Χριστουγεννιάτικες εμπειρίες (του Φ. Κόντογλου)

Τότε πού ήμουνα σε μικρή ηλικία, περνούσα με τους δικούς μου τίς γιορτές απάνωσ' ένα θαλασσοδαρμένο βουνό, στην Αγιά Παρασκευή.

Τίς περισσότερες ώρες πήγαινα καί καθόμου­να μέσα στη μικρή ευωδιασμένηεκκλησιά, όχι μο­ναχά κατά τίς ακολουθίες, αλλά καί την ώρα πού δεν ήτανε μέσα κανέναςάλλος, παρεκτός από μέ­να. Διάβαζα τ'αρχαία τροπάρια, καί βρισκόμουνα σε μια κατάστασηπού δεν μπορώ να τη μεταδώσω στον άλλον.
Προ πάντων ό Ιαμβικός Κανόνας «"Ε­σωσε λαόν», με κείνες τίς παράξενες καί μυστη­ριώδεις λέξεις, μ' έκανε να θαρρώ πώς βρίσκουμαι στίςπρώτες μέρες της δημιουργίας, όπως ήτανε πρωτόγονη ή φύση πού μ' έζωνε, ό θεόρατος βρά­χος πού κρεμότανε απάνω από τη μικρή εκκλησιά, ή θάλασσα, τ' άγρια δέντρα καί ταχορτάρια, οι κα­θαρές πέτρες, τα ρημονήσια πού φαινόντανε πέρα στο πέλαγο, ό παγωμένοςβοριάς πού φυσούσε κ' έκανε να φαίνουνται όλα κατακάθαρα,τ'αρνιά πού βελάζανε,οίτσομπάνηδες ντυμένοι με προβιές,τ' άστρα πού λάμπανε σαν παγωμένες δροσοσταλί­δες τηνύχτα!

Όλα τα 'βλεπα μέσ' από τους χριστουγεννιά­τικους ύμνους, μέσ' από εκείνα τααποκαλυπτι­κά λόγια.Αλίμονο! Ο Χριστός κατάργησε την προπατο­ρική αμαρτία,πού είχε κάνει τον κόσμο άγριο καί τρελλόν από τη σαρκική ακολασία, ανοίγοντας τη θύρα της λύτρωσης σε όσους θέλουνε να σω­θούνε. Μα για κείνους πού δεν ακούνε τα λόγια του καί δεν νοιάζουνται για τησωτηρία της ψυχής τους, ή θύρα αυτή της ευσπλαχνίας είναι καί απο­μένει κλειστεί στοναιώνα.

Σήμερα ό κόσμος είναι πάλι «αφηνιασμένος» καί βουτηγμένος μέσα στην άγριωπή αμαρτίαπού είναι γεμάτη υπερηφάνεια, τρελλαμένη από τον οίστρο της ακολασίας, όπως ήτανε τονκαιρό πού γεννήθηκε ό Κύριος καί Λυτρωτής μας καί ακόμα περισσότερο.

Γι'αυτό, είναι καλότυχοι όσοι έχουνε μέσα στην καρδιά τους τον Χριστό.Καλότυχοι όσοι κόψανε κάθε ελπίδα από τούτον τον «άγριωπόν» καί κατάμαυρον κόσμο, καί πήγανε κοντάστον Χριστό πού κείτεται στη φάτνη, μαζί με το αθώο βόδι καί το ήμερο γαιδουράκι. Σ'αυτούς τους λίγους καί τους καταφρονεμένους δόθηκε ή βασιλεία.

Λοιπόν, ας ευχαριστηθούνε τον Κύριο με χα­ροποιά δάκρυα κι ας ψάλλουνε με γλυκόφωναστό­ματα τον έπινίκειον ύμνο:

«Ω έθνη, πού είσαστε πριν βουτηγμένα στη φθορά καί στον θάνατο, καί πού ξεφύγατε ολότε­λα από την καταστροφή του πονηρού διαβόλου, υψώσετε τα χέρια σας με χαρά κοί μεαγαλλίαση, λατρεύοντας μοναχά τον Χριστό, τον ευεργέτη σας, πού ήρθε στον κόσμο μαςαπό συμπόνεση, για να μας σώσει».

Από το βιβλίο''ΤΟ ΑΙΒΑΛΙ. Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΟΥ'', εκδ. «Αστήρ».

Πηγή: proskynitis