«Σαν τι θεωρείς λοιπόν τον εαυτόν σου και κρατάς αυτό το εγώ;»
Ποιος είσαι εσύ που λες: «εγώ και εγώ»;
Από πού κατέβηκες;
Από πού ήρθες;
Δεν ήρθες στον κόσμο εκ του μη όντος;
Από μια χούφτα χώμα δεν σε έπλασε ο Θεός;
Και πάλι, τι νομίζεις ότι θα γίνεις μετά τον θάνατό σου;
Χώμα.
Σαν τι θεωρείς λοιπόν τον εαυτό σου και κρατάς αυτό το εγώ;
Όσιος Άνθιμος της Χίου
.jpg)
Οι άλλοι μοναχοί, όταν ενημερώθηκαν σχετικά, τον κάλεσαν σε μία θεία λειτουργία, στη διάρκεια της όποίας προσεύχονταν όλοι θερμά νά του δείξει ο Θεός με θαύμα την αλήθεια, για νά διώξει τούς λογισμούς της απιστίας.
Μετά την απόλυση, ο αδελφός Αυτός διηγήθηκε στους άλλους τα έξης:«Όταν ο διάκονος ανέβηκε στον άμβωνα για νά διαβάσει το Ευαγγέλιο, είδα ν' ανοίγει ή στέγη της εκκλησίας.
Μετά την ευχή της προσκομιδής, είδα να σχίζονται οι ουρανοί και νά κατεβαίνει φωτιά πάνω στα τίμια Δώρα.
'Ύστερα παρουσιάστηκε πλήθος αγγέλων κι ανάμεσά τους ένα Παιδί.
Η προσευχή είναι ένα τηλέφωνον, ένας ασύρματος που επικοινωνείς κατ’ ευθείαν με τον Θεόν. Παίρνεις το νούμερο δια να πιάσης με το τηλέφωνο της προσευχής τον Θεόν και Εκείνος απαντά. Τον ακούς καθαρά, πολύ κοντά τον αισθάνεσαι. Όταν έχης κάτι, να παίρνης το τηλέφωνο και να μιλάς στον Θεόν. Εκείνος σαν πονετικός Πατέρας θα σου ακούση και θα γεμίση την καρδιά σου από χαρά, ειρήνη, αγάπη.
Όταν θέλης να προσευχηθής, να σηκώνεσαι την νύκτα, με άδειο το στομάχι. Τότε, μα τότε δεν υπάρχει καλύτερο και ωραιότερο πράγμα. Όταν κοιμάται ο λαός σε ακούει ο Θεός… Να κράζης στον Θεό, μ’ όλη τη δύναμή σου, από το βάθος της καρδιάς. Ιδιαίτερα να προσεύχεσαι την νύκτα, τότε που ο εχθρός καιροφυλακτεί. Μετά από τις 12 την νύκτα, μέχρι στις 3:30, τότε βρίσκει ευκαιρία να δράση ο διάβολος, όταν κοιμούνται οι άνθρωποι. Δι’ αυτό ο ποιμήν πρέπει να αγρυπνά δια το ποίμνιον.
«Καὶ παρεβιάσαντο αὐτόν» [1]
— Γέροντα, μένει ψυχρή η καρδιά μου στην προσευχή.
— Είναι γιατί ο νους δεν δίνει τηλεγράφημα στην καρδιά. Ύστερα στην προσευχή χρειάζεται να εργασθή κανείς· δεν μπορεί από τη μία στιγμή στην άλλη να φθάση σε κατάσταση, ώστε να μη φεύγη καθόλου ο νους του.
Θέλει υπομονή. Βλέπεις, ο άλλος χτυπάει την πόρτα, ξαναχτυπάει, περιμένει, και μετά ανοίγει η πόρτα. Εσύ θες να χτυπήσης μία και να μπής μέσα. Δεν γίνεται έτσι.
Όταν ξεκινάς να πής την ευχή, δεν έχεις επιθυμία γι’ αυτό;
— Αισθάνομαι την ανάγκη για βοήθεια, γιατί νιώθω αδύναμη.
— Ε, από ’κεί ξεκινάει κανείς. Στην προσευχή χρειάζεται επιμονή. «Καὶ παρεβιάσαντο αὐτόν», λέει το Ευαγγέλιο για τους δύο Μαθητές που συνάντησαν τον Χριστό στον δρόμο προς Εμμαούς.
Κάπου στο λιμάνι του Πειραιά έμενε μια γριά χήρα με τον μονάκριβο γιό της. Ο γιός της αγάπησε στα είκοσι δυο του μια εικοσάχρονη και την παντρεύτηκε. Την πρώτη νύχτα του γάμου την βρήκε μη παρθένα. Ήταν το 1946 μετά την κατοχή. Μανιάτης αυτός το πήρε βαριά προσβολή και πρότεινε στη Μάνα του, την χήρα, να χωρίσει την γυναίκα του. Η καλή του η μανούλα του είπε να δει με έλεος την γυναίκα του και να την συγχωρέσει σαν αδελφή του πεπλανημένη. Το παλληκάρι άκουσε τη μητρική γνώμη, ανέχθηκε την γυναίκα του και δεν την πρόσβαλε ή την υποτίμησε δεικτικά ποτέ, ούτε την ρεζίλεψε σε συγγενείς και φίλους. Η μάνα, η χήρα, το 1948 πέθανε και την θάψανε στο νεκροταφείο της Ανάστασης στον Πειραιά.
Η ευσπλαχνία του Χριστού μας δεν έχει όρια. Η ευσπλαχνία του Θεού είναι άβυσσος και μέσα σε μια άβυσσο δεν συγκρίνεται τίποτε. Όλα χάνονται. Τα αμαρτήματα όλης της ανθρωπότητος δεν είναι τίποτε συγκριτικά με το άπειρον της ευσπλαχνίας του Θεού.
[…] Γι’ αὐτό, ἄνθρωπος ποὺ ἀγαπᾶ τοὺς συνανθρώπους, καὶ μάλιστα τοὺς ἁμαρτωλούς τώρα τὸ νὰ ἐσπλαχνίζεται καὶ τοὺς δαίμονες εἶναι πολυτέλεια, δὲν εἴμαστε ἐμεῖς γι αὐτά λοιπόν, ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς εἶναι ἀρεστός στον Θεό.
Ὅπως οἱ γονεῖς, ἔχουν παιδιά, κι ἂν κάποιος τα φροντίζει, καὶ μάλιστα τὰ παλιόπαιδα, τὰ ἀτίθασα, τὰ φροντίζει περισσότερο, τί κάνουν οἱ γονεῖς; Εἶναι εὐγνώμονες σ’ αὐτὸν τὸν ἄνθρωπο ποὺ φροντίζει τὰ παιδιά τους. Καὶ τὰ ἀτίθασα. Τὰ παραστρατημένα.
Προς τον Ιερόν Κλήρον και τον ευσεβή λαόν
Είναι ο Χριστός μια θρησκεία;
Είναι η Ορθοδοξία μια θρησκεία, με επίπλαστα εξωτερικά πράγματα;
Αυτοί που κλήθηκαν στο τραπέζι και δεν το γεύθηκαν, δεν θα το γευθούν ποτέ, είπε ο Χριστός.
Εδώ μας ανοίγεται μπροστά μας ένα βασικό ερώτημα:
«Τὸ κακό συνεχίζεται…»
«Υπάρχει ένα ανέκδοτο που λέγει ότι στην Κόλαση βρέθηκε ένας ληστής και ένας συγγραφεύς. Κάτω και από τους δύο υπήρχε φωτιά. Κάποτε η φωτιά που έκαιγε κάτω από τον ληστή έσβησε, ενώ στον συγγραφέα αυξανόταν.
Ο συγγραφεύς ρώτησε: “Γιατί συμβαίνει αυτό; Αυτό είναι αδικία”.
Και του είπαν: “Αυτό συμβαίνει γιατί συνεχίζεται στον κόσμο το κακό που έκανες με τα βιβλία που έγραψες, ενώ του ληστή δεν συνεχίζεται”».
«Θέλω νὰ ζω φυσικά, ὄχι νὰ παίζω θέατρο»
Ας έρθουμε στη σημερινή εορτή. Εάν αυτά τα λίγα που διαβάσαμε εδώ (από τον Συναξαριστή) δεν τα ακούσουμε απλώς ως ανάγνωσμα και τα προσπεράσουμε· αν δεν αρκεστούμε στο να θαυμάσουμε απλώς τον άγιο Σάββα πώς έζησε έτσι ή έστω στο να τον παρακαλέσουμε μέσα από την ψυχή μας να πρεσβεύσει για ό,τι θέλουμε, αλλά πάρουμε αμέσως θέση – θέση ειλικρινή, τίμια – τότε θα γίνει αλλαγή στην ψυχή μας.
Να προσέξουμε: Πώς σκεφτόταν ο άγιος Σάββας; Πώς ενεργούσε; Πώς τα έπαιρνε τα πράγματα; Αν μη τι άλλο, θα πούμε: «Α! Να, γιατί γίνονται οι άγιοι άγιοι. Να, γιατί φτάνουν σε σημείο που τους αγιάζει ο Θεός. Πώς σκέπτεται τώρα εδώ, πώς ενεργεί αυτός ο άγιος! Και εγώ από πολύ μακριά το ακούω και το βλέπω αυτό, σαν να είναι κάτι ξένο προς εμένα· σαν να μην είναι για μένα».
