοκόποι. Ἐκεῖνοι τὸ κατάλαβαν ὅτι ἔγινε θαῦμα καὶ ὅταν ζήτησαν ἀπὸ τὸν ὅσιο Παρθένιο νὰ τοὺς δείξει τὸ σημεῖο ἀπὸ τὸ ὁποῖο ἔβγαλε τὸ νερὸ ἐκεῖνος ἀρνήθηκε γιατί αὐτὸ ὅπως εἶπε θὰ ἦταν κακὸ γιὰ τὴν πνευματική τους κατάσταση ἀφοῦ θὰ ἔχαναν τὴν ἐλπίδα τοὺς στὸ Θεό.
Στὰ νότια του νομοῦ Ρεθύμνης σὲ ἕνα χωριὸ μὲ τὸ ὄνομα Κεραμὲ, εἶχαν ἐμφανιστεῖ σμήνη ἀκρίδων τά ὀποία κατέστρεφαν τὴ σοδειὰ τῶν κατοίκων. Ἐκεῖνοι βυθισμένοι στὴν ἀπελπισία ἀπὸ τὴν καταστροφὴ ποὺ πάθαιναν σκέφτηκαν νὰ στείλουν μία ἀντιπροσωπεία στοὺς ὁσίους Πατέρες καὶ νὰ συζητήσουν τὸ πρόβλημα. Ὁ ὅσιος Παρθένιος συνοδευόμενος ἀπὸ τὸν ἀδελφό του πῆγε στὸ χωριό, ἔκαναν Θεία Λειτουργία καὶ μετὰ Ἁγιασμό. Τὴν ὥρα ποὺ ἐτελεῖτο ὁ ἁγιασμὸς, ὁ Γέροντας Παρθένιος σταύρωσε μὲ ἕναν μεγάλο σταυρὸ ποὺ κρατοῦσε τὰ τέσσερα σημεῖα τοῦ ὁρίζοντα. Οἱ ἀκρίδες τότε σχημάτισαν ἕνα μαῦρο σύννεφο, ἔπεσαν μέσα στὴ θάλασσα καὶ πνίγηκαν ὅλες. Ἀπὸ τότε οἱ κάτοικοι κάθε χρόνο προσέφεραν στὸ Μοναστήρι λάδι καὶ ἐλιὲς γιὰ τὴν εὐεργεσία ποὺ δέχτηκαν ἀπὸ τὴν Παναγία μέσω τῶν ἁγίων Γερόντων.
Κατὰ τὴ διάρκεια τῆς κατασκευῆς τῶν μονοπατιῶν στὴ Μονὴ μία τεράστια πέτρα ἔγινε ἐμπόδιο καὶ οἱ ἐργάτες ποὺ δὲν μποροῦσαν νὰ τὴ μετακινήσουν ἐστράφησαν πρὸς τὸν Γέροντα. Ἐκεῖνος τοὺς συμβούλεψε νὰ ἀφήσουν τὸ θέμα στὴν Παναγία. Πραγματικὰ τὴν ἑπόμενη ἡμέρα ἡ πέτρα εἶχε μετακινηθεῖ καὶ μάλιστα χωρὶς νὰ πέσει στὸ γκρεμὸ ποὺ ἦταν δίπλα.
Στὸν Κουδουμὰ πήγαιναν πολλοὺς ἀσθενεῖς γιὰ νὰ θεραπευτοῦν ἀλλὰ καὶ δαιμονισμένους. Ὅλοι θεραπεύονταν διότι οἱ δαίμονες δὲν ἄντεχαν τὴ χάρη τῆς Παναγίας ποὺ ἦταν ἡ ἔφορος τοῦ Μοναστηριοῦ καὶ ἡ ὁποία ἐκδήλωνε τὴ χάρη τῆς μέσα ἀπὸ τοὺς ὁσίους.
Ὁ ἱερέας πατὴρ Δημήτριος Φασουλάκης ἦταν πνευματικὸ τέκνο τοῦ γέροντος Παρθενίου. Ἡ πρεσβυτέρα τοῦ ἔπασχε ἀπὸ ὄγκο στὸ λαιμό. Ὁ πατὴρ Δημήτριος τὴν πῆγε στὸ μοναστήρι καὶ παρακάλεσε τὸν ὅσιο Παρθένιο νὰ τὴν σταυρώσει στὸ σημεῖο ποὺ ἔπασχε. Ἡ γυναίκα θεραπεύτηκε καὶ ἡ θεραπεία τῆς συντελέστηκε μπροστὰ σὲ κόσμο. Μόλις τὴ σταύρωσε ἔκανε ἐμετὸ καὶ ἔβγαλε τὸν ὄγκο ἀπὸ τὸν ὁποῖο προῆλθε φοβερὴ δυσοσμία ποὺ ἔγινε ἀντιληπτὴ σὲ ὅλους. Ἀμέσως μετὰ τὴ θεραπεία της, ὁ ὅσιος Παρθένιος τὴ συμβούλεψε νὰ πάψει νὰ εἶναι δύστροπη. Μὲ τὸ διορατικό του χάρισμα γνώριζε τὰ πάθη τῶν πιστῶν πρὶν ἐκεῖνοι τοῦ τὰ ἐξομολογηθοῦν.
Ἀξιοσημείωτη εἶναι ἡ θεραπεία τῆς δαιμονιζόμενης κοπέλας ἀπὸ τὴ Μεσσαρά, ἡ ὁποία ἦταν τόσο ἐπιθετικὴ ποὺ κινδύνευαν οἱ γύρω της. Οἱ γονεῖς τῆς ἀπελπισμένοι τὴν πῆγαν στὸν ὅσιο Παρθένιο καὶ ἐκεῖνος μόλις τὴν εἶδε ἀμέσως κατάλαβε ὅτι κάποιος τὴν εἶχε βλασφημήσει καὶ γι' αὐτὸ ὑφίστατο τὸ μαρτύριο αὐτό. Μόλις τὴν σταύρωσε ἡ κοπέλα θεραπεύτηκε καὶ ὁ ὅσιος ἄδραξε τὴν εὐκαιρία γιὰ νὰ μιλήσει στοὺς πιστοὺς κατὰ τῆς βλασφημίας. Πρέπει νὰ ἀναφέρουμε πὼς μὲ κάθε εὐκαιρία ὁ ὅσιος στηλίτευε ἐπίσης καὶ τὸ φαινόμενο τῆς ζωοκλοπῆς ποὺ τὰ χρόνια ἐκεῖνα ἦταν σὲ πολὺ μεγάλη ἔξαρση. Πολλὲς φορὲς γνώριζε ποιοὶ πιστοὶ πήγαιναν ὡς προσφορὰ στὸ Μοναστήρι του, κλεμμένα ζῶα ἢ ἀκόμη καὶ φροῦτα, λαχανικά.
Μία γυναίκα ἀπὸ ἕνα χωριὸ εἶχε τάξει ἕνα ἀσκὶ μὲ λάδι στὴν Παναγία γιὰ κάποια βοήθεια ποὺ τῆς προσέφερε. Τὸ Δεκαπενταύγουστο λοιπὸν πῆρε τὸ ἀσκὶ καὶ πῆγε στὸ Μοναστήρι. Ὁ γέροντας ὅμως τὴν περίμενε στὴν πόρτα καὶ δὲν δέχτηκε τὴν προσφορὰ τῆς ἐπειδὴ μάζεψε τὶς ἐλιὲς καὶ τὶς ἄλεσε Κυριακή. Ἀξιοσημείωτο εἷναι τό γεγονός πὼς ὁ ὅσιος Παρθένιος ἦταν πολὺ αὐστηρὸς στὸ θέμα τῆς τήρησης τῆς ἀργίας τῆς Κυριακῆς, ἕνα γνώρισμα ποὺ τὸ συναντᾶμε καὶ στὸν μεγάλο ἅγιο Κοσμᾶ τὸν Αἰτωλό. Ἡ γυναίκα ἐπέμενε νὰ τὸ δεχτεῖ, ζητώντας μὲ δάκρυα συγχώρεση γιὰ τὴν πράξη τῆς αὐτή. Ὁ ὅσιος ὅμως παρέμενε ἀμετακίνητος στὴν ἀπόφαση τοῦ αὐτὴ καὶ ἐνώπιον πολλῶν πιστῶν ποὺ ἀποροῦσαν γιὰ τὴ σκληρότητά του, τῆς ζήτησε νὰ χύσει τὸ λάδι στὴν ἄμμο. Τότε πρὸς μεγάλη ἔκπληξη ὅλων μέσα ἀπὸ τὸ ἀσκὶ βγῆκε φίδι τὸ ὁποῖο ἔτρεχε πρὸς τὴ θάλασσα! Τὴν ἑπόμενη χρονιὰ ἡ γυναίκα ἐπανῆλθε μὲ τὴν προσφορὰ τῆς στὸ μοναστήρι ἀλλὰ καὶ πάλι ὁ ὅσιος δὲν δέχτηκε τὸ αἴτημά της γιατί γνώριζε ὅτι τὶς μισὲς ἐλιὲς τὶς εἶχε κλέψει. Ὅλοι οἱ προσκυνητὲς ἀλλὰ καὶ ἡ γυναίκα θαύμασαν τὸ διορατικὸ χάρισμα τοῦ γέροντα.
Ὁ ὅσιος Παρθένιος, ὅπως ἀναφέραμε στηλίτευε τὸ ἁμάρτημα τῆς ζωοκλοπῆς καὶ μάλιστα πολλὲς φορὲς ἀπαγόρευε ἀκόμη καὶ τὴ συμμετοχὴ τοῦ πιστοῦ ποὺ εἶχε κλέψει, στὴ Θεία Κοινωνία. Αὐτὸ δὲν τὸ ἐφάρμοζε σὲ ὅλους, καθὼς σὲ ὅσους ἦταν πάμφτωχοι καὶ προέβαιναν σὲ αὐτὴ τὴν πράξη ἀπὸ ἀνάγκη, προέβαινε σὲ διδαχὴ καὶ ἐλεημοσύνη ἀπὸ τὰ λίγα ποὺ εἶχε τὸ μοναστήρι του, ἀλλὰ πάντα μὲ τὴν προϋπόθεση νὰ μετανοήσει ὁ πιστὸς ποὺ διέπραξε τὴν ἁμαρτία. Ὁ ὅσιος διακατεχόταν καὶ ἀπὸ τὴν ἀρετὴ τῆς διάκρισης τὴν ὁποία πρῶτος ὁ Κύριός μας δίδαξε μέσα ἀπὸ τὴ σχέση του μὲ τοὺς πιστοὺς καὶ τὴ διδασκαλία του.
Ὁ ὅσιος γνώριζε ἀκόμη καὶ πότε κινδύνευαν κάποιοι ἄνθρωποι καὶ ἀρκετὲς φορὲς εἶχε παρέμβει μὲ τὴ διάσωσή τους. Κάποια γυναίκα εἶχε πάει τὸ παιδὶ τῆς στὸ Μοναστήρι γιὰ νὰ τὸ θεραπεύσει μὲ τὴν προσευχὴ τοῦ ὁ ἅγιος. Ὁ γέροντας διάβασε τὴν εὐχὴ στὸ παιδί, τὸ σταύρωσε καὶ στὴ συνέχεια ἡ γυναίκα ἀναχώρησε ἀπὸ τὸ μοναστήρι γιὰ τὸ σπίτι της. Στὸ δρόμο ὅμως ἐξ αἰτίας τῆς κακοκαιρίας τὸ ζῶο ποὺ μετέφερε τὸ παιδὶ τῆς παραλίγο νὰ πέσει στὸ γκρεμό. Αὐτὸ εἶχε σὰν συνέπεια νὰ γονατίσει τὸ ζῶο καὶ νὰ μὴν μποροῦν νὰ προχωρήσουν ἐνῶ τὸ σημεῖο ποὺ βρίσκονταν ἦταν ἀδιέξοδο. Ἂν καὶ ἦταν ὤρα Ἀκολουθίας, ὁ ὅσιος Παρθένιος τὴν διέκοψε δίνοντας ἐντολὴ σὲ ἄνδρες ποὺ ἦταν παρόντες νὰ πᾶνε νὰ βροῦν τὴ γυναίκα μὲ τὸ παιδὶ γιατί κινδύνευαν ἄμεσα. Πράγματι οἱ ἄνδρες ἔσπευσαν στὸ σημεῖο, βρῆκαν τὴ γυναίκα καὶ τὸ παιδὶ καὶ τοὺς ἔσωσαν! Τέτοιες παρεμβάσεις ποὺ ὀφείλονταν στὸ διορατικὸ χάρισμα τοῦ γέροντα ἔγιναν πάρα πολλὲς καὶ πολὺ πιστοὶ ποὺ τῆς ἄκουσαν ἀπὸ συγγενεῖς τους ποὺ ζοῦσαν τότε, τὶς διηγοῦνται ἀκόμη.
Ὅταν κτιζόταν ὁ Ναὸς τοῦ μοναστηριοῦ, γιὰ τὸν ὁποῖο ἡ Παναγία ἔβγαλε πέτρες ἀπὸ τὴ θάλασσα, ἕνας κτίστης βλασφήμησε στὴν προσπάθειά του νὰ βάλει τὴν πέτρα ὅπως ἤθελε. Τότε ὁ ἅγιος ποὺ κατά θεία οικονομία «πληροφορήθηκε» τὸ γεγονὸς πῆγε πάνω ἀπὸ τὸν κτίστη τὴν ὥρα ποὺ ἐργαζόταν καὶ ἀπαίτησε νὰ ἀφαιρεθεῖ ἡ συγκεκριμένη πέτρα. Στὸ ἐρώτημα τοῦ κτίστη γιατί νὰ ἀφαιρεθεῖ ἡ πέτρα ὁ ὅσιος ἀπάντησε ὅτι ὁ ἴδιος ὁ κτίστης ἤξερε τὸ γιατί. Ὁ ἄνθρωπος κατάλαβε ἀμέσως ὅτι ἦταν συνέπεια τοῦ βλάσφημου λόγου του καὶ ἔβγαλε τὴν πέτρα. Ἕνα ἄλλο περιστατικὸ ποὺ δείχνει καὶ τὸ προφητικὸ χάρισμα τοῦ ὁσίου Παρθενίου εἶναι τὸ ἑξῆς:
Κάποια μέρα πῆρε μαζί του ἕνα μικρὸ βοσκὸ ἀπὸ τὰ Καπετανιανὰ γιὰ νὰ τὸν βοηθήσει νὰ μαζέψουν πικροδάφνες. Στὴν περιοχὴ ποὺ πῆγαν γιὰ νὰ τὶς μαζέψουν ὑπάρχει ἕνα μεγάλο σπήλαιο καὶ γκρεμός. Ξαφνικὰ ἀκούγονταν βρυχηθμοὶ ἀπὸ τὸ σπήλαιο. Τὸ παιδὶ τρόμαξε ἀλλὰ ὁ γέροντας τοῦ ἐξήγησε πὼς ἦταν ὁ διάβολος αὐτὸς ποὺ ἀκουγόταν. Ὁ τρόμος τοῦ παιδιοῦ ὅμως δὲν ὑποχωροῦσε καὶ τότε ὁ γέροντας σταύρωσε τὸν ὁρίζοντα καὶ εἶπε στὸν διάβολο: « σὲ ἐξορκίζω ἐν ὀνόματι τοῦ Παντοδύναμου Θεοῦ νὰ μὴν κατέβεις στὸν Κουδουμὰ ἂν δὲν περάσουν ἑφτὰ γενιές». Ὁ διάβολος τότε ἀκόμη πιὸ ὀργισμένος τοῦ ἀπάντησε: «πόσο θὰ ζήσεις ἀκόμη μαυροκούτσουρο; Μόλις πεθάνεις θὰ κατέβω καὶ θὰ κάνω τὸ μοναστήρι «γῆς Μαδιάμ»». Ὁ ὅσιος λυπήθηκε πολὺ γιὰ αὐτὸ ποὺ ἄκουσε, μάζεψε μὲ τὸ παιδὶ τὶς πικροδάφνες καὶ ἐπέστρεψαν στὴ Μονή. Πραγματικὰ κατὰ τὴν ἕβδομη ἡγουμενία τοῦ μοναστηριοῦ τὸ Δεκέμβριο τοῦ ἔτους 1941 ἦλθαν οἱ Γερμανοὶ στὸ Μοναστήρι καὶ ἔκαναν φοβερὲς καταστροφές. Μόνο τὸν Ναὸ δὲν κατέστρεψαν ἐπειδὴ ἐμφανίστηκε ἡ Παναγία. Ἡ καταστροφὴ αὐτὴ εἶχε ὡς συνέπεια τὴ διάλυση τῆς μονῆς ἡ ὁποία λειτούργησε μετὰ τὴν Κατοχὴ ἀλλὰ μὲ λίγους Πατέρες. Κάποια ἄλλη φορᾶ ποὺ βρισκόταν μαζὶ μὲ τὸν ἱερέα Δημήτριο Φασουλάκη πῆγαν στὴν ἐρειπωμένη Μονὴ τῆς Ἁγίας Εἰρήνης στὸν Κρουσώνα. Ἐκεῖ ὁ ὅσιος Παρθένιος προφήτευσε ὅτι θὰ ἔρθει ἡ ἡμέρα ποὺ θὰ γεμίσει τὸ μοναστήρι ἀπὸ μοναχές. Πράγματι ἡ μονὴ ἀριθμεῖ σήμερα περὶ τὶς 16 μοναχές.
Ὁ Χατζή-Δρακούλης ἦταν ἕνας ἄνθρωπος ἀπὸ γνωστὴ οἰκογένεια, πολὺ εὐσεβῆς ποὺ εὐλαβεῖτο πολὺ καὶ τὴ Μονὴ τοῦ Κουδουμᾶ ἀλλὰ καὶ τοὺς ὁσίους Πατέρες. Εἶχε συνεισφέρει πάρα πολὺ οἰκονομικᾶ καθὼς ἦταν εὐκατάστατος καὶ ὁ ὅσιος Παρθένιος ἤξερε τὴν εὐλάβειά του γι' αὐτὸ καὶ τὸν ἀγαποῦσε. Τὶς μέρες ποὺ ἦταν πολὺ βαριὰ ἀσθενῆς ὁ γέροντας ἂν καὶ βρισκόμενος μακριά, τὸ πληροφορήθηκε καὶ θέλησε νὰ βρεθεῖ κοντά του. Πῆρε λοιπὸν τὸν πατέρα Δημήτριο καὶ πῆγαν στὸ σπίτι τοῦ Χατζῆ-Δρακούλη γιὰ νὰ τὸν συντροφεύσουν μὲ τὶς προσευχὲς τοὺς στὸ τελευταῖο αὐτὸ ταξίδι. Ὁ πατὴρ Δημήτριος τὸν ἐξομολόγησε, τὸν κοινώνησε ἐνῶ ὁ ὅσιος Παρθένιος εὑρισκόταν στὸ πλάι τοῦ προσευχόμενος συνέχεια γιὰ τὴν ἀνάπαυση τῆς ψυχῆς τοῦ εὐλαβοῦς Χατζῆ-Δρακούλη. Ὁ ὅσιος παρέμεινε καὶ στὴν κηδεία καὶ μάλιστα ἔλαβε τὴν πληροφορία ἀπὸ τὸ Θεὸ ὅτι ὁ συγκεκριμένος ἄνθρωπος ἐσώθη ἐξ αἰτίας τῶν ἔργων του.
Ὁ ὅσιος Παρθένιος εἶχε τὴν ἐλπίδα τοῦ πάντα στὸ Θεὸ καὶ τὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο ποὺ τοῦ εἶχε δώσει τὴν ὑπόσχεση πὼς θὰ φροντίζει ἡ ἴδια γιὰ τὶς ἀνάγκες τῆς Μονῆς. Κάποτε ὁ κελάρης τῆς Μονῆς ἀνήγγειλε ἀνήσυχος στὸ Γέροντα ὅτι τὸ λάδι εἶχε τελειώσει καὶ δὲν εἶχαν οὔτε γιὰ τὸ φαγητὸ ἀλλὰ καὶ οὔτε γιὰ τὰ καντήλια. Ὁ ὅσιος Παρθένιος τὸν καθησύχασε ὅτι θὰ εἶχαν τὴν ἑπόμενη ἡμέρα. Πράγματι, τὴν ἑπόμενη ἡμέρα ἔφτασε ἕνας προσκυνητὴς ποὺ εἶχε φορτώσει τὸ ζῶο του μὲ λάδι διότι εἶχε τάμα πρὸς τὸ Μοναστήρι.
Ὅ ὅσιος Παρθένιος ἦταν πολὺ αὐστηρὸς μὲ τὸ θέμα τῆς ὑπακοῆς. Γιὰ τὸ λόγο αὐτὸ τὸν βλέπουμε ὅταν ψάρεψαν οἱ μοναχοὶ χωρὶς τὴν εὐχή του καὶ συνέλεξαν «πλῆθος μεστῶν ἰχθύων μεγάλων» τους ἔβαλε νὰ τὰ πετάξουν στὴ θάλασσα ἐπειδὴ ἦταν καρπὸς παρακοῆς. Ὅταν αὐτοὶ ἐπέμειναν αρνούμενοι, τοὺς ἔβαλε νὰ σκίσουν τὰ ψάρια μὲ μαχαίρι γιὰ νὰ δοῦν ὅτι μέσα ἦταν γεμάτα σκουλήκια. Ἔδωσε ἔπειτα ἐντολὴ νὰ τὰ πετάξουν στὴ θάλασσα καὶ μάλιστα πρὸς μεγάλη ἔκπληξη τῶν παρευρισκομένων τὰ ψάρια ζωντάνεψαν καὶ ἄρχισαν νὰ κολυμποῦν!
Ὅταν ὁ μοναχὸς Μελέτιος πῆγε στὸ Ἡράκλειο γιὰ νὰ ἀγοράσει τὰ ἀπαραίτητα γιὰ τὸ Μοναστήρι ποὺ τοῦ εἶχε πεῖ ὁ Γέροντας Παρθένιος ἐκεῖνος προέβη σὲ παρακοή. Μὲ τὰ χρήματα ποὺ τοῦ περίσσευσαν ἀγόρασε ἕνα δοχεῖο χαλβὰ ἐπιπλέον, καθὼς ἦταν καὶ περίοδος Μ. Τεσσαρακοστῆς. Αὐτὸ ὅμως τὸ διέπραξε χωρὶς εὐλογία. Γιὰ τὸ λόγο αὐτὸ ὁ ὅσιος Παρθένιος τὸν ἔβαλε νὰ σηκώνει τὸ δοχεῖο τοῦ χαλβὰ στὸ κεφάλι του σὲ ὅλη τὴν Ἀκολουθία καὶ γονατιστὸς νὰ κλαίει καὶ νὰ ζητᾶ συγχώρεση. Αὐτὴ ἡ «τιμωρία» μπορεῖ νὰ φαίνεται σκληρὴ ὅμως εἶναι «στενὴ ἡ πύλη καὶ τεθλιμμένη ἡ ὁδός» γιὰ τὴ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν καὶ δὲν εἰσέρχεται σὲ αὐτὴ κανεὶς πιστὸς ποὺ εὐαρεστεῖται μὲ τὸ θέλημά του. Τὸ παρακάτω θαυμαστὸ γεγονὸς εἶναι ἕνα ἀκόμη δεῖγμα τῆς διάκρισης τοῦ ὁσίου Παρθενίου.
Κάποτε λοιπόν, ὁ ὅσιος βρέθηκε νὰ φιλοξενεῖται στὸ σπίτι ἐνὸς εὐεργέτη τῆς μονῆς. Ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς δὲν γνώριζε ὅτι ὁ ὅσιος δὲν κρεοφαγεῖ καὶ στὸ τραπέζι ἔβγαλε κρέας γιὰ τὸ γεῦμα. Ὁ ὅσιος γιὰ νὰ μὴν τὸν λυπήσει ἐπειδὴ κατάλαβε πὼς τὸ ἔκανε ἀπὸ εὐλάβεια ἔφαγε κανονικὰ στὸ τραπέζι τὸ γεῦμα ποὺ ὑπῆρχε. Ὁ μοναχὸς ποὺ συνόδευε τὸν γέροντα σκανδαλίστηκε καὶ ἀμέσως τοῦ εἶπε: «Γέροντα τρῶς κρέας;». Τότε ὁ ὅσιος ἀπάντησε ὅτι τρώει ἐλιὲς καὶ ὄχι κρέας. Ὁ μοναχὸς παραξενεύτηκε μὲ αὐτὸ ποὺ ἄκουσε καὶ ὅταν σηκώθηκε ἀπὸ τὸ τραπέζι γύρισε νὰ δεῖ τὸ πιάτο τοῦ ὁσίου. Τότε εἶδε μέσα στὸ πιάτο ἀντὶ γιὰ κόκκαλα, κουκούτσια ἀπὸ ἐλιές! Ὁ μοναχὸς θαύμασε τὴ διάκριση καὶ τὴν θεία χάρη ποὺ ἔφερε ὁ Γέροντας.
Ἀξίζει νὰ σημειώσουμε τὸ παρακάτω περιστατικὸ ποὺ δείχνει τὸ μέγεθος τῆς ταπείνωσης τοῦ Γέροντα Παρθενίου: Κάποτε ἕνας προσκυνητὴς πήγαινε γιὰ πρώτη φορᾶ νὰ δεῖ τὸ Γέροντα. Σταματᾶ μπροστὰ στὸν ὅσιο καὶ τοῦ λέει: « Θέλω νὰ δῶ τὸν Γέροντα». Ὁ ὅσιος του λέει: « Τί νὰ τὸν κάνεις παιδί μου; Αὐτὸς εἶναι τρελός». « Δὲν πειράζει ἐγὼ θέλω νὰ τὸν δῶ» ἁπαντὰ ὁ προσκυνητής. Ὁ ὅσιος του ἀποκάλυψε ὅτι ἐκεῖνος ἦταν καὶ στὴ συνέχεια μίλησαν γιὰ διάφορα πνευματικὰ θέματα.
Β. Ὅσιος Εὐμένιος
Ὁ ὅσιος Εὐμένιος στὸ μοναστήρι ἐκτελοῦσε χρέη πνευματικοῦ ἀλλὰ παρὰ τὸ γεγονὸς αὐτὸ, βρισκόταν ὑπὸ τὴν ὑπακοὴ τοῦ ἀδελφοῦ του ὁσίου Παρθενίου. Εἶχε μεγάλη παρρησία στὸ Θεὸ καὶ γι' αὐτὸ τὸ λόγο ἐπαναλήφθηκε τὸ θαῦμα μὲ τὶς ἀκρίδες ποὺ ἀναφέραμε ἀνωτέρω.
Οἱ κάτοικοι τῶν χωριῶν τοῦ Μαλεβιζύου μετὰ τὴν κοίμηση τοῦ ὁσίου Παρθενίου ἀντιμετώπιζαν φοβερὸ πρόβλημα ἀπὸ τὴν καταστροφικὴ ἐπιδρομὴ ἀκριδῶν. Τὸ θαῦμα ποὺ εἶχε συντελέσει ὁ ὅσιος Παρθένιος στὸν Κεραμὲ τοὺς ἦταν γνωστό. Γιὰ τὸ λόγο αὐτὸ θέλησαν νὰ καλέσουν τὸν ὅσιο Εὐμένιο. Ὁ ὅσιος λειτούργησε καὶ ἔπειτα ἔκανε ἁγιασμό. Μὲ τὸ σημεῖο τοῦ Σταυροῦ στὰ τέσσερα σημεῖα τοῦ ὁρίζοντα οἱ ἀκρίδες σηκώθηκαν σὰν μαῦρο σύννεφο καὶ ἔπεσαν ὅλες στὸ φαράγγι τοῦ ἁγίου Ἀντωνίου.
Ἀξιοσημείωτα εἶναι τὰ ὅσα λέγει ὁ πατὴρ Παντελεήμων Τζερνιᾶς, πνευματικὸ τέκνο τοῦ ὁσίου Εὐμενίου: Κάθε φορὰ ποὺ ἔπεφτε θανατηφόρος ἀσθένεια σὲ ἀνθρώπους, σὲ ζῶα ἢ γινόταν κάποια καταστροφὴ τότε ἔρχονταν οἱ πιστοὶ γιὰ νὰ ζητήσουν ἀπὸ τὸν Ὅσιο Εὐμένιο τὴ συμμετοχή του στὶς προσευχές τους. Ὁ ἴδιος πατὴρ ἐπίσης ἀναφέρει ὅτι συχνὰ ὁ ὅσιος Εὐμένιος δὲν ἐπιθυμοῦσε νὰ ἀνεβαίνει σὲ ζῶο γιὰ τὴ μεταφορὰ τοῦ ἀλλὰ προτιμοῦσε νὰ πηγαίνει μὲ τὰ πόδια γιὰ πνευματικὴ ἄσκηση καὶ ἂς ἦταν κουρασμένος.
Ἡ ὁσία μοναχὴ Μάρθα, ἡ μητέρα τῆς Μονῆς Κουδουμᾶ (εἶχε γίνει μοναχὴ στὴν Μονὴ Κουδουμὰ καὶ ζοῦσε στὸ σπίτι της στὰ Καπετανιανὰ καὶ διακονοῦσε τὴ Μονή) ποὺ μὲ τὴν προσφορὰ τῆς εἶχε στηρίξει πολὺ τὸ μοναστήρι ἐκοιμήθη ἀλλὰ δὲν εἰδοποιήθηκαν ἔγκαιρα οἱ Πατέρες τῆς μονῆς. Ὅταν ἔφταναν στὸ χωριὸ ὁ ἡγούμενος ὅσιος Εὐμένιος μὲ τὴ συνοδεία τοῦ τὴν πρόλαβαν τὴ στιγμὴ ποὺ τὴν πήγαιναν στὸ κοιμητήριο, τὸ ὁποῖο ἦταν σὲ ἀπόσταση ἀρκετὴ ἀπὸ τὸ χωριό. Τότε ὁ ὅσιος Εὐμένιος σταμάτησε τὴν νεκρικὴ πομπὴ Ἀνέστησε τὴν μοναχὴ Μάρθα τὴν ἀσπάσθηκε καὶ ἐκείνη ἀσπάστηκε τὸ δικό του χέρι καὶ πάλι κοιμήθηκε. Τὸ περιστατικὸ αὐτὸ εἶναι πολὺ συγκλονιστικὸ καὶ ἀναδεικνύει ὅτι ἡ γυναίκα αὐτὴ ἦταν πράγματι ἐνάρετη ἀλλὰ καὶ ὅτι ὁ Ὅσιος Εὐμένιος ἦταν τὸ δοχεῖο τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ ποὺ ξεδίψασε χιλιάδες ψυχές, χαρίζοντάς τους μὲ τὴν δύναμη τῆς χάριτός καὶ τῶν θαυμάτων του, τὸ Ζωντανὸ καὶ Ἀθάνατο Νερὸ τὸν Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστό.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου