Ἡ εἰκόνα αὐτή τῆς Παναγίας µας εἶναι τοιχογραφία τοῦ 14ου αἰ., ποὺ βρισκόταν ἄλλοτε στὴ δεξιὰ ἄκρη τοῦ ἐξωνάρθηκα τοῦ Καθολικοῦ τῆς Ἱερᾶς Μεγίστης Μονῆς Βατοπαιδίου Ἁγίου Ὄρους καὶ µετὰ τὴν τέλεση τοῦ θαύµατος µεταφέρθηκε σὲ ἰδιαίτερο παρεκκλήσιο, ποὺ πῆρε τὸ ὄνοµα τῆς Παναγίας τῆς «Παραµυθίας».
Παλαιὰ ὑπῆρχε ἡ συνήθεια, βγαίνοντας οἱ πατέρες ἀπὸ τὸ Καθολικό, µετὰ τὸ τέλος τῆς ἀκολουθίας τοῦ Ὄρθρου, νὰ ἀσπάζονται τὴν εἰκόνα τῆς Παναγίας ποὺ ὑπῆρχε στὸν ἐξω- νάρθηκα. Ἐκε;i ὁ Ἡγούµενος ἔδινε τὰ κλειδιὰ τῆς κλεισµένης γιὰ τὶς βραδυνὲς ὧρες πύλης τῆς Μονῆς στὸν θυρωρὸ γιὰ νὰ ἀνοίξει.
Ἡ παράδοση ἀναφέρει ὅτι κάποια χρονιὰ στὶς ἀρχὲς τοῦ 14ου αἰώνα, τὴν 21 Ἰανουαρίου, ὅταν ἕνα πρωινό ἔδινε ὁ Ἡγούµενος τὰ κλειδιὰ στὸ θυρωρό, ἀκούστηκε φωνὴ ἀπὸ τὴν εἰκόνα, ἡ ὁποία ἦταν τῆς Παναγίας, καὶ ἔλεγε: «Μὴν ἀνοίξετε σήµερα τὴν πύλη τῆς Μονῆς, ἀλλ’ ἀνεβείτε στὰ τείχη καὶ διῶξτε τοὺς πειρατές». Τότε ὁ βρεφοκρατούµενος στὶς ἀγκάλες τῆς Θεοτόκου Ἰησοῦς, κινώντας τὸ χέρι Του, ἔκλεισε τὸ στόµα τῆς Παναγίας Μητέρας Του καὶ εἶπε: «Μή, Μητέρα µου, µὴ τοὺς τὸ λές. Ἄφησέ τους νὰ τιµωρηθοῦν ὅπως τοὺς ἀξίζει, γιατὶ ἀµελοῦν τὰ µοναχικά τους καθήκοντα». Τότε ἡ Κυρία Θεοτόκος, µὲ µεγάλη µητρικὴ παρρησία πρὸς τὸν Υἱό καὶ Θεό Της, πῆρε τὸ χέρι τοῦ Χριστοῦ καὶ προσπάθησε νὰ τὸ κατεβάσει ἀπὸ τὸ στόµα Της καὶ κλίνοντας πρὸς τὰ δεξιὰ τὸ κεφάλι Της, φώναξε στὸν Ἡγούµενο γιὰ δεύτερη φορά: «Μὴν ἀνοίξετε σήµερα στὰ τείχη καὶ διῶξτε τοὺς πειρατές». Καὶ «κοιτάξτε νὰ µετανοήσετε, γιατὶ ὁ Υἱός µου εἶναι ὀργισµένος µαζί σας». Ἐπανέλαβε δὲ καὶ γιὰ τρίτη φορά: «Σήµερα, µὴν ἀνοίξετε τὴν πύλη τῆς Μονῆς...». Μετὰ τὸ τέλος τοῦ διαλόγου, ἡ Κυρία Θεοτόκος καὶ τὸ Πανάγιο Βρέφος Της ἀποκαταστάθηκαν πάλι σάν εἰκόνα, πλὴν ὅµως στὰ πρόσωπα τῆς εἰκόνας διατηρήθηκε ἡ µορφὴ ποὺ φαίνεται σήµερα, δηλαδὴ ἡ Παναγία νὰ κρατᾶ τὸ χέρι τοῦ Χριστοῦ κάτω ἀπὸ τὸ στόµα Της, νὰ κλίνει τὸ κεφάλι Της δεξιὰ γιὰ νὰ τὸ ἀποφύγει καὶ ἡ ἔκφραση τοῦ προσώπου Της νὰ εἶναι γεµάτη µὲ ἀπέραντη ἐπιείκεια, ἀγάπη καὶ µητρικὴ στοργή· ἐνῶ ὁ Χριστός, παρόλο ποὺ παριστάνεται ὡς βρέφος, νὰ ἔχει αὐστηρὸ πρόσωπο σὰν Κριτής.
Στιγµιότυπο ἀπό τήν ὑποδοχή
τῆς Ἱερᾶς Εἰκόνος τῆς Παναγίας τῆς «Παραµυθίας»
στον Ιερό Ναό Αγίου Δημητρίου, Άγιος Δημήτριος Αττικής
Ἡ εἰκόνα αὐτὴ εἶναι ὄντως ἀχειροποίητος, διότι κατασκευάσθηκε στὴ µορφή, ποὺ εἶναι σήµερα, ὄχι ἀπὸ ἀνθρώπινο χέρι, ἀλλὰ ἀπὸ τὴ Χάρη τοῦ Θεοῦ, µετὰ τὴ θαυµατουργικὴ ἐπέµβαση τῆς Παναγίας µας γιὰ τὴ διάσωση τῆς Μονῆς. Ὀνοµάσθηκε «Παναγία Παραµυθία», δηλαδὴ Παρηγορήτρια. Καὶ δικαίως· διότι, ὅπως λένε οἱ προσκυνητὲς τῆς Μονῆς, ποὺ δὲ χορταίνουν νὰ τὴν βλέπουν, ἡ θέα τῆς γλυκιᾶς ἔκφρασης τοῦ προσώπου τῆς Παναγίας ξεκουράζει καὶ παρηγορεί τὴν ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου.
Μὲ τὸ θαῦµα αὐτὸ φανερώνεται γιὰ ἄλλη µία φορά, σύµφωνα µὲ τὴν κοινὴ πεποίθηση τῆς Ἐκκλησίας, ἡ µητρικὴ παρρησία τῆς Θεοτόκου στὸ νὰ µεσιτεύει γιὰ τὶς ἁµαρτίες τοῦ ἀνθρωπίνου γένους «πρὸς τὸν Υἱὸν καὶ Θεὸν Αὐτῆς» καὶ στὸ νὰ τὸ σώζει µὲ τὶς πρεσβε;iες Της, ἀπὸ τὰ δεινά, ποὺ δίκαια τοῦ ἀξίζουν γιὰ τὸ πλῆθος τῶν ἁµαρτιῶν του.
Μετὰ τὴν τέλεση τοῦ θαύµατος καὶ τὴ µεταφορὰ τῆς εἰκόνας στὸ ἰδιαίτερο παρεκκλήσιο τῆς Παραµυθίας, οἱ µοναχοὶ διατηροῦν ἀκοίµητο κανδήλι µπροστὰ στὴν εἰκόνα. Τελε;iται δὲ σὲ αὐτὸ κάθε Παρασκευὴ Θεία Λειτουργία καὶ καθηµερινὰ ψάλλεται Παράκληση. Παλαιότερα, ἐπίσης, ὑπῆρχε ἡ συνήθεια οἱ κουρὲς τῶν µοναχῶν νὰ γίνονται σὲ αὐτὸ τὸ παρεκκλήσιο.
Μὲ αὐτὴ τὴν εἰκόνα συνδέεται καὶ ὁ βίος τοῦ ὁσίου Νεοφύτου, ὁ ὁποιος διετέλεσε «προσµονάριος» τῆς Παραµυθίας.
Κάποτε ὁ ὅσιος στάλθηκε ἀπὸ τὴ Μονὴ νὰ ὑπηρετήσει ἕνα χρονικὸ διάστηµα σὲ κάποιο µετόχι τῆς Μονῆς στὴν Εὔβοια. Ἐκε;i ἀσθένησε βαριὰ καὶ παρακάλεσε τὴν Παναγία νὰ τὸν ἀξιώσει νὰ πεθάνει στὴ Μονὴ τῆς µετανοίας του. Ἀµέσως, τότε, ἄκουσε τὴ φωνὴ τῆς Παναγίας νὰ τοῦ λέει: «Νεόφυτε, πήγαινε στὴ Μονή σου καὶ µετὰ ἀπὸ ἕνα χρόνο, νὰ εἶσαι ἕτοιµος». Εὐχαριστώντας τὴν Παναγία ὁ ὅσιος γιὰ τὴν παράταση τῆς ζωῆς, ποὺ τοῦ δόθηκε, εἶπε στὸν ὑποτακτικό του νὰ ἑτοιµασθοῦν γιὰ τὴν ἐπιστροφὴ στὴ Μονή.
Πράγµατι, µετὰ τὴν παρέλευση τοῦ ἔτους, µία ἡµέρα, ἀφοῦ κοινώνησε τὰ ἄχραντα Μυστήρια, ἀνεβαίνοντας τὴ σκάλα µπροστὰ στὸ παρεκκλήσιο τῆς Παραµυθίας, ἄκουσε πάλι τὴ φωνὴ τῆς Παναγίας: «Νεόφυτε, ὁ καιρὸς τῆς ἐξόδου σου ἔφτασε». Πηγαίνοντας, λοιπόν, ὁ ὅσιος στὸ κελλί του, ἀδιαθέτησε καὶ ἀφοῦ ἔλαβε συγχώρηση ἀπὸ ὅλη τὴν ἀδελ- φότητα, παρέδωσε τὸ πνεῦµα του στὴν ἀγκάλη τῆς Θεοτόκου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου