Κάποιος διαμονιζόμενος Κωνσταντίνος, που πλησίασε τον τάφο της, θεραπεύεται.
Κάποιος παράλυτος Ευτυχιανός ονομαζόμενος, που προσευχήθηκε και άγγισε τον τάφο της στάθηκε στα πόδια του.
Κάποια μοναχή με φοβερούς πόνους στο κεφάλι θεραπεύεται και άλλος με επιληψία επίσης βρίσκει την υγεία του.
Κάποιος ψαρὰς εἶχε ρίξει ὅπως συνήθως τὰ δίχτυα του γιὰ ψάρεμα...῾Η τρικυμία ὅμως καὶ ἡ ἀνεμοζάλη τὰ διασκόρπισαν... ῾Η καταστροφὴ ἦταν πλήρης, ἐφ᾿ ὅσον καὶ ψάρια δὲν ἔπιασε καὶ τὰ ὄργανα τῆς τέχνης του ἔχασε.
Μὲ δάκρυα καὶ ὀδυρμοὺς ὁ δυστυχὴς καταφεύγει στὴν εὔσπλαγχνη Θωμαΐδα... ᾿Εκείνη παρουσιάζεται στὸν ψαρὰ καὶ τοῦ δείχνει τὸν τόπο ποὺ εἶχαν καταλήξει τὰ δίχτυα.
Σπεύδει ἐκεῖ, ὅπου πράγματι τὰ βρίσκει... Καὶ ἦσαν γεμᾶτα ἄφθονα καὶ μεγάλα ψάρια!....
Κάποια γυναίκα με φοβερούς πόνους στα σπλάγχνα της θεραπεύεται και από ευγνωμοσύνη χτίζει πάνω στον τάφο της αγίας μεγαλοπρεπή αψίδα.
Αναφέρεται η θεραπεία του συζύγου της, που μετά το θάνατό της «προσέκρουσε δαίμονι χαλεπώ», έγινε, δηλαδή, δαιμονιζόμενος. Τον έδεσαν με αλυσίδες και τον οδήγησαν στον τάφο της αγίας και θεραπεύτηκε.
Κάποτε, σὲ μιὰ ᾿Αγρυπνία στὶς Βλαχέρνες, κάποιος δαιμονισμένος ἔπεσε ξαφνικὰ στὰ πόδια τῆς Θωμαΐδος, κραυγάζοντας:
«῾Ως πότε θὰ κρύπτης τὸν ἑαυτό σου, δούλη τοῦ Θεοῦ;... ῍Ας μεγα-λυνθῆ τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ μὲ ὄργανό Του ἐσένα... ῍Ας γίνη θαυμαστὸ σὲ μένα, Θωμαΐς, τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ... Φανέρωσε τὸν ἑαυτό σου...
Δεῖξον ὅτι θαυμάσια μεγάλα τερατουργεῖ διὰ σοῦ ὁ τῶν θαυμασίων Θεὸς... ῍Ας θρυμματισθῆ μὲ τὸ δικό σου χέρι αὐτὸς ποὺ μὲ καταδυ-ναστεύει...».῾Η ῾Αγία κάμφθηκε ἀπὸ τὴν εὐσπλαγχνία... ῞Υψωσε τὰ χέρια στὸν Θεὸ καὶ
προσευχήθηκε... ῞Υστερα ἄλειψε μὲ λάδι τῆς Θεοτόκου τὰ χέρια της καὶ ἔχρισε τὸν δαιμονισμένο... Καὶ ἐκεῖνος εὐθὺς ἀμέσως ἐλευθερώθηκε ἀπὸ τὸ πονηρὸ πνεῦμα!...
Στὴν Μονὴ τοῦ ᾿Αγκουρίου ζοῦσε ἕνας εὐνοῦχος ποὺ ὠνομαζόταν Κωνσταντῖνος καὶ ἔπασχε ἀπὸ παράλυσι καὶ κυνάγχη.
Μιὰ νύχτα, εἶδε στὸν ὕπνο του κάποιον ποὺ στάθηκε πλησίον του καὶ ἄρχισε νὰ τὸν συμβουλεύη πῶς νὰ θεραπευθῆ:
«῍Αν θέλης γρήγορα νὰ ἀπαλλαγῆς ἀπὸ τὸν κίνδυνο, χωρὶς καμμιὰ ἀναβολὴ στεῖλε ταχέως στὴν μακαρία Θωμαΐδα... Πάρε τὸ νερὸ ἀπὸ τὸ πλύσιμο τῶν ἁγίων χεριῶν της... Χρῖσε μὲ αὐτὸ τὸ μέρος τοῦ σώματος ποὺ σὲ ταλαιπωρεῖ... Καὶ ἀμέσως θὰ θεραπευθῆς...».Πείθεται ὁ ἀσθενὴς... ᾿Αφοῦ ξύπνησε, ἔκανε σύμφωνα μὲ τὶς ὁδηγίες... ῎Εχρισε ὅλο τὸ σῶμα του μὲ τὸ ἀπόνερο τῆς ῾Αγίας... Καὶ ἰάθη παραχρῆμα!...
Κάποτε ἡ Θωμαῒς ἀγρυπνοῦσε στὸν Ναὸ τῆς Παναγίας ῾Οδηγητρίας...Ξαφνικά, προσπίπτει ἐνώπιόν της μιὰ γυναίκα... ᾿Αρκετὸ καιρὸ ἡ ταλαίπωρη βασανιζόταν ἀπὸ δαιμόνιο... Τὴν θερμοπαρακαλεῖ μὲ θρήνους καὶ κλαυθμούς:
«᾿Ελέησέ με τὴν δούλη σου, ὦ δούλη τοῦ Θεοῦ... Μὴ μὲ ἀφήσης νὰ μὲ σέρνη ὁ σατανᾶς σὰν ἀνδράποδο... ῾Ικανὸς ὁ καιρὸς τῆς θλίψεως...Δὲν θὰ βρεθῆ κάποιος νὰ μὲ βοηθήση;...».῾Η ῾Αγία τὴν εὐσπλαγχνίσθηκε.
«᾿Ελαίῳ ἁγίῳ χρίει τὸ γύναιον καὶ παρευθὺς τὸ δαιμόνιον δραπετεύει καὶ ἄφαντον γίνεται...».
Μιὰ ἄλλη γυναίκα ζοῦσε ἄσεμνη καὶ ἀκόλαστη ζωή... Βασανιζόταν ὅμως ἀπὸ φοβερὴ ἀσθένεια: αἱμορροοῦσε περισσότερο ἀπὸ ἕξι χρόνια...῾Η Θωμαΐς, φωτισμένη ἀπὸ τὸν Θεό, κατάλαβε τὸ νόσημα καὶ τὴν ἐσυμβούλευσε:
«Κοπέλλα μου, ἂν θέλης νὰ ἀπαλλαγῆς ἀπὸ τὴν ἀρρώστιά σου, παῦσε νὰ ἁμαρτάνης κατὰ τὶς μεγάλες ῾Εορτές... ᾿Απόφευγε νὰ κάνης, ὅπως συνηθίζεις, πράγματα ποὺ ἀπαγορεύει ὁ θεῖος νόμος... Διῶξε πολὺ μακρυὰ τὴν συνήθεια νὰ κυλιέσαι στὸν βόρβορο τῶν παθῶν...».῾Η ἁμαρτωλὴ γυναίκα ὑποσχέθηκε ὅτι θὰ ἀπέχη ἀπὸ τὶς αἰσχροπραγίες
αὐτὲς... ῾Η ῾Αγία τὴν ἔχρισε μὲ τὸ γνωστὸ λάδι καὶ τὴν ἐθεράπευσε!...
῞Ενα παρόμοιο θαῦμα ἔγινε μὲ μιὰ ἄλλη γυναῖκα... Ζοῦσε καὶ αὐτὴ βίον βδελυρὸ καὶ κυλιόταν στὸν βόρβορο... Τὴν ἐβασάνιζε ὅμως ἀσθένεια ὀδυνηρὴ καὶ ἀνυπόφορη: εἶχε καρκῖνο γύρω ἀπὸ τὸν μαστὸ...
Πέφτει στὰ πόδια τῆς Θωμαΐδος, τὰ βρέχει μὲ δάκρυα καυτὰ καὶ ζητεῖ τὸ ἔλεος... Τότε ἀκούει τὴν δούλη τοῦ Χριστοῦ νὰ τῆς λέη:«Εἰ θέλεις ὑγιὴς γενέσθαι, τῆς παραλόγου καὶ βορβορώδους ἀπόστηθι μίξεως, τὸ ταύτης ἔκκοψον πάθος καὶ συζεύχθητι νομίμῳ ἀνδρὶ καὶ τεύξῃ ταχείας τῆς θεραπείας».
῾Η ἀσθενής, ὅταν ὑποσχέθηκε ὅτι θὰ κάνη ὅλα αὐτὰ καὶ τὸ διαβεβαίωσε μὲ πολὺ φόβο, ἔγινε ἀμέσως καλά!...
Στὸ Μοναστήρι «τὰ Μικρὰ Ρωμαίου», ὅπου εἶχε ταφῆ ἡ Θωμαΐς, συνέβη κάποτε οἱ Μοναχὲς νὰ χάσουν ἕνα βιβλίο... Δὲν τὸ εὕρισκαν καὶ γι᾿ αὐτὸ ἦσαν περίλυπες...῾Η εὐσπλαγχνικὴ ῾Αγία δὲν καθυστέρησε... ᾿Εμφανίζεται τὴν νύκτα καὶ λέει στὶς ᾿Αδελφές:
«Ζῆν με γινώσκετε ἀληθῶς, ἀδελφαί, εἰ καὶ πρὸς ὑμᾶς τέθνηκα, ἡ δὲ βίβλος ἐπὶ τὸν ἐμὸν κατάκειται τάφον συντηρουμένη μοι». Οἱ Μοναχὲς ἔτρεξαν ἀμέσως στὴν σεβάσμια σορό... Τὸ βιβλίο ἦταν ἐκεῖ
ἀσφαλισμένο!...
῞Ενας Μοναχὸς ποὺ ὠνομαζόταν Συμεὼν καὶ ἦταν Κωνσταντινουπολί της, εἶχε ἕνα καλλιτεχνικὸ καὶ πολύτιμο βιβλίο μὲ προσευχὲς... ῾Ο Συμεὼν ἐδάνεισε το προσευχητάρι του αὐτὸ σὲ ἕναν ἀγαπητὸ φίλο του, τὸν ᾿Ιωάννη. Αὐτός, ὑποκινούμενος ἀπὸ τὸν σατανᾶ, δὲν ἐπέστρεψε τὸ βιβλίο, ἀλλὰ τὸ ἔκρυψε... Στὸ μεταξύ, ὁ Μοναχὸς ἐλησμόνησε ποῦ εἶχε δώσει τὸ ὡραῖο προσευχητάρι του... ῾Η λύπη καὶ ἡ δυσανασχέτησις τὸν εἶχαν κυριεύσει...Τότε, ἡ ῾Αγία Θωμαῒς ἐμφανίζεται στὸν ὕπνο του καὶ τοῦ ὑπενθυμίζει σὲ ποιὸν εἶχε δανείσει τὸ βιβλίο... ῞Οταν τὸ πολύτιμο προσευχητάρι ἦλθε πάλι στὰ
χέρια του, «τῇ ῾Αγίᾳ μεγάλας τῆς περὶ αὐτὸν προμηθείας ὡμολόγει τὰς χάριτας».
Πηγή: thomais.lesvou
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου