Η χαρά της Αναστάσεως.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Κλείτου Ιωαννίδη, «Σύγχρονοι Άγιοι Γέροντες».

" Όταν βλέπουμε τους σύγχρονους Οσίους, όπως ήταν ο Γέρων Ιάκωβος, διαπιστώνουμε με απόλυτη καθαρότητα ότι οι άνθρωποι αυτοί έχουν μέσα τους δύο στοιχεία συγχρόνως΄το στοιχείο του δύσκολου, του κοπιώσους πνευματικού αγώνα, που είναι ο σταυρός και, συγχρόνως, την αίσθηση, την πραγματικότητα της αναστασιμης χαράς.

Μιλώντας για έναν από τους σπουδαιότερους αββάδες, Γέροντες της εποχής μας, τον Γέροντα Ιάκωβο Τσαλίκη, ο οποίος εκοιμήθη εν ειρήνη στην μονή Οσίου Δαβίδ στη Βόρειο Εύβοια, πρέπει να πω ότι, κάθε φορά που τον φέρνω στο νου μου, στην καρδια μου και στα μάτια μου, πάντοτε, μα πάντοτε, τον βλέπω να αγωνίζεται, να κάμνει πολύ μεγάλο πνευματικό αγώνα΄και στο πρόσωπό του, στα μάτια του, στο μέτωπό του, να λάμπει κυριολεκτικά η χαρά της Αναστάσεως. Το έλεγε κι ο ίδιος, με τρόπο απλοϊκό: "Εμένα η καρδιά μου είναι περιβόλι".

Σχεδόν δεν έτρωγε ο Γέρων Ιάκωβος. Αυτό που λέμε νηστεία, ήταν αστειότητα για εκείνον, Η τροφή που κατανάλωνε ήταν τόση, όση καταναλώνει ένα πουλάκι. Καθόμαστε το Πάσχα να φάμε μετά την Ανάσταση και το πηρούνι του έμπαινε απλώς πολλές φορές στο πιάτο του, για να μου δίνει εμένα, που καθόμουν δίπλα, το θάρρος να φάω. Ενώ στην πραγματικότητα, όσο τσιμπούσε ένα πουλάκι - δεν είναι σχήμα λόγου αυτό, είναι η πραγματικότητα - τόσο έτρωγε κι εκείνος.

Ο πνευματικός αγώνας του Γέροντος Ιακόβου, η άσκηση του ήταν τρομακτική. Να σκεφτείτε ότι στη διάρκεια του εικοσιτετραώρου είναι ζήτημα αν ξάπλωνε δύο ώρες σε τέτοιο βαθμό έφτανε η άσκησή του".