Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης: Η Ασθένεια, η Προσευχή, η Πίστη και η Θεραπεία

«Πολλή ωφέλεια έχομε απ’ τις ασθένειες, αρκεί να τις υπομένομε χωρίς γογγυσμό και να δοξάζομε τον Θεό, ζητώντας το έλεός Του.»

Οι ασθένειες μάς βγάζουν σε καλό, όταν τις υπομένομε αγόγγυστα, παρακαλώντας τον Θεό να μας συγχωρήσει τις αμαρτίες και δοξάζοντας το όνομά Του.

Όταν αρρωστήσομε, το θέμα δεν είναι να μην πάρομε φάρμακα ή να πάμε να προσευχηθούμε στον Άγιο Νεκτάριο.

Όταν είμαστε άρρωστοι ξέρετε τι πρέπει να κάνομε; Να παρακαλάμε τον Θεό να συγχωρήσει τις αμαρτίες μας. Κι ο Θεός επειδή θα τον παρακαλάμε πονεμένοι και ταπεινωμένοι, θα μας συγχωρήσει τις αμαρτίες και θα μας κάνει καλά και στο σώμα.

«Σαν τι θεωρείς τον εαυτό σου και κρατάς αυτό το εγώ;» – Λόγος ταπείνωσης του Οσίου Ανθίμου της Χίου

«Σαν τι θεωρείς λοιπόν τον εαυτόν σου και κρατάς αυτό το εγώ;»

Ποιος είσαι εσύ που λες: «εγώ και εγώ»;

Από πού κατέβηκες;
Από πού ήρθες;

Δεν ήρθες στον κόσμο εκ του μη όντος;
Από μια χούφτα χώμα δεν σε έπλασε ο Θεός;

Και πάλι, τι νομίζεις ότι θα γίνεις μετά τον θάνατό σου;

Χώμα.

Σαν τι θεωρείς λοιπόν τον εαυτό σου και κρατάς αυτό το εγώ;

Όσιος Άνθιμος της Χίου

(†) Μητροπολίτου Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτου | Κυριακή του Ασώτου - Τύποι ἀσώτων

Ὅποιος, ἀγαπητοί μου, ὅποιος μελετᾷ ἢ ἀκούει τὴν ὡραιότατη παραβολὴ τοῦ Ἀσώτου, τὴν παρακολουθεῖ μὲ ἐνδιαφέρον καὶ τὴ δέχεται εὐχαρίστως· νιώθει ὅτι ἐκφράζει ἄριστα μία μεγάλη ἀλήθεια.

Παρ᾽ ὅλα ὅμως αὐτά, ἴσως νὰ νομίζῃ, ὅτι ἐκεῖνοι ποὺ σήμερα μοιάζουν μὲ τὸν Ἄσωτο,τὸ νεώτερο υἱὸ τῆς παραβολῆς, οἱ σύγχρονοι ἄσωτοι δηλαδή, εἶνε λίγοι. Τέτοιο κατάντημα,σὰν ἐκεῖ νο στὸ ὁποῖο ἔφτασε τότε τὸ ἀρχοντόπουλο αὐτό, νὰ μὴν ἔχῃ –αὐτὸ τὸ πλουσιόπαιδο– ψωμὶ νὰ φάῃ, νὰ γίνεται χοιροβοσκὸς καὶ γιὰ νὰ χορτάσῃ τὴν πεῖνα του νὰτρώῃ ἀπὸ τὴν τροφὴ τῶν χοίρων, στοὺς πολλοὺς φαίνεται ὡς μία ἀκραία κατάστασι, κάτι ἔκτακτο, ἕνα σπάνιο φαινόμενο· νομίζουν, ὅτι τέτοιοι περιθωρι ακοὶ τύποι δὲν συναντῶνται εὔκολα, ὅ τι μετριῶν ται στὰ δάχτυλα.

Μακαριστός π. Γεώργιος Μεταλληνός: Μοναχισμός και Πατέρες, οι ακρογωνιαίοι λίθοι της Ορθοδοξίας

Με κεντρικούς άξονες τον μοναχισμό και την επιστροφή στους Πατέρες — μέσω των οποίων βρίσκουμε τον αληθινό Χριστό της Παραδόσεώς μας — ο μακαριστός π. Γεώργιος Μεταλληνός αναλύει βασικά στάδια της πνευματικής ζωής και ερμηνεύει το βαθύτερο νόημά τους μέσα από την πατερική εμπειρία.

Η Υπαπαντή του Χριστού - Γέρων Εφραίμ (♰) Σκήτης Αγίου Ανδρέα

Ομιλία του μακαριστού ιερομονάχου Εφραίμ, γέροντος της Σκήτης του Αγ. Ανδρέου στο Σεράϊ του Αγίου Όρους, σχετικά με την Υπαπαντή του Χριστού. Αναφέρεται στη μετάφραση της Παλαιάς Διαθήκης από τα Εβραϊκά στα Ελληνικά, που πραγματοποιήθηκε στην Αλεξάνδρεια γύρω στο 245 π.Χ. Οι Εβραίοι της Αλεξάνδρειας είχαν ξεχάσει τη μητρική τους γλώσσα και ζητούσαν από τον Πτολεμαίο Β’ τον Φιλάδελφο να καλέσει μορφωμένους Εβραίους για να μεταφράσουν τα ιερά τους κείμενα.

Ο δύσπιστος μοναχός και το θαύμα των Τιμίων Δώρων

ΈΝΑΣ μοναχός πάλευε με λογισμούς αμφιβολίας, για το αν τα τίμια Δώρα είναι πραγματικά Σώμα και Αίμα Χριστού ή άπλά σύμβολα και τύποι.

Οι άλλοι μοναχοί, όταν ενημερώθηκαν σχετικά, τον κάλεσαν σε μία θεία λειτουργία, στη διάρκεια της όποίας προσεύχονταν όλοι θερμά νά του δείξει ο Θεός με θαύμα την αλήθεια, για νά διώξει τούς λογισμούς της απιστίας.

Μετά την απόλυση, ο αδελφός Αυτός διηγήθηκε στους άλλους τα έξης:

«Όταν ο διάκονος ανέβηκε στον άμβωνα για νά διαβάσει το Ευαγγέλιο, είδα ν' ανοίγει ή στέγη της εκκλησίας.

Μετά την ευχή της προσκομιδής, είδα να σχίζονται οι ουρανοί και νά κατεβαίνει φωτιά πάνω στα τίμια Δώρα.

'Ύστερα παρουσιάστηκε πλήθος αγγέλων κι ανάμεσά τους ένα Παιδί.

Ο π. Δημήτριος Γκαγκαστάθης για την Προσευχή: «Το τηλέφωνο που ενώνει τον άνθρωπο με τον Θεό»

Η προσευχή είναι ένα τηλέφωνον, ένας ασύρματος που επικοινωνείς κατ’ ευθείαν με τον Θεόν. Παίρνεις το νούμερο δια να πιάσης με το τηλέφωνο της προσευχής τον Θεόν και Εκείνος απαντά. Τον ακούς καθαρά, πολύ κοντά τον αισθάνεσαι. Όταν έχης κάτι, να παίρνης το τηλέφωνο και να μιλάς στον Θεόν. Εκείνος σαν πονετικός Πατέρας θα σου ακούση και θα γεμίση την καρδιά σου από χαρά, ειρήνη, αγάπη.

Όταν θέλης να προσευχηθής, να σηκώνεσαι την νύκτα, με άδειο το στομάχι. Τότε, μα τότε δεν υπάρχει καλύτερο και ωραιότερο πράγμα. Όταν κοιμάται ο λαός σε ακούει ο Θεός… Να κράζης στον Θεό, μ’ όλη τη δύναμή σου, από το βάθος της καρδιάς. Ιδιαίτερα να προσεύχεσαι την νύκτα, τότε που ο εχθρός καιροφυλακτεί. Μετά από τις 12 την νύκτα, μέχρι στις 3:30, τότε βρίσκει ευκαιρία να δράση ο διάβολος, όταν κοιμούνται οι άνθρωποι. Δι’ αυτό ο ποιμήν πρέπει να αγρυπνά δια το ποίμνιον.

Γέροντας Παΐσιος: Η Προσευχή ως Όπλο Ισχυρό – Προσευχή με Πόνο και Πίστη

Η προσευχή, όπλο ισχυρό

«Καὶ παρεβιάσαντο αὐτόν» [1]

— Γέροντα, μένει ψυχρή η καρδιά μου στην προσευχή.
— Είναι γιατί ο νους δεν δίνει τηλεγράφημα στην καρδιά. Ύστερα στην προσευχή χρειάζεται να εργασθή κανείς· δεν μπορεί από τη μία στιγμή στην άλλη να φθάση σε κατάσταση, ώστε να μη φεύγη καθόλου ο νους του.

Θέλει υπομονή. Βλέπεις, ο άλλος χτυπάει την πόρτα, ξαναχτυπάει, περιμένει, και μετά ανοίγει η πόρτα. Εσύ θες να χτυπήσης μία και να μπής μέσα. Δεν γίνεται έτσι.

Όταν ξεκινάς να πής την ευχή, δεν έχεις επιθυμία γι’ αυτό;
— Αισθάνομαι την ανάγκη για βοήθεια, γιατί νιώθω αδύναμη.

— Ε, από ’κεί ξεκινάει κανείς. Στην προσευχή χρειάζεται επιμονή. «Καὶ παρεβιάσαντο αὐτόν», λέει το Ευαγγέλιο για τους δύο Μαθητές που συνάντησαν τον Χριστό στον δρόμο προς Εμμαούς.

Γέρων Εφραίμ Βατοπαιδινός: Ομιλία σε Νέα Ζευγάρια – Πνευματικές Συμβουλές για τον Γάμο

Η ομιλία του Γέροντος Εφραίμ Βατοπαιδινού απευθύνεται σε νέα ζευγάρια και αναδεικνύει τον γάμο ως πορεία θυσίας, αγάπης και πνευματικής ωρίμανσης μέσα στην Εκκλησία. Με απλό και πατρικό λόγο, προσφέρει πρακτικές πνευματικές συμβουλές για την κοινή ζωή και τη θεμελίωση της οικογένειας στον Χριστό.

Συγκλονιστικές Αληθινές Ιστορίες: Η Ζωή Διδάσκει τον Χριστό

Η μάνα ‘’σκεπάζει’’ τη νύφη

Κάπου στο λιμάνι του Πειραιά έμενε μια γριά χήρα με τον μονάκριβο γιό της. Ο γιός της αγάπησε στα είκοσι δυο του μια εικοσάχρονη και την παντρεύτηκε. Την πρώτη νύχτα του γάμου την βρήκε μη παρθένα. Ήταν το 1946 μετά την κατοχή. Μανιάτης αυτός το πήρε βαριά προσβολή και πρότεινε στη Μάνα του, την χήρα, να χωρίσει την γυναίκα του. Η καλή του η μανούλα του είπε να δει με έλεος την γυναίκα του και να την συγχωρέσει σαν αδελφή του πεπλανημένη. Το παλληκάρι άκουσε τη μητρική γνώμη, ανέχθηκε την γυναίκα του και δεν την πρόσβαλε ή την υποτίμησε δεικτικά ποτέ, ούτε την ρεζίλεψε σε συγγενείς και φίλους. Η μάνα, η χήρα, το 1948 πέθανε και την θάψανε στο νεκροταφείο της Ανάστασης στον Πειραιά.

Η Ευσπλαχνία του Θεού δεν έχει όρια – Γέροντας Εφραίμ Αριζόνας

Η ευσπλαχνία του Χριστού μας δεν έχει όρια. Η ευσπλαχνία του Θεού είναι άβυσσος και μέσα σε μια άβυσσο δεν συγκρίνεται τίποτε. Όλα χάνονται. Τα αμαρτήματα όλης της ανθρωπότητος δεν είναι τίποτε συγκριτικά με το άπειρον της ευσπλαχνίας του Θεού.

Μεγάλη η μετάνοια

Όσο και αν θέλη ο σημερινός άνθρωπος να ωραιοποιή και να εξιδανικεύη τα πράγματα, η αλήθεια είναι ότι στη ζωή του κάποτε συνέβη ένα τρομακτικό γεγονός, που την έχει από τότε εκτρέψει από την ομαλή πορεία της και έχει μολύνει την καθαρότητά της.

Ποιο είναι αυτό το γεγονός;

Στη γλώσσα της αγίας Γραφής αυτό λέγεται πτώσι των πρωτοπλάστων στην αμαρτία. Πτώσις σημαίνει, πως ο άνθρωπος προηγουμένως βρισκόταν ψηλά και έπεσε. Και αμαρτία σημαίνει, πως από ‘κει και πέρα δεν κατορθώνει πια να βρη το στόχο, που έχει τεθή γι’ αυτόν από το Δημιουργό του, δεν κατορθώνει να φθάση στον προορισμό του, αλλά δείχνεται αδύναμος, βρίσκεται ατελής, καταντά υπόδουλος, μοιάζει εξαθλιωμένος, συλλαμβάνεται ακάθαρτος.

Η αγάπη προς τον άνθρωπο και το φως της μετάνοιας – Λόγος του π. Ανανία Κουστένη (†)

 […] Γι’ αὐτό, ἄνθρωπος ποὺ ἀγαπᾶ τοὺς συνανθρώπους, καὶ μάλιστα τοὺς ἁμαρτωλούς τώρα τὸ νὰ ἐσπλαχνίζεται καὶ τοὺς δαίμονες εἶναι πολυτέλεια, δὲν εἴμαστε ἐμεῖς γι αὐτά λοιπόν, ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς εἶναι ἀρεστός στον Θεό.

Ὅπως οἱ γονεῖς, ἔχουν παιδιά, κι ἂν κάποιος τα φροντίζει, καὶ μάλιστα τὰ παλιόπαιδα, τὰ ἀτίθασα, τὰ φροντίζει περισσότερο, τί κάνουν οἱ γονεῖς; Εἶναι εὐγνώμονες σ’ αὐτὸν τὸν ἄνθρωπο ποὺ φροντίζει τὰ παιδιά τους. Καὶ τὰ ἀτίθασα. Τὰ παραστρατημένα.

Ι. Μ. Ἐδέσσης Πέλλης και Ἀλμωπίας: ΠΟΙΜΑΝΤΟΡΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ 2025

Προς τον Ιερόν Κλήρον και τον ευσεβή λαόν

της καθ᾽ ημάς Ιεράς Μητροπόλεως

«Και καλέσουσι το όνομα αυτού Εμμανουήλ»

(Ησ. 7, 14, Μθ. 1, 23)

Το μεγαλύτερο γεγονός που συνέβη πάνω στην γη είναι η γέννηση του Ιησού Θεού Λόγου. Στην Παλαιά Διαθήκη υπάρχουν πολλές προφητείες που έχουν σχέση με το γεγονός αυτό. Ο προφήτης Αββακούμ λέγει, «εν μέσω δύο ζώων γνωσθήση». Δηλαδή ο Κύριος θα αναγνωρισθεί ανάμεσα σε δύο ζώα. Ο προφήτης Ζαχαρίας επίσης, «τέρπου και ευφραίνου, θύγατερ Σιών, διότι ιδού έρχομαι και κατασκηνώσω εν μέσω σου, λέγει Κύριος». Ο Κύριος θα έλθει και θα συναναστραφεί τους ανθρώπους. Ακόμη ο Πατριάρχης Ιακώβ θα πει, «και αυτός προσδοκία εθνών». Τον περίμεναν όλα τα έθνη.

Χριστός γεννάται! - Επίσκοπος Πολύκαρπος Βαγενάς (†)

«Τέξεται δε υιόν και καλέσεις το όνομα αυτού Ιησούν· αυτός γαρ

σώσει τον λαόν αυτού από των αμαρτιών αυτών» (Ματθ. 1:21).

Από τα βάθη των αιώνων έρχεται το μήνυμα. Δεν είναι καινούριο για μας. Δεν παύει όμως να είναι πάντα νέο. Χαρούμενο, ζωτικό, ελπιδοφόρο, λυτρωτικό. Ό,τι πιο πολύ επόθησαν οι αιώνες που έζησαν στο χάος της αμφιβολίας, στο σκοτάδι που έπεσε ο άνθρωπος σαν απομακρύνθηκε από το Θεό, είναι πια πραγματικότητα. Το ανάγγειλε ο Ουρανός. Το έψαλαν οι Άγγελοι. Το πανηγύρισε η κτίση όλη και πρόσθεσε τη συμμαρτυρία της με το λαμπρό άστρο.

Πνευματικὴ προετοιμασία τῶν Χριστουγέννων - π. Συμεών Κραγιόπουλος (†)

Ὅλοι ἔχουν μία αἴσθηση αὐτὲς τὶς ἡμέρες…

Νὰ ἀναφερθοῦμε λίγο στὶς ἅγιες αὐτὲς ἡμέρες οἱ ὁποῖες ἤδη ἀρχίζουν, καθὼς ἀπὸ αὔριο ἔχουμε τὰ προεόρτια τῶν Χριστουγέννων. Εἶναι ἡμέρες διακοπῶν, οἱ περισσότεροι ἀναπαύονται, ταξιδεύουν, εἶναι χρονιᾶρες μέρες, ὅπως λένε. 

Τὰ Χριστούγεννα εἶναι ἡ μητρόπολη, ἡ μητέρα δηλαδὴ ὅλων τῶν ἑορτῶν κατὰ τὸν ἱερὸ Χρυσόστομο. Ἀλλὰ καὶ ἡ Πρωτοχρονιὰ μὲ τὴν ἑορτὴ τοῦ Μεγάλου Βασιλείου καὶ τὴν Περιτομὴ τοῦ Κυρίου, ὅπως καὶ τὰ Θεοφάνεια εἶναι σ’ ὅλους μας γνωστὲς γιορτές. Ἀπὸ μικρὰ παιδιὰ τὶς ξέρουμε καὶ, λίγο-πολὺ, ὅλοι ἔχουν μιὰ αἴσθηση αὐτὲς τὶς ἡμέρες. Τὸ ραδιόφωνο, ὅσο κι ἂν θέλει νὰ ξεφύγει, τελικὰ κι αὐτὸ κάπως θ’ ἀναφερθεῖ -καμιὰ φορὰ ἀρνητικὰ μὲ τὰ καλικαντζάρια κλπ – ὅπως καὶ ὁ τύπος, τὰ περιοδικὰ καὶ οἱ τηλεοράσεις.

"Ο προφήτης Δανιήλ και οι τρείς Παίδες" Διαδικτυακή Σύναξη Νέων - Μητροπολίτης Μεσογαίας κ. Νικόλαος

Διαδικτυακή σύναξη νέων της Ι. Μητροπόλεως Μεσογαίας και Λαυρεωτικής με θέμα: "Ο προφήτης Δανιήλ και οι τρείς Παίδες - Λεόντων ποιμήν και δρόσος της καμίνου" - Κυριακή 13/12/2020.

Κυριακή ΙΑ΄ Λουκά: Είναι ο Χριστός Θρησκεία ή Ζωή; Η Θεία Κοινωνία και το Δείπνο του Θεού

Κυριακή ΙΑ΄ Λουκά – Εκπομπή «Καρδιακός Λόγος»

Είναι ο Χριστός μια θρησκεία;
Είναι η Ορθοδοξία μια θρησκεία, με επίπλαστα εξωτερικά πράγματα;

Αυτοί που κλήθηκαν στο τραπέζι και δεν το γεύθηκαν, δεν θα το γευθούν ποτέ, είπε ο Χριστός.

Εδώ μας ανοίγεται μπροστά μας ένα βασικό ερώτημα:

Ἅγιος Σωφρόνιος τοῦ Ἔσσεξ – Λόγοι σοφίας γιὰ τὴν ἀλήθεια, τὴν ταπείνωση καὶ τὸν ἀγῶνα τῆς ψυχῆς

 «Τὸ κακό συνεχίζεται…»

«Υπάρχει ένα ανέκδοτο που λέγει ότι στην Κόλαση βρέθηκε ένας ληστής και ένας συγγραφεύς. Κάτω και από τους δύο υπήρχε φωτιά. Κάποτε η φωτιά που έκαιγε κάτω από τον ληστή έσβησε, ενώ στον συγγραφέα αυξανόταν.

Ο συγγραφεύς ρώτησε: “Γιατί συμβαίνει αυτό; Αυτό είναι αδικία”.
Και του είπαν: “Αυτό συμβαίνει γιατί συνεχίζεται στον κόσμο το κακό που έκανες με τα βιβλία που έγραψες, ενώ του ληστή δεν συνεχίζεται”».

---

«Θέλω νὰ ζω φυσικά, ὄχι νὰ παίζω θέατρο»

Ο Θεός δεν είναι μπαμπούλας - Ομιλία του π. Νικολάου Λουδοβίκου