Παλαιὰ συνηθίζαμε, κατὰ τὴν ἑορτὴ τῶν Θεοφανείων, ν' ἁγιάζομε τὰ σπίτια. Κάποια χρονιὰ ἐπῆγα κι ἐγὼ κι ἁγίαζα. Χτυποῦσα τὶς πόρτες τῶν διαμερισμάτων, μοῦ ἀνοίγανε κι ἔμπαινα μέσα ψάλλοντας:
«Ἐν Ἰορδάνῃ βαπτιζομένου Σου Κύριε...». Ὅπως πήγαινα στὴν ὁδὸ Μαιζῶνος, βλέπω μία σιδερένια πόρτα. Ἀνοίγω, μπαίνω μέσα στὴν αὐλή, ποὺ ἦταν γεμάτη ἀπὸ μανταρινιές, πορτοκαλιές, λεμονιές, καὶ προχωρῶ στὴ σκάλα. Ἦταν μία σκάλα ἐξωτερική, ποὺ ἀνέβαινε πάνω, καὶ κάτω εἶχε ὑπόγειο.
Ἀνέβηκα τὴ σκάλα, χτυπάω τὴν πόρτα καὶ παρουσιάζεται μία κυρία.
Ἀφοῦ μοῦ ἄνοιξε, ἐγὼ ἄρχισα κατὰ τὴ συνήθειά μου τὸ «Ἐν Ἰορδάνῃ βαπτιζομένου Σου, Κύριε...».
Μὲ σταματάει ἀπότομα. Ἐν τῷ μεταξὺ μὲ ἀκούσανε καὶ δεξιὰ κι ἀριστερὰ στὸ διάδρομο βγαίνανε κοπέλες ἀπ’ τὰ δωμάτια. «Κατάλαβα, ἔπεσα σὲ οἶκο ἀνοχῆς», εἶπα μέσα μου.
Ἡ γυναίκα μπῆκε μπροστά μου νὰ μ’ ἐμποδίσει.
–Νὰ φύγεις, μοῦ λέει. Δὲν κάνει αὐτὲς νὰ φιλήσουν τὸ Σταυρό. Νὰ φιλήσω ἐγὼ τὸ Σταυρὸ καὶ νὰ φύγεις, σὲ παρακαλῶ».
Ἐγὼ τώρα πῆρα σοβαρὸ καὶ ἐπιτιμητικὸ ὕφος καὶ τῆς λέω: –Ἐγὼ δὲν μπορῶ νὰ φύγω! Ἐγὼ εἶμαι παπάς, δὲν μπορῶ νὰ φύγω! Ἦλθα ἐδῶ ν' ἁγιάσω. –Ναί, ἀλλὰ δὲν κάνει νὰ φιλήσουν τὸ Σταυρὸ αὐτές.
–Μὰ δὲν ξέρομε ἂν κάνει νὰ φιλήσουν τὸ Σταυρὸ αὐτὲς ἢ ἐσύ. Διότι ἂν μὲ ρωτήσει ὁ Θεὸς καὶ ζητήσει νὰ Τοῦ πῶ ποιός κάνει νὰ φιλήσει τὸ Σταυρό, οἱ κοπέλες ἢ ἐσύ, μπορεῖ νὰ ἔλεγα: «Οἱ κοπέλες κάνει νὰ τὸν φιλήσουν καὶ ὄχι ἐσύ. Οἱ ψυχές τους εἶναι πιὸ καλὲς ἀπὸ τὴ δική σου». Ἐκείνη τὴ στιγμὴ ἐκοκκίνησε λίγο.
Τῆς λέω λοιπόν:
–Ἄσε τὰ κορίτσια νὰ φιλήσουν τὸ Σταυρό. Τοὺς ἔκανα νόημα νὰ πλησιάσουν. Ἐγὼ πιὸ μελωδικὰ ἀπὸ πρῶτα ἔψαλλα τὸ «Ἐν Ἰορδάνῃ βαπτιζομένου Σου Κύριε...», διότι εἶχα μία χαρὰ μέσα μου, ποὺ ὁ Θεὸς οἰκονόμησε τὰ πράγματα νὰ πάω καὶ σ’ αὐτὲς τὶς ψυχές. Φιλήσανε ὅλες τὸ Σταυρό.
Ἦταν ὅλες περιποιημένες, μὲ τὶς πολύχρωμες φοῦστες κ.λπ. Καὶ τοὺς εἶπα:
–Παιδιά μου, χρόνια πολλά. Ὁ Θεὸς μᾶς ἀγαπάει ὅλους. Εἶναι πολὺ καλὸς καὶ «βρέχει ἐπὶ δικαίους καὶ ἀδίκους». Ὅλοι Τὸν ἔχομε Πατέρα καὶ γιὰ ὅλους μας ἐνδιαφέρεται ὁ Θεός. Μόνο νὰ φροντίσομε νὰ Τὸν γνωρίσομε καὶ νὰ Τὸν ἀγαπήσουμε κι ἐμεῖς καὶ νὰ γίνομε καλοί. Νὰ Τὸν ἀγαπήσετε καὶ θὰ δεῖτε πόσο εὐτυχισμένες θὰ εἶστε.
Κοιτάξανε ἀπορημένες. Κάτι πῆρε ἡ ψυχούλα τους ἡ ταλαιπωρημένη.
–Χάρηκα, τοὺς λέω τέλος, ποὺ μ' ἀξίωσε ὁ Θεὸς νὰ ἔλθω σήμερα καὶ νὰ σᾶς ἁγιάσω. Χρόνια πολλά!
–Χρόνια πολλά, εἶπαν κι ἐκεῖνες κι ἔφυγα.
Περιοδικό «Πειραϊκή Εκκλησία»
ΜΗΝΙΑΙΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ | ΕΤΟΣ 24ο ΤΕΥΧΟΣ 258 ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2014
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου