Του Βασίλη Χαραλάμπους
Σε μία επίσκεψή μου στον Γέροντα Παΐσιο, ο γέροντας καθόταν στο...υπαίθριο αρχονταρίκι του, στο Ιερόν Κελλίον Παναγούδα, κι έπλεκε σιωπηλός κομποσχοίνι. Εμείς ολοτρίγυρα αρκετοί θα έλεγα προσκυνητές καθισμένοι στους κομμένους κορμούς των δένδρων, παρακολουθούσαμε σιωπηλοί.
Για μια στιγμή ο γέροντας έσπασε τη σιωπή του αστειευόμενος με δυό παιδιά δέκα με δώδεκα χρονών.
« Εσένα πως σε λένε ; » ρώτησε ο γέροντας.
« Πω, πω και ήθελα έναν υποτακτικό να τον λένε Γιώργο » του απάντησε ο γέροντας αστειευόμενος, κι ύστερα τον πλησίασε συνεχίζοντας:
« Μα εγώ δε τον θέλω έτσι, τον θέλω να έχει βγάλει πανεπιστήμια, να ξέρει ξένες γλώσσες »
Στο τέλος φεύγοντας ο μικρός με τον πατέρα του, πήγε να πάρει την ευχή του. Ο γέροντας, του έδωσε το κομποσχοίνι που έπλεκε, τον έβαλε στην αγκαλιά του και του είπε
« Έλα μωρέ, εγώ τον Χριστό θέλω ν΄αγαπάς » καταδεικνύοντας τόσο απλά ο γέροντας, την ορθόδοξη ομορφιά.
Πηγή: katanixis
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου